Jump Café

A Little happiness around JUMP
Posted by ตังเมรสแตงไทย   1 comments   0 trackback

Sekaijuu No Dare Yori Kitto - เหนือกว่าใครในโลกนี้


たかあり/TaDaiki

1st Fan VDO From JUMP Cafe Team

*PLEASE!!...DO NOT Re-Upload This VDO*





Sekaijuu No Dare Yori Kitto
เหนือกว่าใครในโลกนี้


Singer : Miho Nakayama

LYRIC @ Romanji

Mabushii kisetsu ga kin'iro ni machi wo somete
Kimi no yokogao sotto tsutsundeta
Mata meguriaeta no mo kitto guuzen ja nai yo
Kokoro no dokoka de matteta

* Sekaijuu no dare yori kitto atsui yumemiteta kara
Mezamete hajimete kidzuku tsunoru omoi ni Oh~
Sekaijuu no dare yori kitto hateshinai sono egao
Zutto dakishimete itai kisetsu wo koete itsu demo

Kotoba no owari wo itsumademo sagashite iru
Kimi no manazashi tooku mitsumeteta
Sou honki no kazu dake namida miseta kedo
Yurushite agetai kagayaki wo (*)

** Sekaijuu no dare yori kitto yasashii kimochi ni naru
Mezamete hajimete kidzuku hakanai hikari ni Oh~
Sekaijuu no dare yori kitto mune ni hibiku kodou wo
Zutto dakishimete itai kisetsu wo koete itsu demo
Zutto dakishimete itai kisetsu wo koete itsu demo




RPENN_expressyourself-rememberthis.png



ความหมาย

ฤดูกาลอันพร่างพราวสดใส กับเมืองที่ฉาบด้วยสีทองอันไสว
โอบใบหน้าด้านข้างของเธออย่างนุ่มนวล
การได้กลับมาพบกับเธออีก แน่นอนมันคงไม่ใช่แค่ความบังเอิญ
เพราะภายในหัวใจนั้นรอคอยอยู่

* เหนือกว่าใครในโลกนี้ ฉันเห็นความฝันอันรุ่มร้อน
เมื่อตกใจตื่นจึงได้รู้ ถึงความคิดถึงที่รุนแรง โอ้...
เหนือกว่าใครในโลกนี้ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่เสมอ
อยากจะโอบกอดได้ตลอดไป แล้วผ่านฤดูกาลต่างๆ ไปด้วยกัน ไม่ว่าเมื่อไร

เฝ้าแต่มองหาการจบสิ้นของคำพูด
สายตาของเธอ จับจ้องอยู่ที่ห่างไกล
จำนวนความจริงใจที่มีอยู่เท่ากับน้ำตาที่มีให้เห็น
ทำให้เกิดความสดใสจนอยากให้อภัยในทุกสิ่ง (*)

** เหนือกว่าใครในโลกนี้ ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นอ่อนโยน
เมื่อตกใจตื่นจึงได้รู้ ฉับพบว่าแสงเรืองรองพลันหายวับไป โอ้...
เหนือกว่าใครในโลกนี้ หัวใจฉันเต้นแรงอยู่ในอก
อยากจะโอบกอดได้ตลอดไป แล้วผ่านฤดูกาลต่างๆ ไปด้วยกัน ไม่ว่าเมื่อไร
อยากจะโอบกอดได้ตลอดไป แล้วผ่านฤดูกาลต่างๆ ไปด้วยกัน ไม่ว่าเมื่อไร



จบ...



RPENN_expressyourself-rememberthis.png




black-cat-emoticon-003.gif
HellooOO~ สวัสดีค่ะเพื่อพี่น้องของแตงทู๊กกกกกกคนนนนนนน
(แฮ่ๆๆ)

วันนี้เป็นวันที่แตงกับน้องมีความสุขที่สุด เพราะว่าแฟนวีดีโอทาคาไดของพวกเราตัวแรกสำเร็จแล้ว!
ดูเหมือนเจ้าตังเม จะลุ้นกว่าแตงซะอีก ไม่รู้ว่าทำออกมาแล้วเป็นไง ชอบกันมั้ย ยังไงก็ฝากด้วยนะค้าาาาา


แตงไทย

Posted by ตังเมรสแตงไทย   2 comments   0 trackback

แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก ตอนที่ 10


TaDaiki8-2 FC2 Logo



Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka
Co-Star : YamaChinen, BuHik
Story by : Tangthai


Chapter 10 : ใจที่สมบูรณ์



หลังจากที่ไปพบกับบิดาของคนที่ตัวเองรักแล้ว ยูยะเองก็เฝ้ารออย่างที่อีกฝ่ายได้ร้องขอ แม้ว่าร่างสูงเองจะเริ่มกระวนกระวายใจกับท่าทีเงียบเฉยของอีกฝ่ายในยามนี้ แต่ยูยะก็ยังคงรักษากติกาที่ได้ให้สัญญาเอาไว้คือจะรอ แต่หากผลออกมาไม่เป็นดังใจ เค้าก็พร้อมที่จะทำทุกทางให้คนที่รักกลับมาเป็นของตัวเองให้ได้....และถึงแม้ว่าจะต้องทำถึงขั้นเทคโอเวอร์กิจการของนากาจิม่าเทรดดิ้ง ซึ่งคงจะไม่ใช่หมูในอวยให้ยูยะจัดการได้ง่ายดายเท่าไหร่นัก...แต่ถ้ามันเป็นหนทางเดียวที่จะได้ไดกิมาครอบครองแล้วล่ะก็...ต่อให้ต้องแลกกับทุกอย่างที่เค้ามี ยูยะก็พร้อมจะทำ...ไม่ว่ามันจะยากเย็นถึงเพียงใดก็จะไม่ยอมถอยและจะไม่มีคำว่ายอมแพ้หลุดออกมาจากปากของ ทากาคิ ยูยะ คนนี้แน่นอน...


"พี่ชายฮะ!..."

"ครับ!..ยูริ..มีอะไรเหรอ?"

"พี่ยังโอเคอยู่มั้ยฮะ?...ยูริเป็นห่วง..."

"ครับ...พี่ยังไหว..."


ร่างบางผู้เป็นน้องก้าวเข้าหาร่างสูงผู้พี่พลางเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างห่วงใย...ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะรวบเอาตัวน้องชายที่เค้ารักเข้ามากอดเอาไว้แนบอก...ถึงจะแต่งงานไปแล้ว แต่ยูริก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด...[คำพูดนี้...ใครนะเคยบอกไว้...น้องไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆครับไดจัง...ถูกของคุณ...]...ยังคงคอยเป็นห่วงเป็นใยกันเสมอ...


"ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดีครับยูริ...พี่สัญญา...พี่จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าของหัวใจของพี่เป็นของคนอื่นไปได้อย่างแน่นอน..."

"พี่ฮะ...ไปพักผ่อนที่ชานเมืองสักหน่อยนะฮะ...คือ...เอ่อ...คือยูริเห็นว่าพี่เคลียดแบบนี้มาหลายวันแล้ว...อีกอย่าง...คือ...อีกไม่กี่วันก็จะถึง...."

"วันหมั้นของไดจัง...นั่นสินะ...อีกแค่ 3 วัน..."

ดวงตาคมเข้มเริ่มเหม่อลอยออกไปในความคิดของตัวเองจนคนเป็นน้องต้องแตะที่แก้มเบาๆ เพื่อเรียก...


"ยูริกับเรียวสุเกะ...เราสองคนซื้อเพนเฮ้าส์เอาไว้ที่ชาญเมืองฟุคุโอกะฮะ...พี่ไปที่นั่นนะฮะ...นะ...ยูริขอร้อง..."

"ทำไมครับ..."

ร่างสูงหรี่ตามองน้องชายตัวเล็กอย่างสงสัย...แต่มีเหรอที่คนตัวเล็กจะยอมให้จับความคิดได้ง่ายๆ...ขึ้นชื่อว่าเป็น จิเนน(ยามาดะ) ยูริ แล้วล่ะก็...ไม่มีทางจับได้ไล่ทันง่ายๆ อยู่แล้ว...ดวงตาใสซื่อทอดแววห่วงใยไปยังคนเป็นพี่...


"ยูริอยากให้พี่ไปพักผ่อนฮะ...เราสองคนกลัวว่าพี่จะรับไม่ไหวกับความผิดหวัง ถ้าหากว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด...กุญแจ...วางอยู่บนโต๊ะ..."


คำพูดตรงๆ ตามแบบฉบับของยูรินั้น ราวกับเป็นยารักษาแผลในใจให้ยูยะได้ดีที่สุด...ใช่ว่าสิ่งที่น้องพูดนั้นร่างสูงจะไม่คิด...ใช่ว่าเค้าจะไม่กลัว...วงแขนบอบบางที่โอบกอดเอวแกร่งอยู่นี้ก็ใช่ว่าจะไม่แสดงออกว่าห่วงพี่ชายมากมายแค่ไหน...

[ก็ดีเหมือนกัน...เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง...อาจทำให้มองเห็นรอยต่อของปัญหาได้ชัดเจนขึ้น...อาจทำให้มองเห็นทางไปต่อได้ดีกว่าอยู่ที่นี่...]


ในที่สุดร่างสูงก็คล้อยตามความคิดชักนำของยูริเช่นเคย...ความสงสัยในตอนแรกก็เป็นอันตกไป...ยูยะยิ้มอ่อนโยนให้น้องชายแล้วลูบหัวอย่างรักใคร่...เปลี่ยนบรรยากาศไป อะไรๆ ก็อาจจะดีขึ้นตามไปด้วยก็ได้...


"ก็ดีเหมือนกันครับ...งั้นพี่ขอรับไว้นะ...ฝากขอบคุณเรียวสุเกะให้พี่ด้วยครับยูริ...ขอบคุณน้องทั้งสองมากๆ..."


ร่างสูงคลายวงแขนออกจากร่างบางของน้องชายแล้วเดินเข้าไปหยิบลูกกุญแจแสนสำคัญของยูริ ก่อนที่จะหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้น้องรักอีกครั้งแล้วก้าวจากไป...รอยยิ้มพอใจค่อยๆ ปรากฏขึ้นเต็มใบหน้าของคนตัวเล็กแสนน่ารัก...หากแต่สายตาเศร้าของคนที่คอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ นั้น กลับทำให้รอยยิ้มสวยต้องจางหายไปอย่างรวดเร็ว พอๆ กับร่างหนาที่หันหลังเดินจากไปเช่นกัน


"เรียวสุเกะ..."


ร่างบางอุทานออกมาและนึกได้ว่าการกระทำของตัวเองนี้ อาจทำให้คนรักเจ็บปวดได้โดยไม่รู้ตัว...ร่างเล็กรีบก้าวตามคนรักไปแล้วฉุดรั้งแขนแกร่งเอาไว้ทันที...ร่างหนาปลดมือบางออกจากแขนตัวเองเบาๆ แล้วก้าวหนีไปยืนริมหน้าต่าง ก่อนที่จะหันหน้ากับมาหาคนตัวเล็กที่หน้าเสียไปเพราะการกระทำของเค้าเมื่อสักครู่...ยูริค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาคนรักของตัวเอง...สายตาสวยหวานเปลี่ยนจากตกใจเป็นมั่นคงเหมือนทุกครั้งที่จ้องมองเรียวสุเกะ...และนั่นก็ทำให้ร่างหนาเหมือนโดนสะกดด้วยความเชื่อมั่น...


"เรียวสุเกะ...คุณกำลังเข้าใจผิดใช่มั้ย..."

"ยูริ...ครับ!...ผมยอมรับว่าอดที่จะรู้สึกแบบนั้นไม่ได้...คุณห่วงใยพี่ชายจนผมเผลออิจฉาเค้า..."

"นี่ฟังนะ...ได้โปรดเชื่อใจยูรินะฮะ...ได้มั้ย?...ยูริรักเรียวสุเกะ..."


มือบางอบอุ่นจับให้มือแกร่งทาบทับลงบนหัวใจที่ยังคงเต้นรัวเร็วเสมอในอกบอบบางเมื่อมีคนตรงหน้านี้อยู่ข้างกาย...ดวงตากลมสวยฉายแววรักอย่างมั่นคงและซื่อตรงเสมอกับคนคนนี้...


"เจ้าของหัวใจดวงนี้...มีเพียงเรียวสุเกะ...แค่เรียวสุเกะคนเดียวเท่านั้นเสมอมา...คนเดียวที่เป็นเจ้าของ...คนเดียวตลอดไป...จริงๆ นะ..."

"ผมเชื่อครับ...ยูริ...เพราะอย่างนี้ผมถึงยังเชื่อมั่น...เพราะคุณมั่นคงต่อความรักของเรา ผมถึงเชื่อมั่นมาตลอด...แต่...ที่รักครับ!...ขอล่ะนะ...อย่าทำแบบนั้นอีกเลย...ถึงผมจะรู้ว่าสำหรับคุณทั้งสองแล้วมีแค่ความเป็นพี่น้องกันเท่านั้น...แต่มันก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้นี่...ผมหึงมากนะ!"

ร่างบางยิ้มหวานออกมาตราตรึงหัวใจแกร่งที่กำลังสั่นรัวในอกซ้ายของคนรักให้แทบระเบิดไปกับความน่ารักของตัวเอง...ยูริซุกหน้าแนบไปกับอกแกร่งและอ้อมกอดอบอุ่นของเรียวสุเกะอย่างอ้อนเอาใจ


"สัญญาฮะ!...จากนี้ไปยูริจะอ้อนแต่เรียวสุเกะของยูริคนเดียวเท่านั้นจริงๆ ...รักนะฮะ..."

"รักครับยูริ...ผมรักคุณเสมอ..."


ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือเรื่องใหญ่ขนาดไหนก็จะไม่มีวันปล่อยผ่านให้ความเข้าใจผิดมาบั่นทอนความรักที่มีค่านี้ลง ทั้งความรักและความเชื่อใจที่มีให้กัน ยูริไม่มีวันทำลายมันด้วยปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น...เพราะคนตัวเล็กไม่อยากให้ชีวิตคู่ของตัวเองต้องพังลงด้วยความไม่เข้าใจกัน รวมทั้งจะไม่ทำร้ายจิตใจกันและกันให้เจ็บปวดเด็ดขาด...เรียวสุเกะเองก็เช่นเดียวกัน...ไม่ว่าเค้าจะรู้สึกเสียใจ น้อยใจ หรือโกรธเคือง เค้าก็จะไม่มีวันตะคอกใส่คนที่เค้ารักเด็ดขาด เค้าจะทำเหมือนทุกครั้งที่เป็น...จะเดินออกมาสงบใจแล้วเริ่มต้นพูดจากันด้วยความสื่อสัตย์และตรงไปตรงมาเพื่อปรับความเข้าใจกัน...ร่างหนารู้สึกดีใจที่ยังคงเลือกเชื่อมั่นและเชื่อใจคนรักของตัวเอง...เค้ารวบเอาเอวบอบบางเข้าชิดกายตัวเองแนบแน่น มือแกร่งอีกข้างถูกยกขึ้นลูบไล้แก้มใสเบามือ แล้วที่จะสอดลึกไปถึงท้ายทอยของคนตัวเล็ก...จูมพิตแสนหวานถูกมอบให้คู่ชีวิตตัวเล็กอีกยาวนาน จนยูริต้องโอบกอดรอบคอของคนรักเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น เพราะหมดแรงจากรสจูบวาบหวามของคนที่เปรียบเสมือนแสงตะวันดวงเดียวในชีวิตของร่างเล็ก...ดวงตะวันที่อบอุ่น...คนรักของยูริ...




RPENN_expressyourself-rememberthis.png



หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว เรียวสุเกะก็พาคนรักเข้ามานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ตัวเองสั่งให้เลขาหอบแฟ้มงานมากองรอบนโต๊ะให้ได้สะสางงานด่วนๆ ที่ค้างคาอยู่...ต่างฝ่ายต่างให้เวลากันและกัน คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ มานานก็เริ่มทนไม่ไหว..


"นี่...เรียวสุเกะ...พี่ยูยะจะเอาชนะใจไดจังได้มั้ยน้า..?...ยูริอยากได้ไดจังมาเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับยูริจริงๆ นะ..."

"วางแผนอะไรเอาไว้ครับ?...ว่ายังไงหื้อ? เจ้าแห่งแผนการตัวน้อยๆ ..."


ร่างเล็กที่นั่งหันหลังพิงไหล่คนรักในตอนที่เรียวสุเกะเอาแต่อ่านแฟ้มงานไปเงียบๆ นั้น เอ่ยถามขึ้นมาอย่างเป็นกังวลจนคนงานยุ่งต้องรีบวางมือจากงานด่วนที่ตอนนี้ดูจะไม่ด่วนและสำคัญเท่ากับการตอบคำถามของคนตัวเล็กนี้เสียแล้ว...เรียวสุเกะถอดแว่นกรอบดำที่ตัวเองมักใช้ใส่เวลาที่ต้องอ่านเอกสารเพื่อตรวจงานเป็นจำนวนมากออก...เค้าวางมันลงบนโต๊ะเตี้ยที่เต็มไปด้วยกองแฟ้ม แล้วหันมาให้ความสนใจกับคนรักตัวเล็กที่ดูจะคิดมากไปเกินกว่าเหตุทันที


"ป่ะ...ป่าวววววว...ป่าวสักหน่อย...ยูริแค่! อ๊ะ!"

"แค่อะไร?...บอกมาเลยนะ...หึๆๆ"


ร่างหนาวาดวงแขนขึ้นจนทำให้คนตัวเล็กที่ยังไม่ทันตั้งตัวต้องหงายหลังลงไปนอนหนุนตักอุ่น ก่อนที่มือหนาจะกักตัวเอาไว้ด้วยการกดอกบางให้นอนนิ่งๆ


"แค่แนะอะไรพี่โคตะไปนิดหน่อยเอ๊งงงงง...พอดีพี่โคตะเค้าโทรมาหาพี่ชายตอนที่ยูริอยู่ตรงนั้นพอดีนี่ฮะ...พี่โคตะเค้าอยากนัด...นัด...เอ่อ...ยูริก็แค่...เกลี้ยกล่อมพี่ชายให้ไปถูกที่ถูกเวลาแค่นั้นเองน้าาาาา..."

"หึๆๆ...ร้ายนักนะปีศาจรักของผม...ปูทางซะขนาดนี้ ไดจังคงหนีไม่พ้นแล้วล่ะครับที่รัก"

"ก็ไดจังเค้าอยากเจอพี่ชายนี่นา...ก็ยูริอยากเซอร์ไพรส์อ่ะ"

ร่างเล็กหนีการกักตัวของคนรักได้หวุดหวิด ยูริผุดลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะคลาญหนีเรียวสุเกะไปอยู่สุดขอบโซฟาตัวยาว ให้คนช่างแกล้งต้องรีบเขยิบตัวตามไปแล้ววาดแขนโอบเอวเอาไว้แน่น...

"นี่ที่รักครับ...หัวใจคนไม่ใช่ก้อนหิน...ถึงไดจังจะใจแข็งยังไงก็ไม่มีทางชนะแรงรักที่มีได้หรอกนะ...ยังไงซะผมก็เชื่อว่า เจ้าของหัวใจของไดจัง ก็มีแค่พี่ยูยะของยูริคนเดียวเหมือนกันนั่นแหละ...ทีนี้!...เลิกกังวลแล้วทำหน้าน่ารัก ให้สามีชื่นใจหน่อยได้มั้ย? หื้มมมมม..." เรียวสุเกะตั้งใจหอมแก้มนิ่มๆ เข้าไปฟอดใหญ่ด้วยความรักและหมั่นไส้เล็กๆ ที่คนตัวเล็กชอบทำเป็นเฉไฉหนีอยู่เรื่อย

"เรียวสุเกะบะา! พูดอะไรก็ไม่รู้...(>/////<)~ "


คำพูดสุดท้ายของคนรักนั้น สร้างความเขินอายให้ร่างบางจนแก้มใสๆ ที่เพิ่งโดนขโมยหอมแก้มไปนั้น แดงเรื่องเป็นมะเขือเทศ...ผลที่ได้เลยทำให้ยูริเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาวิบวับที่เอาแต่จ้องมองมาไม่วางตาของคนรักช่างแกล้ง...



RPENN_expressyourself-rememberthis.png



ตั้งแต่มาถึงเพนเฮ้าส์สุดหรูของน้องชายที่น่ารักแล้ว ร่างสูงก็เอาแต่ทอดสายตาออกไปยังท้องทะเลกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ระดับความสูงของตึกที่ตัวเองยืนอยู่นี้ยิ่งทำให้ยูยะสามารถมองออกไปได้ไกลเท่าที่ใจต้องการ...ร่างสูงยืนนิ่งมองหาแผนการและลำดับขั้นตอนในหัวตัวเอง สิ่งที่พอจะช่วยให้ยูยะยุติเรื่องราวที่เป้นเหมือนกับอุปสรรคของความรักของตัวเองกับไดกิ เค้ายืนครุ่นคิดอยู่อย่างนั้นจนพลบค่ำ...แสงไฟวิบวับจากเรือหาปลาช่วยเตือนสติให้ยูยะได้รู้ว่า เวลานี้รอบกายของเค้านั้นได้มืดมิดไปหมดแล้ว...ร่างสูงก้าวเข้าไปด้านในเพื่อเปิดไฟเพียงสลัวๆ เพราะตอนนี้เค้ารู้สึกอ้างว้างจนไม่อยากมองเห็นแม้แต่เงาที่โดดเดี่ยวของตัวเองในกระจกยามที่ไฟสว่างจ้า...ยูยะเลือกที่จะดับความว้าวุ่นใจและความเคลียดด้วยบุหรี่ฤทธิ์เย็นที่เจ้าตัวเคยโปรดปราน

[นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ชั้นไม่ต้องพึ่งแก...]




ก๊อกๆๆ..............

................................


ก๊อกๆๆ.................................



เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ เรียกให้ร่างสูงที่กำลังเหม่อลอยต้องหันมาสนใจทันที คิ้มเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย...ความโอ่อ่าของเพนเฮ้าส์ที่กว้างทั้งฟอลด์ขนาดนี้บอกยูยะได้ดีว่า...ผู้มาเยือนต้องเป็นคนสำคัญที่ได้รับการอนุญาติเท่านั้น...

[ยูริกับเรียวสุเกะเหรอ??]


มือแกร่งจับบุหรี่ที่เพิ่งจุดสูบไปได้ไม่เท่าไหร่ขยี้ดับไฟลงกับที่เขี่ยบุหรี่คลิสตัลแวววาว



ก๊อกๆๆ.............ก๊อกๆๆๆ............


ร่างสูงก้าวขาไปยังประตูบานใหญ่แล้วเปิดมันออกช้าๆ....ใบหน้าอาบน้ำตาที่อยู่หลังบานประตู ทำให้ดวงตาคมเข้มเบิกค้าง...ร่างสูงยืนนิ่งอึ้งราวกับตัวเองเป็นรูปปั้นไร้ชีวิต...ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ยูยะคิดว่าตัวเองกำลังเพ้อฝันไปอย่างบ้าคลั่ง...ร่างบางโผเข้าหาอกแกร่งแล้วกอดเอาไว้แน่น...แรงสะอื้นและหยดน้ำตาอุ่นร้อนปลุกให้ร่างสูงคืนสติ...วงแขนแกร่งกอดรวบเอาคนตัวเล็กไว้มั่นแล้วดึงให้ก้าวตามเข้ามาในห้อง ก่อนที่มือแกร่งจะดึงประตูปิดลงพร้อมล็อคกลอนแน่นหนาราวกับกลัวว่าจะมีใครมาช่วงชิงแก้วมณีล้ำค่าของตัวเองจากไป...ริมฝีปากอุ่นมอบจุมพิตแสนรักให้กับริมฝีปากอิ่มแดง...ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าเกี่ยวพันธ์กับลิ้นอ่อนนุ่มไม่รู้จบ...วงแขนแกร่งช้อนเอาคนตัวเล็กขึ้นอุ้มทั้งๆ ที่ยังคงป้อนจูบหวานให้กันและกัน...สองแขนเรียวโอบกอดรอบคอร่างสูงเอาไว้มั่นไม่ยอมคลายลงแม้แต่น้อย...ยูยะก้าวไปยังโซฟาบุนวมตัวใหญ่แล้วค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งก่อนจะบรรจงวางคนน่ารักซ้อนทับลงบนตักแข็งแรงของตัวเอง...มือแกร่งเลื่อนมาประคองใบหน้าสวยหวานให้สบตากันแล้วเช็ดซับหยาดน้ำตาให้คนรักอย่างทนุถนอม...แววตาคมฉายชัดว่ารักคนนี้หมดหัวใจ...


"ไดจัง....ไดจังใช่มั้ย.....ไดจังจริงๆ ใช่มั้ย...."

"ทำไมฮะ...ฮึกๆ...ทำไมไม่ยอมมาเจอผม...รักผมจริงๆ เหรอฮะ...ฮึกๆๆ...โกหกกันใช่มั้ย...."


แววตาเศร้าฉายแววน้อยใจออกมาอย่างไม่ปิดบังยามสบประสานเข้ากับดวงตาคมเข้ม...น้ำตายังคงไหลและแรงสะอื้นยังคงมีมากมายนัก...


"รักครับ!...รักจริง!...รักมากด้วย...ไดจังต่างหากที่ใจร้าย...ไม่รักกันบ้างเลย..."

"รักสิ!...ผมรักยูยะ!...ได้ยินมั้ยฮะ!!...ฮึกๆ..ผมรักคุณ~ ฮึก ฮือออออ"

"รักแล้วทำไมทำอย่างงี้...ทำไมบอกกับคุณพ่อว่าไม่รักพี่...ทำไม..."

"เพราะยูยะนั่นแหละ!...ฮึก...คนบ้า!!...ฮึกๆ...เพราะยูยะแค่อยากได้รางวัลจากคุณพ่อ!...เพราะคุณ...ฮึก...เพราะคุณแค่ต้องการหุ้นของสตาร์คิง!!...ฮึกๆ...ยูยะใจร้าย!...ฮืออออ...หลอกผม!....ฮึก...หลอกผม!..."


มือเล็กทุบตีลงบนอกกว้างอย่างน้อยใจจนยูยะต้องจับรวบเอาไว้ แล้วใช้อีกมือเช็ดซับน้ำตาที่ดูจะไม่ยอมเหือดแห้งลงง่ายๆ ของคนตัวเล็ก...ที่แท้ก็เพราะเข้าใจผิดนี่เอง...ไม่คิดเลยว่าไดกิจะมาได้ยินสิ่งที่เค้าคุยกันกับพ่อของร่างเล็กไม่หมด จนเข้าใจผิดกันไปแบบนี้...


"เข้าใจผิดแล้วไดจัง...สิ่งเดียวที่เป็นสมบัติล้ำค่าที่พี่อยากได้ที่สุด...ก็คือไดจังนั่นแหละ..."

"จะ...จริง...จริงเหรอฮะ...ฮึกๆ...ยูยะจะหลอกผมอีกหรือเปล่า..."

"ไม่ครับ...พี่ไม่เคยหลอกไดจัง...วันนั้นไดจังได้ยินไม่ครบ เลยทำให้เข้าใจผิด...พี่ขอโทษ...ขอโทษที่ปล่อยให้ไดจังเข้าใจผิดนานจนเกือบสายไปแบบนี้..."


ร่างสูงบรรจงจูบซับน้ำตาให้ร่างเล็กบนตัก แล้วเลยไปคลอเคลียพวงแก้มแดงใสแสนรักอยู่อย่างนั้น...ร่างเล็กผละหนีห่างได้เพียงเล็กน้อย...ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาแล้วผลักอกไว้เบาๆ

"ยูยะ...รักนะฮะ...ผมรักยูยะนะ..."

"พี่ก็รักไดจัง...สัญญาครับ...สัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือจากไดจังเด็ดขาด...อย่ากลัวไปเลยนะ...ปํญหาทั้งหมดนั่นพี่จะรับมันไว้เอง...ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างทั้งหมดที่มี...ขอเพียงได้มีไดจังที่รักกันแบบนี้อยู่ข้างกัน...พี่ยอม..."


ไดกิหลุบตาลงต่ำแล้วทำในสิ่งที่ยูยะแทบหยุดหายใจ...


"...ยูยะ...ปวด...ปวดฮะ..."

"ปวด?...ตรงไหนครับ!?"

"ตรงนี้..."


ร่างบางที่กำลังเขินอายจนแก้มแดงเรื่อไปถึงใบหู จู่ๆ ก็ใช้มือบอบบางแกะกระดุมเสื้อเชิร์ตสีขาวบางเบาของตัวเองแล้วเปิดมันออกจนเห็นแผ่นอกเนียนขาวและเม็ดทับทิมสีแดงสวย ก่อนที่จะเอื้อมจับเอามืออุ่นร้อนของร่างสูงขึ้นมาทาบบนอกสั่นไหวตรงหัวใจเต้นรัว...แล้วช้อนตาขึ้นมองด้วยความออดอ้อนเป็นครั้งแรก...นั่นทำเอายูยะถึงกับตะลึงงัน...


"สงสัยพลุมันระเบิดอยู่ข้างในมากเกินไป...ทำยังไงดียูยะ..."

"ไดจัง...คืนนี้มันอาจจะไม่หยุดลงหรอกนะ...ก็มัน....มีเทศกาลแห่งความรักอยู่ในนั้น...ขอพี่....เข้าไปดู...นะครับ..."

"อะ...อื้อ...ปะ...ไปดูมัน...ด้วยกัน...นะ..."


ยูยะช้อนเอาไดกิขึ้นอุ้ม มอบจูบหวานไม่ซ่างซา ก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้องนอนกว้าง...ร่างสูงวางร่างบางลงอย่างทนุถนอม...เสื้อขาวบางเบาถูกถอดโยนไปพาดอยู่ปลายเตียง...มืออุ่นร้อนลูบไล้สัมผัสผิวกายละเอียดนุ่มมือ...ริมฝีปากร้อนเฝ้าป้อนความหวานให้คนรักจนแทบหายใจไม่ออก...มือขาวค่อยๆ แกะปลดกระดุมเสื้อร่างแกร่งด้านบนทีละเม็ด...เสียงหวานเฝ้าเรียกหาคนรักยามที่ซอกคอขาวถูกปลุกเร้า...


"ฮ้า!...ฮะ...ยูยะ...อ๊ะ!..."


ลิ้นร้อนไล่เล็มทับทิมล้ำค่าบนอกอวบขาว สร้างความต้องการในกายบางให้เพิ่มสูงขึ้น...เรียวมือขาวลูบไล้แล้วขยำกลุ่มผมหอมของร่างสูงอย่างเบามือในยามที่โดนแกล้งเน้นย้ำจุดเสียวซ่าน...แพรขนตาดำขลับหลับตาแน่นเมื่อยูยะเลื่อนกายลงหาส่วนอ่อนไหวของไดกิ


"อ๊ะ!!...ยูยะ...อ๊าา...ยูยะ...ย่ะ...อย่าแกล้ง..."

เสียงหวานครางกระเส่ายามที่ร่างสูงหยอกล้อกับส่วนอ่อนไหวของตัวเองด้วยลิ้นร้อนและฟันคม ทั้งยังแกล้งขบเม้มแรงๆ ให้คนตัวขาวต้องอ่อนระทวยด้วยความทรมาณ...กายเล็กหยัดลุกขึ้นได้เพียงเล็กน้อยก็ต้องทิ้งตัวนอนลงไปดังเดิมด้วยความซานเสียว...เล็บคมกดเน้นอยู่บนไหล่แกร่งที่อยู่ต่ำลงไปอย่างต้องการระบายอารมณ์รักที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกายสั่นไหวนี้...ร่างสูงเลื่อนกายขึ้นทาบทับคนรักอีกครั้งแล้วมอบจูบหวานจนไดกิแทบขาดใจ...ยูยะจูบพรมไปทั่วใบหน้าแดงก่ำ จูบเรื่อยลงไปยังซอกคอหอมกรุ่นและใบหูเล็กแล้วกระซิบบอกรัก...


"รักที่สุดครับ...ไดจังของพี่...ตอนนี้...พลุในใจไดจังเป็นสีอะไรครับ..."

"อ๊ะ!...อื้อ...ชะ...ชมพู...ฮะ..."

"เหมือนกันเลย...สีชมพู...สีของความรัก...ที่รักของผม..."

"อ๊ะ!...เจ็บ!!...ยูยะ...เจ็บจัง..."

"อดทนหน่อยนะไดจัง...เพื่อความรักของเรา...เพื่อใจของเราที่จะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว...เป็นเทศกาลรัก...ในที่เดียวกัน..."


ร่างสูงค่อยๆ หลอมรวมกายบางเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างทนุถนอม...ยูยะไม่สนใจว่าจะต้องใช้เวลาเตรียมให้คนรักของเค้าพร้อมรับนานแค่ไหน...ขอแค่เพียงไดกิที่จะบอบช้ำจากรักครั้งนี้น้อยที่สุด...ยูยะก็พอใจแล้ว...ค่ำคืนแรกนี้จะเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าที่ถูกเก็บรักษาเป็นอย่างดีในกล่องความทรงจำที่ชื่อว่าความรักของยูยะและไดกิไปตราบนานเท่านาน...



RPENN_expressyourself-rememberthis.png



แสงแดดยามเช้าไม่อาจหันเหความสนใจของร่างสูงที่นอนตะแคงข้างให้คนรักนอนหนุนแขนในยามนี้...ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความรักเข้มข้น จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าน่ารักในยามหลับ...หากจะถามว่าแสงแดดสีทองบนเกรียวคลื่นที่ยูยะโปรดปราน กับคนตัวขาวนุ่มนิ่มน่ารักน่ากอดในยามนี้...ยูยะหลงไหลสิ่งใดมากกว่ากัน...เค้าคงตอบได้ทันทีว่า 'แนนอน! ต้องไดจังของผมอยู่แล้วสิ! น่ารักจนอยากจะจับกดอีกสักรอบเลย~'


"ไดจัง...นี่...ไดจังงง...เดี๋ยวนาฬิกามันจะร้องปลุกแล้วนะ...ตื่นนะครับ..."

"อื้อออออ...ยูยะ~....ขออีก 5 นาทีนะ~..."


ร่างเล็กซุกกายเข้าหาอกแกร่งแล้ววาดเรียวแขนบางเข้ากอดหมอนข้างจำเป็นเอาไว้แน่น...ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดร่างแกร่งอยู่นี้ราวกับกำลังยั่วยวนให้คนความอดทนน้อยต้องตบะแตกได้อย่างง่ายดาย...


"ถ้ายังไม่ลุกละก็...พี่ไม่รับรองว่าจะได้ลุกออกไปจากเตียงอีกมั้นนะครับ...ที่รัก...."



เสียงกระเส่าที่ร่างสูงกระซิบข้างหูนั้น ราวกับเป็นนาฬิกาปลุกชั้นดี...เพราะตอนนี้ดวงตากลมใสแป๋วกำลังเบิกกว้างขึ้นจ้องตอบกับตาคมเซ็กซี่ของคนที่กำลังจะพังกำแพงความอดทนในใจตัวเองอยู่ร่อมร่อแล้ว...


"หะ...หิว...หิวแล้วยูยะ!..."

"หึๆๆ...จูบก่อนสิ...แล้วจะทำข้าวเช้าให้กิน...มามะ..."

"ม่ะ...ม่ายอาวววววว...อ๊ะ!!...โอ๊ยยยยย~...."

"ไดจัง!!!"


ร่างเล็กดิ้นหนีคนรักไปมาแล้วเผลอขยับตัวแรงจนสะโพกที่เจ็บระบมร้าวอยู่แล้วยิ่งระบมมากขึ้นไปอีกเท่าตัว...เสียงหวานใสร้องออกมาอย่างเจ็บปวด...ร้อนถึงคนแกล้งให้ต้องรีบเข้าไปกอดปลอบและเช็ดซับน้ำตาใสให้คนรักแล้วกล่อมให้หลับไปอีกรอบในอ้อมกอดรัก...ร่างสูงค่อยๆ ขยับกายออกห่างจากคนรักที่กำลังหลับสนิท แล้วดึงให้ผ้าห่มหนา ห่มคลุมกายเนียนขาวแสนน่ารัก...ยูยะจูบลงบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่ ก่อนที่จะก้าวออกไปจัดการกับตัวเองแล้วเข้าไปทำอาหารเช้าให้คนตัวเล็กในส่วนครัว...ผ่านไปพักใหญ่ ร่างสูงจึงก้าวเข้ามาปลุกคนรักตัวเล็กให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง...


"ไดจัง...ตื่นนะ...ข้าวเช้าเสร็จแล้วครับ...ไปทานด้วยกันนะ..."

"ยูยะ...ยังเจ็บอยู่เลย..."

"งั้นพี่อุ้มไปนะ...อย่าเกร็งตัวนะครับ"



ไดกิต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่ได้เจ็บมากเท่าเมื่อตอนเช้าตรู่แล้ว...วงแขนขาวโอบกอดรอบคอคนรักในขณะที่เค้าโอบอุ้มตัวเองไปยังโตะอาหารซึ่งถึงจัดไว้ที่ระเบียงสวย...คนรักตัวเล็กของยูยะที่มีเพียงเสื้อกันหนาวมีฮูดสีเทาตัวโคล่งของตัวเองสวมทับอยู่นั้นดูบอบบางน่าทนุถนอมกว่าใคร เรียวขาขาวเนียนก็สวยจนน่าจับต้อง...ร่างสูงยอมรับว่ากำลังใจเต้นไม่เป็นส่ำกับภาพยามเช้าที่แค่เค้าสองคน...ยูยะค่อยๆ วางคนตัวเล็กลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวนิ่มที่สุดที่ร่างสูงยกออกมายังระเบียงนี้...ที่ตรงนี้ นอกจากจะมองเห็นทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาแล้ว...ยังมีสวนดอกไม้เล็กๆ และน้ำตกจำรองขนาดย่อม จัดเอาไว้เป็นสัดส่วนสวยงาม...ไดกิรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันตาเมื่อได้เห็นสวนเหล่านี้...


"เหมือนสวรรค์เลยยย...มีสวยสวย มีน้ำตก แล้วก็มีทะเลสีฟ้าใส...ชอบจังเลยฮะยูยะ"

"ยังเจ็บอยู่มั้ยไดจัง...."

"ไม่เป็นไรแล้วฮะ...ไม่เจ็บเท่าเมื่อเช้า...ยูยะทำอะไรเหรอ?...หอมจัง~ "

"สลัดมันฝรั่ง, สปาเกตตี้หอยเชลล์ไวท์ครีมโรยใบโชบุ แล้วก็เยลลี่ส้ม...ชอบมั้ย?..."

"ชอบ~ ...ทานเลยน้าาาาาาาาา..."


แววตาวิบวับเปล่งประกายสดใสของไดกิ ทำให้ยูยะต้องยิ้มตาม...เวลาแห่งความสุขนี้เค้าจะไม่มีวันยอมยกให้ใคร...ไม่ว่ายังไงยูยะก็จะเก็บรักษามันเอาไว้ข้างกายของเค้าตลอดไป...


"ไดจังรู้ได้ไงว่าพี่อยู่ที่นี่น่ะหื้ม?"

"พี่หมอโคตะกับฮิกมาส่งฮะ...อันนี้อร่อยอ่ะ...ยูยะ...อะ!..."


ร่างสูงอ้าปากงับสปาเกตตี้ฝีมือตัวเองที่ร่างบางยื่นมาป้อนอย่างมีความสุข...ตอนชิมว่าอร่อยแล้ว...แต่คำนี้ไม่มีอะไรในโลกนี้จะเทียบได้เลย รสชาติความรักเจือปน...ทั้งสองทานอาหารไปคุยกันไปอย่างสนุกสนาน...


"โคตะเหรอ?...เจ้านั่นมันรู้ได้ไงนะ?..."

"หื้อ!? ยูริบอกไง"

"ยูริ!!?...อื่มมม...กลับไปคงต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว...แผนสูงล้ำไม่มีใครทันเลยน้องคนนี้ คิวปิคน้อยของพี่"

"คิวปิคเหรอ?"

"ครับ...ดูท่าว่าที่เรามาลงเอยกันที่นี่เนี่ย จะเป็นแผนของยูรินะ"

"ผมชักจะกลัวพี่น้องคู่นี้จริงๆ แล้ว..."

"โถ่~...ไดจัง...ก็คนมันรักนี่ อย่าโกรธเลยนะครับ...ว่าแต่ว่า...ไดจังหนีคุณอามาได้ยังไงกัน?..."

"พี่หมอช่วยน่ะ...พี่หมอเป็นคนเดียวที่พ่อบ้านของผมไม่สงสัย...ผมเลยขอให้พี่หมอช่วย..."

"งั้นเหรอ..."

"อื้อ!!! มีเรื่องต้องขยายล่ะยูยะ!...ผมน่ะ...บังเอิญไปเป็นก้างขวางคอพี่หมอกับฮิกเค้าล่ะ!...พี่หมอนะ บอกรักฮิกเชยชะมัดเลยยูยะ ฮ่าๆๆ"

"อะไรนะ!? ...ไดจังทำไมนะครับ?"

"ผมแก้แค้นพี่เค้าล่ะ!! ฮะๆๆ ผมโผล่เข้าไปขัดตอนที่ฮิกกำลังจะบอกรักพี่หมอกลับไป...เอ่อ...เดาว่าอ่ะนะ"

"หึๆๆๆ น่ารักมากครับที่รัก...อยากเห็นจังน้า~ หน้าเต่าสำลักผักบุ้งเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆ"


+++++++++++++++++


"ฮัดชิ่ว!!!!"

"เป็นหวัดเหรอฮะรุ่นพี่!?"

"ไม่หรอกฮิก...สงสัยจะมีคนนินทาพี่น่ะ...(^^')"






โปรดติดตามตอนต่อไป.................................




RPENN_expressyourself-rememberthis.png












black-cat-emoticon-006.gif ในที่สุด TaDaiki Fic ตอนที่ 10 ก็ออกมาแล้ววววว ♥
สำหรับตอนนี้ มัน... มัน... มัน.... มันน่าเขินนนนนนน...แต่งออกมาแล้วนั่งอายอยู่คนเดียว...
เจ้าตังเมมันแซวแตงด้วย 'อ่านแล้วจั๊กจี้อ่ะพี่' ....เอ่อ...น้องพี่...เงียบไปเลยนะ!!!


ป.ล.ทำไมฉากบางฉากต้องมีขึ้นตอนฝนตก? ถึงในเรื่องจะไม่ตก แต่ตอนพิมพ์เรียกว่าฟ้าถล่มเลยเหอะ ฮ่าๆๆๆ

ป.ล.2. ตอนนี้ยามะชี่หวานนะค้า จะบอกให้ แฮ่ๆๆ ได้ออกโรงซักทีเน๊อะ

(>/////<')

ฝากผลงานใกล้จบเรื่องนี้ด้วยนะคะ เพราะจบแล้วคงไม่ได้เขียนอีกนาน
และขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่องนี้กันมาโดยตลอดค่ะ


และทั้งหมดนี้คือ...

black-cat-emoticon-003.gif

แตงไทยค่ะ