Jump Café

A Little happiness around JUMP
Posted by ตังเมรสแตงไทย   0 comments   0 trackback

แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก ตอนที่ 7



TaDaiki6_Logo FC2 -3



Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka
Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
Story by : Tangthai
Chapter 7 : แก่นแท้




หลังจากที่หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปในทางที่ดี แต่ในใจแกร่งของ ทากาคิ ยูยะ กลับเริ่มหวาดกลัวผลของการกระทำที่ตัวเองได้ทำเอาไว้ อาจไม่ง่ายที่จะได้ อาริโอกะ ไดกิ มาครอบครอง ยูยะเดินมาไกลเกินกว่าจะถอยกลับ นอกเสียจากจะยอมก้มหน้ารับผลของการกระทำที่กำลังจะตามมาในไม่ช้านี้ และดูเหมือนจะยังไม่มีทางออกที่ดีให้กับเจ้าของร่างสูงสง่าที่กำลังยืนพิงกายกับเงาไม้ทอดสายตามองดูเงาพระจันทร์บนผืนน้ำกว้างใหญ่ห่างออกไป ในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่เพียงลำพัง ร่างสูงแทบไม่ได้รับรู้สิ่งรอบกายที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย...
"ทากาคิ ยูยะ! มึงเองสินะ!?..."
เสียงเข้มบอกให้ร่างสูงต้องระวงตัว เพราะคนแปลกหน้าที่มาเยือนในยามนี้ คงไม่ได้มาดีเป็นแน่ ร่างสูงค่อยๆ หันไปตามเสียงนั้น...แต่แล้ว...
...พลั๊ก!!!...
ใบหน้าคมเข้มสะบัดไปตามแรงกระแทกจากหมัดของผู้ร้ายอย่างเต็มแรง เลือดแดงสดไหลออกมาจากมุมปากหยักงามได้รูปของผู้ที่ตกเป็นเหยื่อ สายตาคมดุพยายามปรับสายตามองดูผู้จู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว...
"นี่สำหรับโอคุเสะ เพื่อนกูที่มึงส่งเค้าเข้าคุก!!!"
...พลั๊ก!!!...
"นี่สำหรับ...ความสู่รู้ของมึง!!!"
"หึๆๆ ไอ้สารเลวนั่นมันมีเพื่อนด้วยเหรอวะ...ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ...ถุย..."
เสียงเข้าตวาดกลับแม้ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบด้วยว่ากำลังคนของฝั่งตรงข้ามนั้น มีมากกว่าถึงขนาดเจ็ดรุมหนึ่ง แต่ทากาคิ ยูยะ ผู้หยิ่งทะนงก็ไม่เคยกลัวเลยแม้แต่น้อย...มือแกร่งปาดเลือดออกจากมุมปากที่แตกยับของตัวเองอย่างลวกๆ พร้อมกับถ่มเลือดในปากออกไปอย่างเหยียดหยามพวกหมาหมู่ ก่อนที่จะแสยะยิ้มยียวนออกมายั่วโทสะฝ่ายตรงข้ามโดยไร้แววเกรงกลัว...
"มึงคิดว่ามึงแน่สินะ...ไอ้เด็กเมื่อวานซืน..เดี๋ยวจะได้รู้ว่าพวกกูน่ากลัวกว่าปีศาจซะอีก!!! เฮ้ย!!! พวกเราลุย!!!"
เมื่อสิ้นคำสั่งคนที่ดูราวกับเป็นหัวหน้า บรรดาลูกน้องก็ตรงเข้ารุมทำร้ายร่างสูงทันที แต่ครั้นจะยอมเป็นฝ่ายโดนเล่นงานคนเดียวนั้น เห็นจะไม่ใช่ ทากาคิ ยูยะ แน่นอนอยู่แล้ว ร่างสูงอาศัยความชำนาญด้านการต่อสู่ที่ร่ำเรียนมาเกือบทุกแขนงเป็นอาวุธป้องกันกาย หากแต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ย่อมต้องมีพลาดพลั้งไปในที่สุด ใบหน้าคมอาบไปด้วยเลือดแดงฉาน ร่างสูงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีที่โดนท่อนไม้แข็งฟาดเข้าที่หัว คนชั่วที่มาแก้แค้นก้าวเข้าหาร่างอ่อนแรงแล้วกระชากผมจนใบหน้าเข้มเงยขึ้นตามแรงดึง มือหยาบคล้ำชูมีดวาววับขึ้นกลางอากาศ แล้วสะบัดคมมีดเข้าเชือดคอร่างสูงเต็มแรงจนกระทั่งเลือดแดงสดสาดกระเซน...
"ไม่!!!!!!!"
มือบอบบางชูขึ้นกลางอากาศด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้างสั่นไหว ก่อนที่ร่างเล็กจะผุดลุกขึ้นนั่งแล้วหอบเอาอากาศเย็นชื้นเข้าปอดอย่างหนักหน่วง...เม็ดเหงื่อใสซึมออกมาทั่วใบหน้าซีดขาว...ดวงตากลมสวยยังคงฉายแววหวาดกลัว...หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนคล้ายกับว่าเป็นสัญญาณเตือน...
"ฝะ...ฝัน...ฝันใช่มั้ย...ฮึกๆ...ฝันใช่มั้ยฮะพี่ยูยะ..."
มือขาวทาบวางไปบนอกสั่นไหวรุนแรงเพื่อบอกกับตัวเองว่าสิ่งที่เห็นเป็นเพียงความฝัน...แต่ถึงจะเพียรบอกตัวเองอย่างนั้น ใจเจ้ากรรมกลับยังเจ็บปวดและหวาดกลัว...ไดกิรีบกวาดตามองหายูยะทันทีที่ตั้งสติได้ แล้วการที่ไม่พบเห็นร่างคุ้นตาอยู่ด้วยกันนั้น ยิ่งทำให้ร่างเล็กร้อนรน เรียวขาเล็กรีบก้าวลงจากเตียงแล้วออกจากห้องไปทันที...
"คุณ!...อยู่ไหนฮะ!?...พี่ยูยะ!!!"
เสียงหวานร้องตะโกนสุดเสียง เรียกหาอีกคนที่ตัวเองเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก...เป็นผลให้เคน เลขาคนสนิทของยูยะต้องรีบวิ่งเข้ามาหาคนตัวเล็กทันที
"มีอะไรเหรอครับคุณหนู...คุณยูยะออกไปข้างนอกครับ"
"เคนใช่มั้ย?...พี่ยูยะไปไหน!?...พี่ยูยะอยู่ที่ไหน!?"
"เกิดอะไรขึ้นครับ?"
"พี่ยูยะอยู่ที่ไหน!? บอกมาเร็วๆ สิเคน!!!"
เสียงเล็กตวาดเกรี้ยวกราดอย่างหมดความอดทน มือบางเขย่าแขนคนตรงหน้าด้วยความร้อนใจ...ท่าทางร้อนรนของร่างเล็กตรงหน้า ทำให้เลขาหนุ่มของร่างสูงถึงกับอึ้งในความฉุนเฉียวของคนที่ดูบอบบางมาตลอดอย่าง อาริโอกะ ไดกิ
"นายออกไปเดินรับลมแถวชายทะเลใกล้ๆ นี่เองครับคุณหนู"
"ไปกับใคร!?...มีคนตามไปด้วยมั้ย!?"
"ไม่ครับ! นายสั่งไม่ให้พวกเราตามไป ให้คอยคุ้มครองคุณอยู่ที่นี่!"
"ว่าไงนะ!!?...ไม่นะ..."
"คุณหนูครับ!!!"
ร่างบางถึงกับเข่าอ่อนทรุดลง...หากไม่ได้มือแกร่งของเลขาหนุ่มตรงหน้าประคองเอาไว้ เห็นทีไดกิคงได้ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างไม่ต้องสงสัย...มือขาว เริ่มสั่นอย่างคนเสียขวัญ...หัวใจเปราะบางเริ่มบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก...
"ไปเดี๋ยวนี้...เคน...พาผมไปหาพี่ยูยะ...เดี๋ยวนี้!!"
สิ้นเสียงสั่น ร่างบางก็สะบัดตัวแล้วออกวิ่งไปอย่างรวดเร็วจนเคนแทบตั้งตัวไม่ทัน
"คุณไดกิ!!!...แย่แล้ว...เฮ้ยพวกเรา!!! ตามคุณหนูไปเร็ว!!!"
ชายหนุ่มรีบตะโกนเรียกพักพวกให้เร่งตามคนสำคัญที่ผู้เป็นนายสั่งให้คอยดูแลไปทันทีที่เห็นอีกคนลับสายตาไป
[พระจันทร์ฮะ!...ได้โปรด!!...ได้โปรด!!...ขอให้มันเป็นแค่ภาพฝัน...ขอให้ผมแค่ฝันไป...โปรดอย่าประทานรางสังหรณ์ที่แม่นยำให้ผมเลย...ขอให้เค้าปลอดภัย!...ขอให้ ทากาคิ ยูยะ ปลอดภัย!!]
ไดกิวิ่งไปอย่างไม่เหลียวหลัง...น้ำตาสายน้อยไหลอาบแก้มซีดขาวเป็นทาง...ร่างเล็กหวังเพียงได้เห็นเค้าคนนั้นปลอดภัย...ไดกิหวังเพียงเห็นคนคนนั้นหันมาส่งยิ้มให้เค้าเท่านั้น...

"ฮ่าๆๆๆ โถ่เอ๊ย!! นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน!! ฮ่าๆๆ เฮ้ย!! ลากมันมานี่!!!"
ร่างสูงถูกลากร่างสะบักสะบอมของตัวเองมาโยนกองอยู่แทบเท้าของโจรชั่ว สองแขนแกร่งถูกยึดจับเอาไว้อย่างแน่นหนาโดยลูกสมุนโจร...มือหยาบดำจิกทึ้งไปบนกลุ่มผมของชายหนุ่มผู้เป็นเหยื่อ...คนชั่วช้าไร้ความปราณีจับกระชากให้ใบหน้าคมเงยขึ้นสบตากับตัวเอง...เลือดที่ไหลย้อยเข้ามาในตาคมดุ ทำให้ภาพต่างๆ ถูกย้อมเป็นสีแดงสด...
"หึๆๆๆ...กูสนุกกับมึงพอแล้ว!!...ทีนี้มึงจะได้จำใส่สมอง...ไม่สิ...กูอยากให้มึงจดจำไปถึงวิญญาณเลยทีเดียว! ฮ่าๆๆๆ...จำให้ดีนะไอ้หนุ่ม ทีหน้าทีหลังอย่าทำเป็นซ่ากับผู้ใหญ่!!! ขอให้ชาติหน้าได้เกิดเป็นเด็กดี ไม่ดื้อแบบนี้อีก...ไปลงนรกซะ!!!"
คนชั่วช้าเงื้อมีดวาววับขึ้น หมายจะปลิดชีพร่างสูงให้หายแค้น
"หยุดเดี๋ยวนี้!!!! หยุด!!!!!"
ร่างบางตะโกนสุดเสียงทันทีที่มาถึงที่เกิดเหตุ...ดวงตาสั่นไหวหวาดกลัวกับภาพที่เห็น...ภาพที่เกือบจะซ้ำรอยเดิมกับฝันร้ายของตัวเอง
"จับมัน!!!"
"เฮ้ย!!! อย่าแตะต้องเด็กคนนั้นเด็ดขาด!!!"
ดวงตาคมดุวาวโรจน์ขึ้นอย่างกับเป็นคนละคน เสียงเข้มตวาดสั่งคนชั่วอย่างเหลืออดเมื่อคนรักตกอยู่ในอันตราย...เดิมทีร่างสูงเพียงแค่จะยอมให้อีกฝ่ายแก้แค้นโดยตอบโต้ให้น้อยที่สุด เพื่อที่เรื่องราวเลวร้ายทั้งหลายนี้มันจะได้จบลงเสียที...แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่ตอนนี้ที่ไดกิต้องตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงด้วยอย่างนี้...
"ฮ่าๆๆๆ จะตายแล้วยังจะมาทำเก่ง...เฮ้ยพวกมึง! ได้ยินเสียงเด็กพ่นน้ำนมมั้ยวะ! ฮ่าๆๆๆๆๆ กูกลัวมึงตายล่ะ ไอ้เด็กซ่าเอ๊ย!!! ไม่ต้องสนใจมัน! จับเจ้าเด็กนั่นมา!!!"
"หนีไปสิ!!! ไดกิหนีไป!!!"
ร่างสูงตะโกนสุดเสียงเพื่อเตือนสติให้ร่างบางหนีเอาตัวรอด แต่ร่างบางกลับเอาแต่จ้องมองมาที่ตัวเองนิ่งแบบนั้น...สายเกินไปแล้ว...ไดกิถูกลูกสมุนไอ้คนสารเลวรวบตัวเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
"โอ้โห~ เด็กผู้ชายอะไรนี่ ตัวนิ๊มนิ่ม ห๊อมหอม...ทั้งขาวทั้งเนียนไปทั้งตัวแบบนี้เนี่ย น่าลองนะนาย~ ฮ่าๆๆๆๆ"
"ปล่อยนะ!..."
ลูกสมุนคนชั่วเริ่มปัดป่ายมือสากไปตามร่ายกายนุ่มเนียน เมื่อโดนลวนลามหนักเข้าร่างเล็กจึงเอ่ยบอกเสียงเย็นยะเยื้อกขึ้นมาอีกครั้ง...ไดกิจะไม่มีวันยอมตกเป็นเหยื่ออีกแล้ว...
"อย่าหาว่าชั้นไม่เตือนนะ!!"
ด้วยความที่ร่างเล็กดูบอบบางเกินกว่าจะสู้แรงชายร่างบึกบึนได้นั้น ทำให้กลุ่มคนชั่วประเมิญคนตัวเล็กต่ำเกินไปมาก...แววตาที่เริ่มเย็นชาฉายชัดขึ้นทุกขณะเวลา...ร่างสูงไม่อาจทนเห็นคนรักโดนทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้อีก พยายามร้องขอให้คนตัวเล็กหนีเอาตัวรอด
"ไดจัง!!...ขอร้องล่ะ!...หนีไปซะ!!!"
เสียงเข้มพยายามแทรกเข้าไปในความคิดของคนที่ตัวเองรักแต่ก็ไม่ได้ผล ด้วยสภาพของตัวเองตอนนี้ ยูยะไม่อาจบอกได้ว่าจะปกป้องไดกิได้ดีแค่ไหน...แต่เพราะไดกิคือคนสำคัญ ร่างสูงจึงไม่อาจทนอยู่เฉยอีกต่อไปได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ยูยะก็ยอม...ร่างสูงรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเหวี่ยงแขนสุดแรง จนลูกสมุนคนชั่วที่ไม่ทันระวังตัวหัวกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างแรง ร่างหนาค่อยๆ สิ้นสติลงที่โคนต้นไม้ด้วยกันทั้งสองคน ร่างสูงจึงเป็นอิสระจากการจับกุม และในจังหวะเดียวกันนั้นไดกิเองก็ดึงความสนใจหัวหน้าโจรมาที่ตนด้วยการจัดการกับลูกน้องของมัน ร่างบางพยายามที่จะไม่เป็นภาระให้ร่างสูงเท่าที่จะทำได้ สองมือขาวจับยึดวงแขนหนาที่กอดรัดร่างตัวเองเอาไว้แน่นแล้วออกแรงบิดหมุนสุดแรง เท้าเล็กกระทืบลงไปบนเท้าคนร้ายเต็มๆ แรง สอกเรียวแหลมถูกเหวี่ยงไปด้านหลังเข้าตรงเป้าหมายที่ปลายลิ้นปี่ของคนร้ายที่บังอาจมาแตะต้องตัวเค้า...ความจุกเสียดแล่นลิ่วไปทั้งร่างหยาบหนา...ไดกิฉวยโอกาสในเสี้ยวนาทีอันน้อยนิดกลับตัวออกมาฟาดสันมือเข้าใส่ท้ายทอยคนชั่วเต็มๆ แรง...ผลที่ได้คือสติที่หลุดลอยไปพร้อมกับร่างคนร้ายที่ล้มลงทั้งยืน...
...เปี้ยง!!!!...
เสียงปืนดังแหวกอากาศขึ้นนัดนึง ทำให้ความวุ่นวายรอบตัวคนชั่วหยุดนิ่งลง ทุกร่างหยุดชะงักในทันที
"หยุด!!! ไม่งั้นมันตาย!!!"
ปากกระบอกปืนถูกหันเล็งไปยังร่างสูงที่กำลังยืนหอบหายใจอย่างหนักเพราะจัดการกับลูกสมุนโจรชั่วที่พยายามเข้ามาทำร้ายตัวเอง...ดวงตากลมเบิกกว้าง ใรขณะที่หัวใจเปราะบางเต้นรัว...
...เพี๊ยะ!!!...
ใบหน้าขาวสะบัดไปตามแรงตบของมือหยาบ...ร่างสูงก้าวขยับตัวทันที แต่ก็ต้องหยุดทันทีที่ร่างเล็กตกเป็นเป้าหมายกระสุนปืนแทนตน...
"ฤทธิ์มากนักนะมึง...มานี่!!!"
ไดกิถูกสมุนอีกคนฉุดกระชากร่างบางเข้าไปหาลูกพี่ของมัน...มือสากบีบเข้าที่คางแหลมอย่างแรงจนร่างบางน้ำตาซึมด้วยความเจ็บร้าว...ยูยะเห็นแบบนั้นก็พยายามจะเข้าช่วยแต่ก็โดนขู่ด้วยการจะเอาชีวิตของคนที่ตัวเองรักจนต้องยอมยืนนิ่งอีกครั้ง
"มึงสินะ...ตัวต้นเหตุ!...ขาวสวยอย่างงี้นี่เอง เพื่อนกูถึงได้หน้ามืดตามัวจับทำเมีย!...หึๆๆ"
"อย่ายุ่งกับเค้า!! ถ้าแกอยากแก้แค้นก็มาลงที่ชั้น!!!"
"หุบปาก!!!...จัดการกับเด็กนี่ก่อนแล้วค่อยฆ่ามึงมันก็ไม่สายหรอกโว้ย!!!"
"เอาไงดีลูกพี่...ขาวเนียนแบบนี้ฆ่าทิ้งเฉยๆ ข้าเสียดาย...อยากลองจะแย่แล้ว...อูยยยย...เนื้อสวยขนาดนี้ โคตรชอบเลยว่ะ!"
"มึงอยากรึ? หึๆๆ ...งั้นกูยกให้!!!"
"อย่า!!!!"
ลูกสมุนโจรชั่วสามร่างตรงเข้าช่วยกันจับร่างเล็กกดขึงลงกับพื้นแข็ง เสื้อผ้าที่สวมใส่กำลังถูกฉีกกระชากรุนแรงไร้ความเมตตา...ถึงเวลานี้ ร่างสูงก็ไม่อาจทนดูอยู่ได้อีกต่อไป ต่อให้ปากกระบอกปืนจะจ่อชิดอยู่กับหัวใจเค้า ยูยะก็ไม่สนอีกแล้ว...ร่างสูงตรงเข้าประชิดตัวคนชั่วช้าที่เผลอมองร่างขาวดิ้นพล่านเพียงเสี้ยววินาที ชั่วพริบตาเดียวและไร้เสียงเตือน มือที่เคยอยู่ในมือโจรใจหยาบกลับเปลี่ยนมาอยู่ในมือร่างสูงได้อย่างง่ายดาย...ปากกระบอกปืนเย็นเยี้ยบถูกเปลี่ยนเป้าหมายมาแนบสนิทกับหัวใจเลวทรามบนอกกว้าง...คนเลวตัวแข็งทื่อเมื่อสบตากับแววตาคมดุของยูยะ
"กูเตือนมึงแล้วนะว่าอย่ายุ่งกับคนที่กูรัก!! ไอ้ชั่ว!!!"
...เปรี๊ยง!!!!...
"ยูยะ!!! ไม่!!!!"
ร่างเล็กแผดเสียงร้องปานจะขาดใจเสียให้ได้ น้ำตามากมายพรั่งพลูหลั่งริน เปลือกตาบางปิดแน่นสนิทไม่ยอมรับรู้ว่าเสียงที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเสียงมัจุราชของผู้ใดกันแน่...ไดกิกลัวเกินกว่าจะยอมรับรู้ความเป็นไปรอบตัว...
...ปั้ง!..ปั้ง!...ปั้ง!...
"อ๊าก!!!"
เสียงสาดกระสุนและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นรอบกาย...แรงจับกดที่ค่อยๆ หายไปทีละแรง ทีละแรง ไม่ได้ทำให้ร่างเล็กเอะใจสักนิด...ไดกิขดกอดตัวเองแน่นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก และยังคงไม่ยอมเปิดตามองอะไรทั้งสิ้น ร่างเล็กคงรับไม่ไหวแน่ หากร่างไร้วิญญาณที่ล้มลงจมกองเลือดเป็น ทากาคิ ยูยะ
"ไดจัง!" มือแกร่งเอื้อมสัมผัสร่างสั่นเท่า
"ไม่!!!...ฮึกๆๆ....อย่ามาแตะตัวชั้น!!!" ร่างเล็กปัดป้อง ไม่ยอมรับรู้อะไร
"ไดจัง! พี่เอง! พี่ยูยะไงครับ!"
"นาย! รีบพาคุณหนูไปจากที่นี่ก่อนเร็ว! ถ้ามีใครตามมาช่วยพวกมันอีก คุณหนูจะเป็นอันตราย!!"
เลขาคนสนิทรีบเข้าเตือนผู้เป็นนายให้รีบจัดการ ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปกว่านี้ กว่าพวกเค้าจะหาคนเป็นนายพบทำเอาเกือบพลิกเกาะทั้งเกาะ เพียงเพราะคาดสายตาจากคนตัวเล็กเพียงนิดเดียวเท่านั้น พวกเค้าเกือบจะสูญเสียเจ้านายคนสำคัญไปเพราะหลงป่าเสียแล้ว...แต่ก็ยังดีที่ตามมาช่วยได้ทันท่วงที...
"ไดจัง!...มองพี่!...มอง!!!"
ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะทำรุนแรง แต่ตอนนี้ยูยะไม่มีทางเลือก เสียงตวาดเข้มนั้น เรียกให้คนตัวเล็กที่กำลังขวัญเสียต้องหยุดฟัง...ร่างบางค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมองคนตรงหน้า คนที่ใช้สองมืออุ่นประคองสองแก้มอาบน้ำตาเอาไว้ตรงหน้านี้ น้ำตาใสหยดแล้วหยดเล่าล่วงหล่น...แรงสะอื้นถาโถมหนักหน่วง...หัวใจเปราะบางได้รับการปกป้องและปลอบโยนจากสายตาแห่งรักที่มั่นคงของร่างสูง...ไดกิโผเข้าหาอ้อมกอดแข็งแรงอย่างโหยหาและไม่ต้องการสูญเสีย ยูยะกระชับกอดแน่นพลางลูบหลังลูบไหล่ก่อนจะช้อนเอาคนรักขึ้นอุ้ม...ร่างสูงเร่งก้าวเดินออกไปจากที่เกิดเหตุและมุ่งหน้ากลับบ้านทันที...
หลังพาไดกิไปส่งที่ห้องพักของตัวเองและสั่งการให้ลูกน้องอีกสองคนคอยอยู่เป็นเพื่อนแล้ว ร่างสูงที่ตอนนี้ดูทั้งซีดและเหนื่อยล้าก็กลับเข้าห้องตัวเองไปทันทีเช่นกัน โดยมีเคนและคนที่เหลือตามไป...ไดกิรีบชำระล้างร่างกายแล้วแต่งตัวใหม่อย่างรีบเร่ง เพื่อที่จะออกไปดูอาการของคนที่เสี่ยงชีวิตช่วยเหลือตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า...
คุณหมอยาบุถูกตามตัวด่วนอีกครั้ง เมื่อได้รู้ว่าเพื่อนรักของตัวเองอาการไม่สู้ดีจากการบอกเล่าบอกคนตัวเล็กที่ดูจะกังวลไปไกลเสียแล้ว...นายแพทย์หนุ่มเร่งก้าวเดินไปยังรถสปอตคันหรูของตัวเองจนไม่ทันได้ระวัง จึงชนเข้ากับแพทย์ฝึกหัดเต็มแรงจนร่างบางกระเดนล้มลง...ด้วยความที่ตัวเองต้องรีบแข่งกับเวลา หมอยาบุจึงต้องช่วยอีกฝ่ายเก็บข้าวของที่กระจัดกระจาย ทั้งของตัวเองและของคนเจ็บตรงหน้า ร่างสูงส่งของให้อีกฝ่ายโดยไม่ทันได้มองหน้า จากนั้นก็รวบของของตัวเองแล้วก้าวออกไปทันที ยาบุลืมแม้แต่กล่าวคำขอโทษให้กับคนที่เจ็บตัวเพราะตัวเอง คุณหมอก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของสายตาเศร้าที่มองตามไป
"อะไรกัน...จำผมไม่ได้เลยเหรอฮะ...ขอโทษกันสักคำก็ไม่มี...รุ่นพี่...บ้า..."

ร่างเล็กเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องของยูยะ...ตั้งแต่ที่ร่างสูงหายเข้าไปในห้องตัวเองพร้อมเลขากับลูกน้องอีก 2 คน จนถึงป่านนี้แล้ว ยังไม่มีใครออกมาสักคน...คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความเป็นห่วง...เมื่อมากๆ เข้า ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างบางหันไปถามคนที่คอยอยู่ข้างกายตัวเองในตอนนี้...
"นี่พี่โคตะมารึยังฮะ?"
"ออกมาแล้ว แต่ยังไม่ถึงครับคุณหนู...แต่อีกเดี๋ยวเดียวก็คงจะถึงแล้ว พี่ชายผมที่ส่งไปรับคุณหมอก็ไปได้พักใหญ่ๆ แล้วครับ"
"ผมขอเข้าไปดูพี่ยูยะได้มั้ยฮะ?..."
"ผมเองก็อยากให้คุณเข้าไปนะครับ...แต่ว่า..."
"เอาเป็นว่าคนที่ขัดคำสั่งไม่ใช่คุณ แต่เป็นผมเอง โอเคนะ!?"
"คุณหนู!"
โดยไม่รอฟังคำทัดทานใดๆ ร่างบางผลักประตูหนาเข้าไปในห้องร่างสูงทันทีที่พูดจบ...การมาของคนสำคัญของเจ้านาย ทำให้ลูกน้องทั้งหลายยกเว้นเคน ก้าวออกไปด้านนอกทั้งหมด...ร่างสูงที่ตอนนี้นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงใหญ่โดยมีเลขาคนสนิทคอยปฐมพยาบาลและเช็ดเนื้อเช็ดตัวเอาคราบเลือดออกจากกายแกร่งจนสะอาด...รอยแตกตามโหนกแก้ม...มุมปาก....และหางคิ้ว ยังคงมีเลือดซึมออกมาอยู่บ้าง...แรงหายใจที่ดูอ่อนล้าราวกับว่าจะขาดหายนั้น ทำให้ไดกิใจหาย...มือบางวางทาบลงบนอกแกร่ง...ดูเหมือนแรงเต้นของหัวใจดวงนี้จะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ร่างบางพอจะใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง...
มือแกร่งค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาทาบทับมือสั่นเทาบนอกตัวเอง...น้ำตาอุ่นใสหยดลงบนหลังมือนั้น...
"อย่าร้อง....ไดจัง....พี่ไม่เป็นไร...."
เสียงแหบพล่าบางเบาเอ่ยบอกคนที่ตัวเองรักอย่างให้กำลังใจ...แต่สัมผัสอุ่นบนหัวใจแกร่งนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ยูยะมีแรงสู้กับความปวดระบมทั่วร่างสูง...
...ก๊อกๆๆ... เสียงรัวเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับการมาถึงของคุณหมอคนสำคัญ
"ยูยะ!...เป็นไงวะเพื่อน!!..."
ยาบุรีบตรงเข้ามาหาเพื่อนรักอย่างหน้าตาตื่น...มือขาวสั่นรีบเขย่าแขนผู้เป็นดั่งความหวัง พลางร้องขอ
"พี่หมอ!! ช่วยเค้าทีฮะ! ช่วยที~!"
"ครับๆ...ใจเย็นๆ นะครับ...ขอพี่ดูอาการยูยะหน่อย"
"ชั้น...โอ...เค..."
ร่างสูงพยายามเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาอย่างยากลำบาก...นายแพทย์หนุ่มรีบรื้อผ้าห่มหนาออกจากกายแกร่ง...รอยม่วงคล้ำจากการโดนของแข็งฟาดหลายต่อหลายหน ปรากฏเด่นชัดพาดอยู่บนหน้าท้องเหนือขอบกางเกงยีนส์ของร่างสูง เนื้อบริเวณนั้นช้ำจนน่ากลัว...คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นทันทีที่มือผอมแตะสัมผัสแค่เพียงแผ่วเบา...เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มดวงหน้าคมคาย...ไดกิรีบเข้าไปอยู่ใกล้ๆ คนเจ็บพร้อมกับเอื้อมจับมือเย็นเอาไว้แน่น...แรงบีบกลับของมือแกร่งคล้ายต้องการปลอบโยนคนตัวเล็ก ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว ตัวเองต่างหากที่ต้องการกำลังใจ...
"เคน!!...เตรียมเอาเรือออกเดี๋ยวนี้!...ยูยะ!...นายต้องไปโรงพยาบาลกับชั้น!...น้องอาริโอกะครับ...ช่วยพี่พยุงเค้าขึ้นมาหน่อยนะ!"
"เดี๋ยวก่อน!...โคตะ...ชั้นเป็นอะไร...บอก...บอกมา...."
"อย่าเพิ่งพูดมากยูยะ!...ช่วยพี่ทีครับน้องอาริโอกะ..."
ถึงแม้จะตกใจกับปฏิกิริยาของยาบุ แต่ไดกิเองก็อยากให้ร่างสูงไปโรงพยาบาลเหมือนกัน ร่างบางเข้าช่วยคุณหมอพยุงคนเจ็บแสนดื้อรั้นขึ้นมาอย่างยากลำบาก...ไดกิวิ่งไปหยิบเสื้อคลุมตัวหลวมๆ มาให้ยาบุจัดการสวมให้เพื่อนรัก...แต่มือแกร่งก็คว้าจับข้อมือผอมของเพื่อนเอาไว้แน่น...ดวงตาคมดุจ้องมองอย่างต้องการคำตอบ...
"นายโดนซ้อมมาใช่มั้ยยูยะ...ตอนนี้นายต้องไปเอ็กซ์เรย์ด่วน! เพราะชั้นสงสัยว่านายอาจจะมีลิ่มเลือดคั่งอยู่ในตับ!!...ขอร้องยูยะ!...ถ้าไม่เห็นแก่ชั้น ก็ให้นึกถึงคนที่นายรักบ้าง!...ดูเค้าสิ!!..."
สิ่งที่เพื่อนพูดออกมาทำให้ยูยะใจเย็นมากขึ้น...ใช่...เค้าอาจลืมนึกถึงคนที่กำลังมีคราบน้ำตาที่ยืนนิ่งฟังอย่างตกใจอยู่ข้างกายนี้...คนที่ยูยะรัก...มือแกร่งค่อยๆ ปล่อยมือจากแขนของเพื่อนรัก...แววตานิ่งหันไปหาไดกิที่ยังคงมีน้ำตาคลอหน่วยตาสวย...
"ไดจัง...อย่าร้องไห้สิครับ...พี่เห็นแล้วใจไม่ดีเลย..."
"พี่...ยูยะ...ขอร้องนะฮะ...ไปโรงพยาบาลกันนะ...นะ..."
"ครับ!...พี่ยอมแล้ว...ขอโทษ...พี่ทำให้ไดจังกลัวใช่มั้ย..."
ร่างเล็กส่ายหน้าจริงจัง ก่อนที่จะช่วยยาบุสวมเสื้อคลุมให้คนเจ็บหนักอย่างเบามือ
"คุณยาบุครับ!! เรื่อพร้อมแล้วครับ!!!"
"ดีมากเคน! ช่วยไปเก็บข้าวของออกจากที่นี่ให้หมด สั่งทุกคนให้ขึ้นฝั่งไปพร้อมกันให้หมด ปิดที่นี่ซะ!"
"เดี๋ยวฮะ!...แล้วคนพวกนั้น...มีคนตาย...ทำไงดี...ทำไงฮะ!?"
"ใจเย็นๆ ครับ...เดี๋ยวพี่จัดการเองนะ...แต่ว่าเราก็ต้องขึ้นฝั่งไปกับพวกพี่ด้วย อาจจะกระทันหันไปหน่อย แต่ที่นี่อันตรายเกินไป..."
"เรื่องนั้นคุณไดกิไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมโทรแจ้งความแล้ว...มันเป็นเหตุสุดวิสัย...ตอนนี้เชื่อคุณยาบุแล้วไปจากที่นี่กันก่อนนะครับ"
เมื่อได้ยินเคนพูดอย่างนั้น ร่างบางก็ค่อยคลายใจลงและทำตามที่ยาบุบอกทุกอย่าง...ทุกคนในบ้านต่างก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ก่อนที่เคนจะรีบกลับมาช่วยยาบุแบกร่างสูงไปลงเรือในเวลาอันรวดเร็ว...
ร่างสูงนั่งพิงซบอยู่กับไหล่บอบบางของคนรัก ยูยะที่ดูอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ทำให้ไดกิใจไม่ดี ร่างบางโอบกอดร่างสูงเอาไว้ไม่ให้กระทบกระเทือนมากนักในยามที่เรือต้องแล่นแข่งกับเวลาเช่นนี้ ร่างสูงค่อยๆ หมดสติไปในที่สุด ร่างบางที่ยิ่งใจเสียยิ่งกอดร่างสูงเอาไว้แน่นขึ้น...ยาบุนั่งสังเกตุอาการของเพื่อนรักพร้อมกับจดบันทึก...มือผอมจับอยู่ที่จุดชีพจรบนข้อมือแกร่งตลอดเวลา...
"แย่ล่ะ...ความดันลดลง...อีกนานแค่ไหนเคน!?...เวลาเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว!!"
"อีกไม่เกิน 5 นาทีครับคุณยาบุ!...อดทนไว้นะครับนาย!!"
"ม่ะ...หมายความ...ว่าไง...ฮะ..."
"ยูยะ...เข้มแข็งไว้นะเพื่อน...อีกนิดเดียวเท่านั้น..."
"พี่หมอ!!...ยูยะ...เค้า...เค้าเป็นอะไรฮะ!?...เกิดอะไรขึ้น...กรุณาบอกผมด้วยเถอะฮะ!!"
"ครั้งนี้...เราอาจต้องพึ่งปาฏิหาริย์...ถ้าเราไปถึงช้าเกินไป...ยูยะเค้า..."
"ไม่นะ!! ยูยะ!...อย่านะ...ฮึกๆๆ...อย่าตายนะ!!"
"ไดจัง...ไดจัง...หนีไป...อย่าร้อง...อย่าร้อง...."
ไดกิกอดร่างสูงแน่น...ตอนนี้ร่างบางรู้แล้วว่าคนคนนี้สำคัญยังไง...ตอนนี้...นาทีนี้...ไดกิรู้แล้วว่าตัวเองรักเค้าคนนี้แค่ไหน...เสียงทุ้มเบาบางราวเสียงกระซิบ พร่ำบอกให้คนรักหนีเอาตัวรอด และปลอบโยนไม่ให้ร้องไห้ ซ้ำไปซ้ำมา ทั้งๆ ที่หมดสติไปนานแล้ว...แรงสะอื้นของคนตัวเล็กที่มี ไม่ว่าจะแรงแค่ไหน ก็ไม่อาจเรียกให้คนในอ้อมแขนฟื้นขึ้นมาได้เลย...
"ถึงฝั่งแล้วครับ!!!" เลขาหนุ่มรีบจัดการเอาเรือเทียบท่าอย่างเร่งด่วน พร้อมกับทอดสมอถ่วงเรือ แล้วรีบไปช่วยคนตัวเล็กพยุงร่างคนเจ็บขึ้นฝั่ง แล้วจัดการแบกเจ้านายคนสำคัญก้าวตามยาบุไปติดๆ โดยมีไดกิช่วยจับหลังของคนเจ็บเอาไว้ไม่ให้หงายหลังลงไป...นายแพทย์มือหนึ่งจัดการโทรสั่งงานและประสานงานกับโรงพยาบาลทันที ก่อนที่จะกดเปิดประตูรถให้ไดกิปีนเข้าไปด้านในก่อนแล้วค่อยจัดการให้คนเจ็บนั่งคู่คนขับโดยมีเคนคอยช่วยเช็คความเรียบร้อยของเข็มขัดนิรภัย...คุณหมอคนเก่งก้าวขึ้นนั่งประจำที่นั่งคนขับ เตรียมพร้อมออกรถทันที...
"รอคนของนายอยู่ที่นี่ พอมาถึงกันครบแล้วให้ตามไปที่โรงพยาบาลชั้นทันที เข้าใจมั้ย!?...อ้อ!!...ติดต่อหาผู้การโอกาโมโต้ให้ช่วยเรื่องนี้...บอกว่าจากยาบุ...โอเคนะ!?"
"ครับคุณยาบุ! ฝากนายน้อยด้วยนะครับ!"
"ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่ยอมปล่อยมือจากเพื่อนรักชั้นแน่นอน!"
รถหรูทะยานออกไปราวสายฟ้าฟาด...หมอหนุ่มแทบไม่เหลือเวลาแล้ว เรื่องความเร็วจึงไม่เป็นอุปสรรคกับอดีตนักแข่งอย่างเค้า เพราะความเป็นความตายของเพื่อนรัก ขึ้นอยู่กับทุกๆ วินาทีที่เสียไป...

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลแล้ว ร่างสูงก็ถูกนำตัวขึ้นเตียงเข็ญโดยมาไดกิและยาบุก้าวตามไปติดๆ มือบางยังคงกอบกุมมือแกร่งเอาไว้แน่น จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน ไดกิจึงต้องยอมปล่อยมือจากคนที่ตัวเองรักและยืนรออยู่ภายนอกเพียงลำพัง...
หัวใจเปราะบางท้อแท้จนแทบหยัดยืนอยู่ไม่ไหว...แววตาหม่นเศร้าทอดมองประตูที่ปิดสนิทนิ่งอยู่อย่างนั้น...น้ำตาที่เคยไหลเหือดแห้งไปและทิ้งไว้เพียงคราบน้ำตาบนดวงหน้าเหม่อลอย..ความเจ็บปวดเกิดขึ้นในหัวใจเต้นรัวกับทุกๆ วินาทีที่ผ่านไป...ช่างยาวนานราวไร้กาลเวลา...
จากนั้นไม่นานนักเคนกับลูกน้องทุกคนก็มาถึงโรงพยาบาล...สิ่งที่ทุกคนเห็นสร้างความสะเทือนใจถึงที่สุด...ภาพร่างบางที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงราวกับหุ่นปั้นไร้วิญญาณ ตรงหน้าห้องฉุกเฉินนั้น...และคนที่พอจะช่วยปลอบโยนคนสำคัญของเจ้านายพวกเค้าคนนี้ได้ ก็คงจะมีแต่คุณหนูยูริเท่านั้น...เลขาหนุ่มรีบกดเลขหมายติดต่อหาเจ้านายตัวเล็กอีกคนทันที...
"ฮะโหล!...ยูริฮะ!"
"สวัสดีครับคุณหนูยูริ...ผมเคนครับ ขออภัยที่โทรมารบกวนกลางดึกครับ..."
"มีอะไรงั้นเหรอเคน?...ทำไมโทรหาชั้นล่ะ?...หรือว่า!?"
"เกิดเรื่องกับคุณชายยูยะครับ...ตอนนี้นายยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน...คุณหนูครับ...ช่วยที...คุณอาริโอกะที่อยู่ตรงนี้ เหมือนจะช็อคไปแล้วครับ...ผมกลัวว่าเค้าจะรับมือกับเรื่องนี้ไม่ไหว...ตอนนี้ยืนนิ่งไม่ไหวติงจนคล้ายกับเป็นรูปปั้นไปแล้วครับ...คงช็อคไปตั้งแต่นายเข้าไปในห้องนั้น ก่อนที่พวกผมจะมาถึง...มีแต่คุณยูริเท่านั้นที่พอจะช่วยคุณอาริโอกะได้...ขอความกรุณาด้วยนะครับคุณหนู..."
"นี่เจอตัวไดจังแล้วเหรอ?...แล้ว!...แล้วพี่ชายเป็นอะไร..ทำไมถึงต้องเข้าไอซียู!?...แย่แล้ว!!...แย่แล้วๆๆ...โรงบาลไหนนะ?...พี่หมอโคตะใช่มั้ย!?...เดี๋ยวชั้นจะไปเดี๋ยวนี้เลย!!"
ร่างเล็กกดวางสายแล้วรีบร้อนวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที...ความร้อนรนราวจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของคู่ชีวิตตัวเล็กของ ยามาดะ เรียวสุเกะ ทำให้อีกฝ่ายที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จต้องรีบคว้าเอาตัวคนรักเข้ามารวบกอดไว้เพื่อถามไถ่...
"ยูริ!...เป็นอะไรครับ?...ทำไมรีบร้อนแบบนี้หื้อ?"
"แย่แล้ว...แย่แล้วๆๆ...เรียวสุเกะ ทำไงดี พี่ชายอาการสาหัสฮะ ไดจังก็กำลังช็อค...ปล่อยก่อน! ยูริรีบ!!"
"ว่าไงนะ!? "
"ปล่อยเร็วๆ สิฮะ...ยูริรีบมากจริงๆ นะ...สัญญาว่ากลับมาแล้วจะให้รางวัลสองเท่าเลย!...นะ!"
"งั้นเดี๋ยวผมไปด้วย...คุณรอแป๊บเดียว...สัญญาครับ"
ร่างหนายอมปล่อยให้คนตัวเล็กของเค้าเป็นอิสระ แล้วหายเข้าไปในห้องแต่งตัว และอีกไม่ถึงอึดใจก็ก้าวออกมา พร้อมกับจับจูงคนรักให้ก้าวตามกันออกไปทันที..
ทางด้านไดกิ...ตั้งแต่ที่ยาบุพายูยะหายเข้าไปในห้องไอซียู...จนถึงเวลานี้ก็ผ่านไปได้พักใหญ่ๆ แล้ว แต่ร่างบางก็ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ ญ จุดเดิม...ทุกๆ เสียงก้าวเดินของเข็มนาฬิกาทำให้ความหวังของคนตัวเล็กค่อยๆ ลดน้อยถอยลงไปทุกทีๆ ...ทุกๆ นาทีที่เวลาผ่านไป...ในความรู้สึกเปราะบางช่างยาวนานราวกับเวลาผ่านไปเป็นปีๆ .......
[เมื่อไหร่จะสิ้นสุด...พระจันทร์ฮะ...เมื่อไหร่เวลาแห่งความทุกข์ทนของผมจะสิ้นสุดลงเสียที...ทั้งๆ ที่ผมเพิ่งค้นพบใจตัวเอง...ท่านก็จะพาเค้าไปจากผมแล้วอย่างนั้นเหรอฮะ...ได้โปรดฮะพระจันทร์...ได้โปรดมอบเค้าให้ผม...อย่าพรากเค้าไปจากผมเลย...อย่าเอายูยะของผมไป...]
"ไดจัง!!"
สองเสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียกร่างบางที่กำลังช็อคออกมาพร้อมกัน
"ยูริ...ยามาดะ..."
เสียงเรียกของคนที่เค้ารักเหมือนน้องแท้ๆ ช่วยปลุกให้ไดกิตื่นจากฝันร้าย...ร่างบางค่อยๆ หันมาเจอกับคนที่เป็นเหมือนที่พึ่งพิงเพียงที่เดียว ที่จะช่วยให้เค้าหยุดลอยเคว้งคว้างกลางความมืดมิดนี้ได้...ใบหน้าสวยหวานของยูริดูตกใจและสับสน...ใบหน้าคมเข้มของยามาดะดูห่วงใยต่อไดกิอย่างมากมายนัก...อ้อมกอดของยูริยังอบอุ่นเสมอสำหรับไดกิ แต่เทียบไม่ได้กับอ้อมกอดแข็งแกร่งของยูยะที่ไดกิต้องการ...มืออุ่นร้อนของยามาดะที่ทาบวางให้กำลังใจอยู่บนไหล่บางในยามนี้ เทียบไม่ได้กับทุกๆ สัมผัสจากมือที่คอยปกป้องอันตรายให้ตัวเค้าเองมาตลอด...มือของยูยะ...ไดกิกำลังโหยหาคนที่ตัวเองรักอย่างที่สุด...กำลังใจที่ได้รับและความวางใจที่เกิดขึ้น ทำให้ร่างกายอ่อนแอเริ่มรับรู้ถึงแรงกดดันที่ประเดประดังกันเข้ามามากมายจนรับไม่ไหว...ไดกิทรุดฮวบลงไปทันที จนยูริที่กอดเอาไว้ถึงกับเซตาม เรียวสุเกะต้องรีบเข้าช่วยคนรักประคองเพื่อนรักเอาไว้อีกแรงเพื่อไม่ให้ล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่...
"คุณหนู! คุณไดกิ!!"
"เคน! ไปตามหมอมาที!...เร็ว!!!"
"ครับๆ ...เฮ้ยพวกนาย!...มาช่วยคุณเค้าเร็ว!"
จังหวะเดียวกันนั้น คุณหมอยาบุก็ก้าวออกมาจากห้องเพื่อแจ้งข่าว หมอหนุ่มจึงเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี...ยาบุตรงเข้ารับเอาร่างหมดสติของไดกิมาจากยูริและยามาดะ ก่อนจะเรียกให้บุรุษพยาบาลพาไดกิเข้าไปด้านในด้วยอีกคน...
"น้องยูริมาที่นี่ได้ยังไงครับ?"
"เคนเป็นคนโทรไปบอกผมฮะ...พี่โคตะ!...พี่ยูยะล่ะฮะ!?...ปล่อดภัยใช่มั้ย...."
"พ้นขีดอันตรายแล้วครับ..ยูยะปลอดภัยแล้ว...เดี๋ยวพี่จะย้ายไปห้องรับรองพิเศษให้ครับ"
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ฮะพี่หมอ?...ทำไมพี่ชายถึงได้เจ็บสาหัสขนาดนี้...แล้วไดจัง...ยูริงงไปหมดแล้ว..."
"ฟังพี่นะยูริ...ยูยะโดนรุมทำร้ายเพราะช่วยปกป้องน้องอาริโอกะครับ..คิดว่าโดนหนักเอาการ เพราะผลเอ็กซ์เรย์ที่พี่เห็น...ปอดกับตับบางส่วนบอบช้ำครับ มีลิ่มเลือดอยู่หลายจุด...แต่ตอนนี้พี่ให้ยาสลายลิ่มเลือดไปแล้ว...ดีที่มาถึงทันเวลา ไม่อย่างนั้น พี่เองก็บอกไม่ได้ครับว่าอาการยูยะจะแย่ลงไปแค่ไหน...แล้วถ้ามีเลือดคั่งขึ้นมาจนต้องฝ่าตัดใหญ่...เค้าอาจจะไม่รอดก็ได้...ส่วนเรื่องของน้องอาริโอกะ...ให้เจ้าตัทั้งสองคนเค้าเล่าเองดีกว่านะ...น้องยูริไปรอที่ห้องรับรองเถอะครับ เดี๋ยวพี่จะส่งตัวยูยะไปให้"
ร่างผอมสูงตัดบทก่อนจะก้าวเข้าไปดูอาการของร่างเล็กอีกคนที่ตอนนี้มีพยาบาลคอยปฐมพยาบาลให้ตามอาการอยู่ก่อนแล้ว...เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง เรียวสุเกะจึงโอบกระชับไหล่บอบบางของคนรักให้แนบชิดเข้ามาหาตัวเอง มืออุ่นลูบไล้แผ่วเบา ก่อนที่จะพาคนรักตัวเล็กให้ก้าวออกไปทันทีที่พยาบาลมาแจ้งห้องและนำทางไป
"ยูยะ...อย่าไปนะ...ยูยะ...."
เสียงแผ่วเพ้อออกมาอย่างอ่อนแรง เรียกความสนใจให้ผู้ที่มาเฝ้าไข้ค่อยๆ หันหน้ามาจากการทอดสายตามองออกไปข้างนอกหน้าต่าง...
"ไดจัง...เกิดอะไรขึ้นกันแน่..."
คุณอาริโอกะผู้เป็นพ่อค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาชิดขอบเตียงลูกชายคนสำคัญเพื่อฟังสิ่งที่ลูกชายตัวเล็กพร่ำเพ้อ...แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมาแต่ประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา...คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสงสัย...เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดลืมขึ้นช้าๆ ...แล้วก็ต้องหลับลงแทบจะทันที เพราะแสงจ้าที่ลอดผ่านเข้ามาจากภายนอก...
"อื้อ...แสบตา..."
"ไดจัง! ฟื้นแล้วเหรอ!? หมอครับ!!"
ร่างบางค่อยๆ ปรับสายตามองคนที่อยู่เหนือตัวเองขึ้นไป ใบหน้ากลมได้รูปกับรอยยิ้มกว้าง เข้ากันได้ดีกับผมดำตัดสั้นและชุดสูทสีเข้ม ดูหล่อเหลาเข้ากับร่างสูงบึกบึน หากแต่สง่างาม..
"ฮึก!...คุณพ่อ~...ฮึกๆ...ยูยะเค้า...เค้า...."
"ชู่ว~ ...ไม่เอาไม่ร้องนะลูก...ไดจังของพ่อเป็นยังไงบ้างหื้อ?"
"ยูยะเค้า....ยูยะ~..."
"ยูยะเค้าปลอดภัยดีครับน้องอาริโอกะ...ตอนนี้ก็พักฟื้นอยู่ห้องข้างๆ นี่เอง..."
คุณหมอคนเก่งเอ่ยบอกคนขวัญเสียอย่างอ่อนโยน พร้อมทั้งส่งยิ้มอบอุ่นมาให้เป็นกำลังใจอีก...ดวงตาใสทอประกายตอบกลับมา...ร่างบางผลุนผลันลุกขึ้นแล้วกระโดดลงจากเตียง โดยลืมไปว่ามีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ที่แขนเล็ก...ไดกิวิ่งออกไปโดยไม่สนใจ จนกระทั่งเสาน้ำเกลือล้มตามแรงดึง เข็มที่ฝังอยู่จึงหลุดออกให้คนตัวเล็กได้เลือด...
"ไดจัง!!! เดี๋ยวลูก!!!"
"ปล่อยเถอะฮะ...ลองวิ่งได้ขนาดนี้ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วครับ คงหายดีแล้ว...เดี๋ยวผมค่อยตามไปทำแผลให้นะครับ"
"เด็กคนนี้นี่น้าาาาา...เฮ้อ~! จริงๆ เล้ย! ฮ่าๆๆ"
ไดกิเปิดแง้มประตูห้องพักฟื้นของร่างสูงออกเบาๆ เท้าขาวเปล่าเปลือยค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปภายใน...ร่างสูงคุ้นตานอนทอดกายเหยียดยาวไปตามความยาวของเตียงคนป่วย...ระดับการหายใจที่ดูสม่ำเสมอบอกให้ไดกิรู้ว่าร่างสูงยังคงหลับสนิทอยู่...ร่างบางค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ๆ จนชิดขอบเตียงของคนที่ตัวเองรัก...มือบอบบางเอื้อมลูบไล้ใบหน้าคมเข้มแผ่วเบา...เรียวมือขาวค่อยๆ เลื่อนลงวางทาบบนอกแกร่งตรงตำแหน่งของหัวใจที่ยังคงเต้นแรง...หยดน้ำตาใสๆ พรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นของคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้รู้สึกโล่งใจเมื่อคนรักปลอดภัยแล้ว...มือแกร่งค่อยๆ เลื่อนขึ้นทาบทับมือขาว ให้สัมผัสอุ่นร้อนกับคนรัก...ดวงตาคมเปิดขึ้นมองคนที่เค้าทั้งรักและห่วง แล้วก็หวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใด...เสียงทุ้มนุ้มเอ่ยเรียกคนรักอย่างอบอุ่น...
"ไดจังของพี่..."
"ฮืออออ...ยูยะ~..."
ร่างเล็กยกสองมือขึ้นปิดหน้าตัวเองร้องไห้ออกมาอย่างหนัก...ยูยะเอื้อมมือแกร่งลูบไล้ไหล่สั่นไหวอย่างปลอบโยน ก่อนที่จะฝืนตัวเองลุกขึ้นนั่ง แล้วดึงเอาคนที่ตัวเองรักสุดใจเข้ามากอดแน่น...ไดกิเอง แม้จะตกใจที่โดนดึงขึ้นเตียง แต่ก็กอดตอบอีกฝ่ายด้วยความคิดถึงเช่นเดียวกัน...
"หายไปไหนมาตั้งสองวัน...พี่ฟื้นมาไม่เห็นหน้า...คิดว่าทิ้งกันซะแล้ว..."
"ฮึกๆ...สะ...สองวัน?...สองวันอะไรกัน?..."
"นี่ไดจังเป็นอะไรไป?...ทำไมใส่ชุดนี้?...แล้วทำไมที่แขนมีเลือด!?"
"ไม่รู้เหมือนกันฮะ...รู้แค่ว่า...ฮึกๆ...วันที่ยูยะเข้าห้องไอซียู ผมทำอะไรไม่ถูก กลัวไปหมด...ฮึกๆ...แล้วยูริกับยามาดะก็มาหาผม...ฮึกๆ...หลังจากนั้นก็จำไม่ได้แล้วฮะ..."
"อย่างงี้นี่เอง...ช็อคมากเลยใช่มั้ย...ขอโทษนะไดจัง...."
ร่างเล็กผละออกจากอกร่างสูงแล้วจ้องหน้าด้วยสายตาจริงจัง...มือแกร่งเอื้อมเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าเนียน แล้วเอื้อมหยิบทิชชู่มากดแผลให้คนรัก...มือขาวเอื้อมจับให้ใบหน้าคมเข้มหันมาสนใจตัวเองมากกว่าแผลเล็กน้อยบนแขนขาว...ดวงตากลมโตฉายแววจริงจัง สบประสานกับดวงตาคมเข้ม...
"ยูยะ...จริงๆ แล้วผมน่ะ...ผม...."
"ก่อนจะพูด...ขอรางวัลก่อนได้มั้ย...นะ..."
ร่างสูงมอบจุมพิตหวานล้ำให้กับคนน่ารักที่เบิกตากว้าง เพราะยังไม่ทันตั้งตัว...ริมฝีปากซุกซนของคนตัวโตไล่ชิมความหอมหวานจากเรียวปากอิ่มแดงอย่างไม่รู่อิ่ม...คนตัวเล็กที่เพิ่งฟื้นไข้แทบเป็นลมไปอีกครั้งเมื่อจูบหวานยาวนานไม่สิ้นสุด...มือบางต้องดันอกแกร่งเอาไว้แล้วหันหน้าหนีคนเอาแต่ใจที่หากำไรมากเกินควร ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็อดที่จะกดจูบลงไปบนแก้มแดงเรื่อไม่ได้...
"ยูยะ...ชั้นเคยบอกนายแล้วใช่มั้ย ว่าห้าม! ห้ามยุ่งกับคนไข้ของชั้นจนกว่าชั้นจะอนุญาตฺ!"
"อ๊ะ! พี่หมอโคตะ / เจ้ามารโคตะ...เข้ามาทำไม!?"
หมอหนุ่มทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเสียงก่นด่ากับอาการเขินอายเกินพิกัดของยูยะและไดกิ...เค้ากวักมือเรียกคนตัวเล็กให้ลงมานั่งข้างกายตัวเองที่โซฟารับแขก เมื่อเห็นว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะไม่เสียเปรียบคนชอบฉวยโอกาส ไดกิจึงทำตามยาบุอย่างว่าง่าย คุณหมอเจ้าของไข้จึงส่งยิ้มยียวนไปให้เพื่อนรักตัวโตที่นั่งกอดอกทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนเตียง...มือผอมแห้งค่อยๆ ทำแผลจากเข็มน้ำเกลือให้คนไข้คนสำคัญอย่างเบามือ ก่อนจะยิ้มจนตาปิดแล้วลูบหัวคนน่ารักอย่างเอนดู
"ไอ้เจ้าเต่าเจ้าเล่ห์ วันนี้ชั้นจะสั่งถอนผักบุ้งทิ้งหมดทั้งบางเลย! แห้งตายไปซะเถอะ ฮึ่ย!!!"
"นี่ไดจังรู้มั้ย...อย่าไปบอกมันง่ายๆ นะ คำนั้นน่ะ พี่ยังไม่อยากมีเพื่อนรักเป็นหมูบ้า โอเคนะ?"
"เฮ้ย!!! ไอ้บ้าโคตะ อย่ายื่นหน้าไปใกล้ไดจังของชั้นนะเฟ้ย! ออกไปห่างๆ เลย!!!"
ความชุลมุนวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น กำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง เมื่อสองเพื่อนรักเริ่มต่อปากต่อคำกันอย่างออกรสออกชาติ...คนที่กำลังปวดหัวจนไข้จะขึ้น งานนี้ก็หนีไม่พ้นร่างบางอีกตามเคย...
[ทำไมถึงได้ชอบทำตัวเป็นเด็กกันอย่างงี้น้าาาาา...พระเจ้าฮะ! นี่ผมเลือกรักถูกคนรึเปล่าฮะ!? -*-]




โปรดติดตามตอนต่อไป...................



Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://jumpcafe.blog.fc2.com/tb.php/10-fc0041da