Jump Café

A Little happiness around JUMP
Posted by ตังเมรสแตงไทย   0 comments   0 trackback

แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก ตอนที่ 8



TaDaiki3 Cover Fic_Logo



Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka
Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
Story by : Tangthai
Chapter 8 : หลงทาง




ตั้งแต่เกิดเรื่องมาจนถึงวันนี้ สิ่งที่เริ่มชัดเจนมากขึ้นในทุกๆ วนของ ทากาคิ ยูยะ ก็คือความต้องการที่จะมีคนตัวเล็กที่ตัวเองรักอยู่ข้างกายในทุกๆ นาทีนับจากนี้ไป ร่างสูงแทบไม่กล้าคิดถึงวันเวลาที่ต้องห่างกันแม้เพียงแค่ชั่วคืนอันยาวนานสำหรับเค้า แต่สิ่งที่ไดกิยังไม่รู้...ยังมีอีกหลายเรื่องที่คนตัวเล็กคงยากที่จะเข้าใจ...หากตอนนี้ร่างสูงตัดสินใจที่จะทำตามใจตัวเองโดยการฉวยโอกาสทวงสัญญาจากประธานสตาร์คิงตามเดิม ปัญหาไหนที่จะตามมาแล้วทำให้ยูยะทนไม่ได้มากกว่ากัน...ระหว่าง...การห่างกายเพราะความถูกต้อง กับการห่างใจเพราะโดนคนรักตัวเล็กเกลียดชัง...ร่างสูงพยายามชั่งน้ำหนักความทรมาณใจของตัวเอง เพื่อที่จะได้ไม่ผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง...แต่ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เค้าเองก็คงเลี่ยงความเจ็บปวดไปไม่พ้น...
...ก๊อกๆๆ...
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เรียกให้ร่างสูงสง่าในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลชื่อดังต้องละสายตาจากวิวเมืองหลวง แล้วหันกลับมาพบกับรอยยิ้มอุ่นใจของบุคคลคนสำคัญ...
"เป็นยังไงบ้างหลานอา?...ตั้งแต่เกิดเรื่องมาจนถึงวันนี้ นี่ก็ผ่านไปกว่าอาทิตย์แล้วสินะ...อาเองก็มัวแต่ยุ่งเรื่องเตรียมงานต่างๆ ของเรา...อายังไม่ได้มาขอบคุณหลานด้วยตัวเองเลยสักครั้ง...ขอบคุณนะยูยะคุง!...ขอบคุณหลานจริงๆ...ขอบคุณที่ดูแลและปกป้องไดจังของอา จนเกือบเอาชีวิตตัวเองไปทิ้ง...อา..."
"คุณอาครับ!...อย่าขอบคุณผมเลย...จริงๆ แล้วตัวผมเองก็มีส่วนที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น..."
"ยูยะคุง...ทำไมหลานถึง...."
"ครับ...ผมมีเรื่องที่ต้องบอกกับคุณอา...ผมไม่หวังสิ่งใดมากไปกว่าโอกาส...ผมขอแค่โอกาสที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นให้คุณอาฟังจนจบ...หลังจากนั้น...หากคุณอาจะไม่ยกโทษให้ผม...ผมก็จะยอมรับผลของมัน..."
แววตาคมนิ่ง สบประสานกันกับแววตาสันสน...อาการตัดสินใจแน่วแน่แล้วที่ร่างสูงแสดงออกนั้น สพกดให้ผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในที่นี้ต้องยอมรับฟังอย่างง่ายดาย...ร่างสูงผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามานั่งลงยังโซฟาบุนวมตัวใหญ่ ก่อนที่ร่างสูงจะทรุดกายลงนั่งพับขากับพื้นห้องแล้วก้มหัวลงเกือบจรดกับมือที่รองอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เพื่อแสดงการขอโทษที่ออกมาจากใจ ซึ่งก็ทำให้คุณอาริโอกะยิ่งตกใจกับการกระทำนี้...
"ยูยะคุง!!!"
"ผมขอโทษครับ!! เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น...เพราะผมเป็นต้นเหตุ...เพราะผม...ทำให้ไดจังต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า...เพราะผมเอง...ผมเองที่เป็นคนลักพาตัวลูกชายของคุณอาไป..เป็นผมเอง..."
"ว่าไงนะ!!?...ล่ะ...เล่า...เล่าให้อาฟังให้หมดยูยะ..."
"ขอโทษครับคุณอา!!...อันที่จริงแล้ว ที่ผมเป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด...นั่นก็เพราะผมแค้นใจที่ไดจังทำตัวเป็นพ่อสื่อจนทำให้น้องยูริแต่งงานกับทางยามาดะ...ผมวางแผนจับตัวไดจัง...ผู้ร้ายตัวจริงก็คือผมครับคุณอา...เพราะอย่างนี้ผมจึงไม่อาจหลอกลวงและฉวยโอกาสจากความไว้เนื้อเชื่อใจของคุณอาได้อีกต่อไป ผมไม่มีหน้าจะไปรับข้อเรียกร้องที่เห็นแก่ตัวของผมที่ใช้เพื่อเป็นแผนการผูกมัดไดจังเอาไว้กับผมตลอดไปได้...ผมขอโทษสำหรับความเลวที่ได้กระทำ...ผมผิดไปแล้วครับ...ขออภัยในความเห็นแก่ตัวของผมด้วยเถอะครับ..."
"นี่มันอะไรกัน!?...บอกอาได้มั้ยว่ามันไม่จริง!...ยูยะคุง...ทำไม..."
"ผมทำให้ลูกรักของคุณอาต้องทุกข์ใจ...แล้วยังใช้เล่ห์เหลี่ยมหวังที่จะกักขังไดจังเอาไว้จนกลายเป็นการบังคับให้คุณอาต้องทำตามข้อเสนอของผมทางอ้อมอย่างเลี่ยงไม่ได้...ผมไม่หวังที่จะให้คุณอาอภัยให้ผม...ผมรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป...ผมรู้ตัวว่าสิ่งที่ผมทำมันเกินที่จะอภัยให้ได้...ผมเสียใจจริงๆ ครับ!!"
สิ่งที่ออกมาจากปากของเด็กหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นตรงหน้านี้...คุณอาริโอกะเองแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง...เป็นเด็กคนนี้ที่ทำเรื่องเองทั้งหมด...เป็นคนคนนี้ที่ตัวเองเลือกไว้ใจให้ตามหาลูกชายคนสำคัญ...
[...เพราะอะไรกัน...ยูยะ...]
ร่างบางที่เริ่มฟื้นคืนจากฤทธิ์ยานอนหลับที่คุณหมอคนเก่งจัดให้ เพราะอยากให้ได้พักผ่อนให้เต็มที่ ไดกิค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ภาพห้องพักฟื้นรอบกายที่เงียบและเกือบว่างเปล่าทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น...ห่างออกไปยังมีร่างนิ่งสนิทของคุณพ่อบ้านประจำบ้านอาริโอกะนั่งผลอยหลับเฝ้าร่างบางอยู่เงียบๆ ร่างเล็กค่อยๆ พยุงกายตัวเองลุกขึ้นนั่ง...ความบอบช้ำต่างๆ จางหายไปจากกายขาวนานแล้ว...แต่ที่ยังต้องอยู่โรงพยาบาลเพราะพี่หมอยาบุต้องการที่จะตรวจจนแน่ใจว่า ในร่างกายบอบบางนี้จะไม่มีอาการป่วยใดๆ เกิดขึ้นมาภายหลังอีก...ไดกิก้าวขาลงจากเตียงช้าๆ แล้วก้าวออกไปสูดอากาศสดชื่นที่นอกระเบียง...ร่างเล็กคิดหวนย้อนกลับไปถึงวันแรกที่ได้พบกับร่างสูง...เรื่อยมาจนถึงเหตุการณ์ที่นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงมากมายในวันนี้...มุมปากได้รู้ยกยิ้มอย่างหัวใจพองโต เมื่อความคิดมาหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายมอบความรักให้ตัวเองมากมายเพียงใด...แทบไม่น่าเชื่อว่าเวลาเพียงแค่นี้...แค่ไม่ถึงเดือนนี้...มันจะทำให้หัวใจอ่อนไหวของตัวเองเปิดรับเอาคนที่เคยใจร้ายเข้ามานั่งอยู่กลางใจอย่างเต็มใจแบบนี้ได้...เวลาที่นึกถึงสายตามั่นคงและเต็มไปด้วยความรักที่อบอุ่นของเค้า หัวใจดวงน้อยก็เต็นรัวเร็ว ราวกับมีใครเข้าไปเร่งจังหวะของมันเสียอย่างนั้น...
"แบบนี้สินะยูริ...พลุแห่งความรักกำลังระเบิดตูมตามอยู่กลางใจ..."
"ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู...หิวมั้ยครับ...."
"คุณพ่อบ้านเองก็คงจะเหนื่อยน่าดูนะฮะ ต้องมาคอยเฝ้าผม...กลับบ้านไปพักเถอะฮะ...เดี๋ยวผมบอกคุณพ่อเอง"
"มิได้ครับคุณหนูเล็ก...มันเป็นหน้าที่ของผม...ผมจะไม่ยอมให้คุณหนูหายตัวไปอีกแล้ว..."
"ผมไม่เป็นไร...ผมจะไปหายูยะ...ไม่ต้องห่วงนะฮะ...กลับไปพักซะ..นี่เป็นคำสั่งฮะ"
ร่างบางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน...เพราะเป็นห่วงคนอื่นอย่างนี้เสมอ ไดกิจึงเป็นที่รักของคนทุกคน...เมื่อขัดไม่ได้ คุณพ่อบ้านจึงก้าวออกไปตามคำสั่งของคนน่ารัก ทิ้งให้ร่างบางยืนคิดอะไรเพลินๆ อยู่เพียงลำพังอีกครู่ใหญ่...และในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น...จู่ๆ ไดกิก็ได้ยินเสียงอื้ออึงแว่วมาจากห้องข้างเคียง อันเป็นห้องพักของคนที่ตัวเองรัก และเพราะจับใจความอะไรไม่ได้ ร่างบางจึงเร่งรุดก้าวออกจากห้องไปด้วยความเป็นห่วงว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างสูงอีกก็ได้...
"อาไม่อยากจะเชื่อเลยนะ!!? ทำไมหลานถึงทำเรื่องแบบนี้ได้!!?"
"ขอโทษครับคุณอา...ผมเสียใจจริงๆ ครับ...."
"อาผิดหวังมากยูยะคุง..."
"ผมทราบครับ..ผมเสียใจจริงๆ ครับคุณอา..."
คุณอาริโอกะยอมรับว่ารู้สึกช็อคกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของร่างสูงที่ตัวเองชื่นชม...แต่เพราะอายุที่มากกว่ารวมไปถึงประสบการณ์ต่างๆ ทีมีสูง จึงทำให้เค้าพยายามมองหาเหตุผลและยังใจเย็นอยู่ได้...ถึงอย่างไร คนที่เสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องไดกิก็คือคนที่กำลังแสดงความสำนึกอย่างจริงใจถึงความผิดที่ได้กระทำอยู่ตรงหน้านี้...แล้วจากที่ได้เห็นความห่วงใยที่มีต่อกันของเด็กทั้งสองคน ผู้เป็นพ่อก็พอจะบอกได้อยู่ว่าลูกรักของตัวเองก็มีใจให้ร่างสูงผู้นี้อยู่ไม่น้อย...
"ให้อาถามหลานสักคำเถอะยูยะ...ที่เปลี่ยนใจพาน้องมาคืนนี้...เพราะ 'รัก' หรือเปล่า?..."
"คุณอา..."
"อาอยากรู้จริงๆ นะยูยะคุง...เพราะฝีมืออย่างหลาน หากคิดจะกักขังน้องเอาไว้ ก็คงจะไม่มีใครหาพบ...ที่เปลี่ยนใจ คิดกลับทาง ทำทุกอย่างให้ถูกต้องอย่างนี้ หลานรักลูกอาหรือเปล่า...ถ้าไม่ใช่ หลานทำไปเพื่ออะไรกันแน่?..."
ผู้เป็นใหญ่แห่งสตาร์คิงก้าวเข้าจับไหล่แกร่งให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง...ดวงตาอบอุ่นจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มอย่างต้องการคำตอบที่แท้จริงจากเด็กหนุ่มที่เค้าชื่นชม...ยูยะเองก็รู้สึกซาบซึ้งต่อความเมตตาที่คนตรงหน้ามีให้ตน...หากเป็นพ่อคนอื่น...ตัวเค้าเองคงมีแต่ร่างไร้วิญญาณไปนานแล้ว...
"ครับ!...เพราะผมรักไดจัง...ความจริงแล้ว...ผมเพิ่งจะค้นพบหัวใจตัวเองเมื่อไม่นานมานี้...ผมเพิ่งรู้ว่าลูกชายของคุณอาได้ช่วงชิงหัวใจแข็งกระด้างของผมไปตั้งแต่แรกพบ..ตั้งแต่ที่ผมเห็นหน้าไดจังที่งานแต่งงานของน้องยูริแล้วครับ..."
"ขอบคุณนะยูยะคุง...แค่นี้แหละที่อาอยากรู้...อาจะไม่ถือสาเอาความกับหลานในความผิดที่ได้ก่อ...นั่นก็เป็นเพราะความจริงใจของหลานเอง...ไม่เป็นไรเลย...อย่างน้อยๆ หลานก็เอาชีวิตตัวเองมาปกป้องลูกของอาหลายครั้งหลายครา...มันคงจะเป็นพรหมลิขิตที่หลานลักพาตัวไดจังไปในวันนั้น...ความจริงแล้วอาก็โดนขู่เรื่องจะมีการจับตัวไดจังไป...ยูยะ...ถ้าไม่ใช่หลาน...ป่านนี้ไดจังอาจจะไม่ได้กลับมาหาอาอีกเลยก็ได้นะ...ที่แล้วมาก็ให้มันผ่านไป...เริ่มต้นกันใหม่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย...ขอบคุณหลานมากจริงๆ ที่บอกทุกอย่างกับอาโดยไม่ปิดบัง...ในเมื่อเจตนาของหลานทันเปลี่ยนไปแบบนี้แล้ว...อาก็ไม่คิดติดใจอะไรอีก ถ้าเราจะยังคงทำตามข้อตกลงที่หลานต้องการตั้งแต่แรก"
"คุณอาครับผมไม่..."
"อย่าเกรงใจไปเลยหลาน...สิ่งที่อาจะให้มันสมควรแล้ว"
"ไม่ครับคุณอา...ผมยินดีช่วยไดจังอย่างเต็มใจ ด้วยหัวใจ..."
"นั่นยิ่งทำให้อาอยากได้คนแบบหลานนะ"
"แต่คุณอาครับ...ผมอยากเคลียร์ตัวเอง ผมไม่อยากให้ไดจังเข้าใจผิด..."
"หยุดปฏิเสธอา แล้วรับไปในสิ่งที่หลานควรจะได้...ตอนนี้หลานยังพอมีเวลาที่จะทำให้ลูกอาเชื่อใจ"
ร่างบางเื้อื่อมมือจับลูกบิดประตูห้องพักของคนรักด้วยรอยยิ้มแล้วก็ความสุขล้นใจ...ดีที่ยูยะตื่นแล้ว เพราะไดกิเองก็อยากจะเห็นแววตาแห่งรักมั่นคงของร่างสูงอยู่เช่นกัน...แต่แล้วทั้งร่างก็ต้องชาค้าง กับสิ่งที่ได้ยินอย่างชัดเจนภายในห้องพักนั้น...
"ในเมื่อคุณอาเต็มใจและไว้ใจผม...ยังยืนยันในข้อตกลงของเรา...ผมจะไม่ทำให้คุณอาผิดหวังอีกครับ...ขอบพระคุณมากครับ"
"ดี!...ดีมาก!!...ฮ่าๆๆๆ...ยินดีต้อนรับสู่สตาร์คิง! ว่าที่กรรมการบริหารคนใหม่!!...และเพื่อตอบแทนสิ่งที่หลานได้เสี่ยงชีวิตทำเพื่อลูกรักของอา...หุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของสตาร์คิงเป็นของหลานแล้ว...ยินดีต้อนรับสู้อาณาจัจรของเรายูยะหลานรัก!"
[อะไรกัน...คุณพ่อกับยูยะ...ข้อตกลง...หุ้นส่วน...นี่มันอะไรกัน...]
ร่างบางรู้สึกราวกับตกจากที่สูงทั้งๆ ที่เมื่อกี้นี้ยังรู้สึกเหมือนกับล่องลอยอยู่ในท้องฟ้าอันสดใส...และเวลานี้ร่างบางรู้สึกราวกับปีกหักจนต้องร่วงหล่น...หัวใจดวงน้อยปวดร้าวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เมื่อเข้าใจถึงเจตนาที่ร่างสูงมีต่อตัวเอง...ร่างเล็กปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่ได้รู้เลยว่ากำลังเข้าใจคนรักผิดไปถนัดตา...ไดกิค่อยๆ ปล่อยมือจากลูกบิดเย็นเฉียบแล้วหันหลังกลับไปยังห้องพักฟื้นของตัวเอง...เรี่ยวแรงที่เหลือเหือดหายจนร่างเล็กต้องอาศัยกำแพงแข็งกระด้าง ในการพยุงตัวเองจากไป...ก่อนที่ร่างสั่นเทาจะล้มลงก็มีมือเรียวของร่างสูงโปร่งอีกคนเข้ามารองรับเอากายบางเอาไว้...ไดกิค่อยๆ เงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมองสบตากับคนตรงหน้า...จากนั้นน้ำตามากมายก็ไหลล้นขอบตาแดงช้ำออกมาอย่างหยุดไม่อยู่อีกต่อไป คนตัวเล็กโผเข้ากอดร่างสูงโปร่งตรงหน้าเอาไว้แน่น...
"ไดจัง...ไดจังจริงๆ ใช่มั้ย?"
"ฮึกๆ...ช่วยที...ฮึก...ช่วยพาชั้นไปจากที่นี่ที..."
"เกิดอะไรขึ้น?...ไดจัง?..."
"ได้โปรด...พาชั้นไปจากที่นี่ทีเถอะนะ...ฮิก..."
ยาโอโตเมะ ฮิคารุ...เด็กหนุ่มที่เป็นทั้งญาติสนิทและเพื่อนรักที่รู้ใจของไดกิ...ความสัมพันธ์ที่แม้แต่เพื่อนสนิทอย่าง ยามาดะ เรียวสุเกะ ก็ยังไม่เคยรู้ระแคะระคายมาก่อน นั่นก็เพราะทั้งสองต้องแยกห่างกันไปเพราะบ้านยาโอโตเมะต้องโยกย้ายตามผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวไปต่างประเทศ...ไดกิกับฮิคารุจึงทำได้เพียงส่งจดหมายบ้าง หรือโทรหากันบ้างในยามที่ว่างตรงกัน ซึ่งก็นานๆ ครั้ง...จนเมื่อฮิคารุเติบโตถึงวัยเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เค้าจึงตัดสินใจกลับมาเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยในญี่ปุ่นเพียงลำพัง...คนตัวบางเลือกเรียนทางด้านสายการแพทย์ตามที่ตัวเองสนใจและสามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านนี้โดยเฉพาะได้สำเร็จ...ฮิคารุเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นรายชื่อผู้ป่วยที่ถูกส่งมาให้คนตัวบางตรวจสอบ...ด้วยความดีใจที่จะได้เจอกับไดกิอีกครั้ง ทำให้เค้ารีบมาที่ห้องพักฟื้นของคนรู้ใจและดูเหมือนจะไม่ใช่เวลาที่ดีนักที่จะแสดงความดีใจออกไป อย่าว่าแต่จะปรึกษาเรื่องหัวใจของตัวเองเลย...แม้แต่ยืน...ร่างบางยังแทบยืนไม่ไหวอย่างนี้...
"ไดจัง...เกิดอะไรขึ้นเหรอ?...ไดจังเล่าให้ชั้นฟังหน่อยเถอะนะ..."
มืออุ่นลูบหลังปลอบโยนคนที่ยังสั่นเพราะแรงสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง...ฮิคารุค่อยๆ ดันร่างเล็กให้ห่างออกจากตัวเองแล้วเช็ดซับน้ำตาให้คนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน...ไดกิจับจูงอีกคนให้เข้าไปในห้องของตัวเองแล้วจัดการกดล็อคปิดกั้นคนภายนอกเอาไว้ไม่ให้เข้ามาในขณะที่เค้ากำลังอยู่กับคนสำคัญด้วยอาการอ่อนแอเช่นนี้...ร่างเล็กพาคนสนิทมานั่งที่โซฟาแล้วทรุดลงนั่งข้างกัน...
"ชั้นยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลยฮิก...ฮึกๆ...ชั้นไม่รู้จะเริ่มเล่าเรื่องราวของชั้นให้ฮิกฟังจากตรงไหน..."
"งั้นก็ร้องไห้ให้พอเถอะนะ...ไหล่ของชั้นยังเป็นที่กำบังให้ไดจังเสมอ..."
"ฮิก...ขอโทษนะ...ชั้นขอโทษ~..."
ฮิคารุโอบเอาคนที่ยังมีน้ำตาเข้าหาอ้อมกอดตัวเอง แล้วลูบหลังให้เบาๆ ...อาการเสียใจมากมายขนาดนี้...ตั้งแต่เล็กจนโตมา...เค้าเพิ่งได้เห็นไดกิแสดงมันออกมาเป็นครั้งแรก...จนเวลาผ่านไปได้พักใหญ่ ร่างเล็กจึงหักห้ามใจตัวเองและปาดน้ำตาออกอย่างคนตัดใจ...ไดกิบอกกับตัวเองว่า จากนี้ไปจะไม่ร้องไห้และอ่อนแออีกต่อไปแล้ว...เมื่อเค้าไม่ได้รักจริง...ก็ไม่จำเป็นต้องมอบรักให้เพื่อตอบแทน...แม้ว่าตอนนี้ทั้งใจของคนตัวเล็กจะเป็นของเค้าคนนั้นไปแล้ว แต่ไดกิก็สัญญากับตัวเองว่าจะค่อยๆ ถอนมันกลับคืนมาเป็นของตัวเองทั้งใจ...
"กี่ปีแล้วนะฮิก...ที่เราสองคนต้องห่างกัน...นานแค่ไหนแล้วที่ชั้นไม่ได้เจอฮิกเลย..."
"ไดจัง...โอเคแล้วเหรอ...อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยนะ..."
"ขอบใจนะฮิก...แล้วก็ขอโทษด้วย...ทั้งๆ ที่อุตส่าห์ได้เจอกัน แต่ชั้นก็ทำให้ฮิกต้องเป็นห่วงซะแล้ว...แย่จังนะ..."
"ห้องข้างๆ...ที่ไดจังหนีมา...คนรักของไดจังเหรอ?..."
คำถามของฮิคารุที่ได้ยิน ถึงกับทำให้ไดกินิ่งค้าง...ดวงตาหวานไหวสั่นแล้วกลับนิ่งลงอีกครั้ง...
"ไม่ใช่หรอก..แต่ก็เกือบจะใช่แล้ว...เค้าหลอกลวงชั้น..."
"ไดจัง...รักเค้ามั้ย..."
"ฮิก...ชั้น..."
"ถ้ารัก...ก็อย่าฝืน...ถ้ารักเค้าก็อย่าฝืนตัวเองจนต้องเจ็บแบบนี้เลย..."
"............"
"ชั้นไม่อยากให้ไดจังเป็นเหมือนชั้น...ถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจกัน...ไดจังควรจะถามเค้าออกไปตรงๆ นะ..."
"ไม่มีประโยชน์หรอกฮิก...สิ่งที่เค้าต้องการ...ไม่ใช่หัวใจของชั้นหรอก...เค้าต้องการหุ้นของคุณพ่อครึ่งนึงต่างหาก...ชั้นเจ็บ...เจ็บมากฮิก...แต่ชั้นจะเข้มแข็ง...ชั้นจะไม่ยอมให้เค้ามาทำร้ายหัวใจชั้นด้วยความรักจอมปลอมของเค้าอีกต่อไปแล้ว..."
ฮิคารุเอื้อมมือไปกุมมือขาวเอาไว้อย่างให้กำลังใจ...สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยในตัวลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กของเค้า นั่นก็คือ ความดื้อดึงและเด็ดเดี่ยวในความคิดและการตัดสินใจ...
[แต่ไดจัง...ถ้าเป็นเรื่องหัวใจอย่างนี้ล่ะไดจัง...มันไม่งายหรอกนะเรื่องตัดใจน่ะ...]
...ก๊อกๆๆ...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางการตกใจของคนตัวเล็ก...ใช่...เค้ายังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้น...ยิ่งเป็นคนหลอกลวงแล้ว...ไดกิยิ่งทำใจยาก...
"เอาไงไดจัง...เราจะหนีตลอดไปไม่ได้หรอกนะ..."
"ฮิก...ชั้น..."
ฮิคารุตัดสินใจเดินไปเปิดประตูห้อง ในขณะที่ไดกิผุดลุกขึ้นยืนอย่างลังเลว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ หรือจะหลบหน้าไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด...แต่แล้วด้วยทิฐิที่มีจึงทำให้ร่างบางวิ่งเข้าไปกอดฮิคารุจากทางด้านหลัง แล้วอ้อนออกมาต่อหน้าคนที่ยืนตะลึงอยู่หน้าประตู
"ฮิก~ ...ทำไมออกมานานอย่างงี้ล่ะ~ ...ทิ้งเค้าไว้ในห้องคนเดียว...เหงา..."
"อ๊ะ...ได...ไดจัง..."
การกระทำของเพื่อนตัวเล็ก ไม่ได้เพียงแค่ทำให้คนที่อยู่ต่อหน้าคนทั้งคู่ช็อคไปเท่านั้น แต่ตัวฮิคารุเองก็ถึงกับงงงวยไปด้วยไม่น้อย
"นี่มันอะไรกันครับไดจัง...เค้าคนนี้..."
ร่างสูงที่จับต้นชนปลายไม่ถูก แทบจะไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ลำคอแห้งผากตีบตันจนเจ็บแสบ
"คนรักของผมเองฮะพี่ยูยะ...ยาโอโตเมะ ฮิคารุ...แฟนของผม..."
"ไดจัง..."
ร่างบางเอาแต่ซุกซ่อนใบหน้าเศร้าอยู่ข้างหลังคนที่ตัวเองกอดเพื่อหลบหนีคนที่ตัวเองหลงรักอย่างเจ็บปวด...น้ำตาอุ่นร้อนซึมผ่านเสื้อกราวน์เนื้อหนาของแพทย์ฝึกหัด...คนรักจำเป็นของไดกิ...
"นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะไดกิ!!?...ทำไมลูกกับฮิคารุถึงได้..."
"ฮะคุณพ่อ!...ผมกับฮิก...เรารักกันมานานแล้ว..."
"เป็นยังไปได้ยังไง...ไดกิ...ลูกต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟังเดี๋ยวนี้!!"
"ยังไม่ใช่ตอนนี้ฮะ!...ผมขอเวลา...อยู่กับคนรักของผม...ได้มั้ยฮะ!?..."
ในขณะที่ทุกอย่างกำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกนั้น...จู่ๆ คุณหมอยาบุก็ก้าวเข้ามาและทุกสิ่งดูจะยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิมซะอีก เพราะคนที่เจ็บที่สุดตอนนี้...ก็คือร่างสูงโปร่งที่ไดกิกำลังกอดเอาไว้แน่นนั่นเอง...
"ไม่น่าเชื่อนะครับ...ฮิคารุ...นั่นนายจริงๆ สินะ...เปลี่ยนแล้วเหรอ..."
"...รุ่นพี่..."
สายตานิ่งลึกที่จ้องมองมา ทำให้ฮิคารุเหมือนโดนสะกด...เสียงหัวใจเต้นรัวที่ไดกิได้ยินนั้นแจ่มชัดจนน่าใจหาย...นี่เค้ากำลังทำให้เพื่อนสนิทที่รักมากต้องตกที่นั่งลำบากอย่างนั้นเหรอ...
[ใครกัน...รุ่นพี่ที่ฮิกหลงรัก...]
ร่างบางค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากการซุกซ่อน เพื่อมองหาคนที่ทำให้ลูกพี่ลูกน้องที่น่ารักของเค้าต้องช้ำใจและตัวชาไปแบบนี้...
"พี่หมอโคตะงั้นเหรอ!?...อ๊ะ...พี่ยูยะ..."
แววตาเจ็บปวดตัดพ้อของยูยะ และสีหน้านิ่งจนยากจะคาดเดาอารมณ์ของยาบุ ทำให้ไดกิได้รู้ซึ้งถึงผลของการกระทำโดยขาดสติของตัวเอง...ร่างเล็กค่อยๆ ปล่อยมือจากฮิคารุแล้วถอยห่างออกไปช้าๆ...แต่กลับเป็นฮิคารุเสียเอง ที่ดึงเอาคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แนบอก...สายตาเย็นชาถูกส่งไปถึงคุณหมอคนเก่งอย่างจงใจพร้อมด้วยคำพูดประชดประชัน...
"ขอโทษนะฮะคุณลุง...แต่ผมกับไดจังที่เพิ่งจะได้พบกัน...ขอเวลาส่วนตัวให้เราเถอะฮะ..."
"ไม่ได้!!"
เสียงตอบกลับนั้น ไม่ได้มาจากผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่อยู่ตรงนั้น หากแต่เป็นร่างผอมสูงที่แสร้งทำเป็นเฉยชา แต่ในใจนั้นกลับเริ่มเดือดขึ้นมาจนผิดวิสัยแพทย์ผู้มากประสบการณ์...ซึ่งก็เรียกให้สายตาทุกคู่ ไม่เว้นแม้แต่ยูยะเอง ก็ยังต้องหันกลับไปมองเพื่อนรักของตัวเอง จนยาบุต้องรีบเฉไฉไปทางอื่น...
"พอดีว่าถึงเวลาตรวจไข้ของพี่แล้วครับน้องอาริโอกะ...ส่วนนาย...ฮิคารุ...แพทย์ฝึกหัดต้องไปขึ้นวอร์ดที่ตึกสมองแล้วไม่ใช่เหรอ...ขอคนไข้ของผมคืน..."
"ผมไม่จำเป็นต้องฟังรุ่นพี่นะฮะ...ในเมื่ออาจารย์ของผมเพิ่งจะบอกให้ผมมาพักได้...ขอตัวนะฮะ!"
ฮิคารุจับประสานมือกับไดกิ ก่อนที่จะกึ่งลากกึ่งจูงร่างบางออกไปจากที่ตรงนั้นทันที...จังหวะที่จะต้องผ่านร่างสูงที่ตัวเองรัก ไดกิก็เผลอสบประสานสายตาเข้าหาแววตาคมดุซึ่งมองมาอย่างตัดพ้อและเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเค้า...ยูยะตัดสินใจหลบสายตาคนรักแล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้องพักของตัวเองไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีกเลย...และคนที่ไม่อาจละสายตาไปได้ กลับกลายเป็นไดกิเสียเองที่ต้องมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนลับตา...
"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!!?...โอย...หมอๆๆ...ผมต้องการหมอแล้วตอนนี้!"
"ใจเย็นๆ ก่อนครับท่าน...เรื่องนี้ผมว่าอาจเกิดการเข้าใจผิดอะไรกันแน่ๆ...ผมขอตัวไปดูเพื่อนของผมก่อนนะครับ"
"อ้อ! โอเคๆๆ ...หมอรีบไปเถอะ...น่าสงสารยูยะคุงจริงๆ...เจ้าลูกเอาแต่ใจของผมเกิดจะมาแผลงฤทธิ์อะไรตอนนี้~"
ยาบุโค้งคำนับผู้อาวุโสก่อนที่จะผลักประตูห้องพักฟื้นของเพื่อนรักแล้วก้าวเข้าไปด้านในทันที...ร่างสูงสง่าที่ยืนหันหลังให้ตนอยู่นั้น ยาบุเองก็บอกไม่ถูกว่ายูยะกำลังอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่...
"ยูยะ!...นายโอเคนะเพื่อน?"
"ตรงไหนที่บอกนายได้ว่าชั้นโอเค..."
เสียงเย็นที่เปล่งออกมานั้น บอกระดับความเจ็บปวดของคนตัวสูงได้ดี...ตั้งแต่วินาทีที่เค้าเห็นคนรักเข้าไปกอดออดอ้อนออเซาะคนคนแปลกหน้าคนนั้น...ยูยะแทบจะเข้าไปกระชากร่างเล็กออกจากผู้ชายคนนั้น...แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรอีก ถึงทำให้ร่างสูงจำต้องคอยมองดูภาพบาดใจและยังทนยืนนิ่งฟังคำพูดบาดหูที่คอยกรีดแทงหัวใจตัวเองอยู่อย่างนั้น...
"ยูยะ...นายไปทำอะไรให้ไดกิเข้าใจผิดหรือเปล่า?"
"เข้าใจผิดงั้นเหรอ!? ชั้นต่างหากที่อยากจะให้เรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเมื่อกี้นี้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด!!"
"แต่ชั้นมั่นใจนะยูยะ...สองคนนั่นกำลังเล่นละครตบตาพวกเราทั้งหมด!!"
"นายว่าไงนะ!?"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ยูยะต้องหันกลับมาจ้องตาอย่างจริงจังกับเพื่อนรักของตัวเอง...และดูเหมือนว่ายาบุจะเป็นฝ่ายชนะ เพราะตอนนี้ยูยะเริ่มสนใจมุมมองของคุณหมอคนเก่งขึ้นมาจริงๆ แล้ว และดูเหมือนว่าข้อมูลที่ยาบุมีจะมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ร่างสูงเชื่อมากกว่าภาพเหตุการณ์ที่ตัวเองเห็นกับตาเมื่อสักครู่นั่น...[บางที...สิ่งที่เห็น...อาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด...]
"เด็กคนนั้น...ยาโอโตเมะ ฮิคารุ...คนรักเก่าของชั้นเอง!"
"ห๊ะ!!?...ล้อชั้นเล่นรึเปล่าโคตะ!"
"ไม่ได้ล้อเล่น! นายฟังไม่ผิดหรอกเพื่อน...เค้าคือคนที่ชั้นรักมากแล้วก็เคยตามจีบอยู่เป็นปีๆ ตอนที่เราเรียนโทไดด้วยกัน...เราเกือบจะได้คบกันแล้ว...ถ้าเค้าไม่เอาแต่ทิฐิและยอมฟังสิ่งที่ชั้นพูดบ้าง..."
"แล้วทำไม...."
"ชั้นเดาว่าเค้าเข้าใจผิดเรื่องของชั้นกับนาย...ทีนี้นายลองบอกชั้นทีสิเพื่อน...เหตุการณ์เมื่อกี้กับประสบการณ์ของชั้น...อย่างไหนมันจะเป็นความจริงมากกว่ากัน...ไดกิกับฮิกน่ะ...เค้าเหมือนกัน..."
ทางด้านฮิคารุและไดกิที่หนีความวุ่นวายออกมาที่สวนหย่อมของโรงพยาบาลนั้น...ตั้งแต่มาถึงทั้งสองก็เอาแต่นิ่งเงียบ...แต่ด้วยความสงสัย ร่างเล็กจึงเป็นฝ่ายที่จะทำลายความเงียบอันชวนอึดอัดนี้ลงซะเอง...
"นี่ฮิก...ชั้นสร้างปัญหาใหญ่ให้ฮิกเข้าแล้วใช่มั้ย?..."
"ไม่หรอกไดจัง...ชั้นเองก็ไม่เคยคิดว่าเหตุการณ์มันจะต้องดำเนินมาในรูปแบบนี้...ชั้นเองก็ใช้ไดจังเป็นโล่ห์กำบังเหมือนกัน..."
"ขอโทษนะ! / ชั้นขอโทษน้า!!"
สองเสียงเอ่ยคำขอโทษออกมาพร้อมกันจนต้องหลุดขำออกมาท่ามกลางความหนักอึ้งของปัญหา...แววตาสดใสของไดกิทอดมองรอยยิ้มของคนรู้ใจด้วยความอ่อนโยน...
"ฮิก!...พี่หมอโคตะเนี่ยเหรอ?...เป็นคนเดียวกับคนที่ฮิกเคยเล่าให้ชั้นฟังเมื่อก่อน...คนที่ฮิกเคยเล่าว่าเค้าขโมยหัวใจดวงนี้ไปตั้งแต่เจอกันวันแรกน่ะ"
นิ้วเรียวขาวจิ้มเข้าที่อกซ้ายของเพื่อนรักอย่างจงใจ เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบาจนคนโดนถามถึงกับอึ้งสนิท...ฮิคารุเองก็สงสัยในความสัมพันธ์ของเพื่อนรักตัวเล็กกับอดีตคนรักของเค้าอยู่ไม่น้อย ร่างบางสังเกตุได้จากการเรียกชื่อแทนตัวอย่างสนิทสนมกันของไดกินั่นเอง...
"อะ...อื้อ...อื่ม...ขอโทษนะไดจัง...ชั้นไม่เคยบอกว่ารุ่นพี่ที่ชั้นรักเป็นใคร...ก็ตอนนั้นชั้นยังไม่มั่นใจนี่นา..."
"ไม่เป็นไรหรอก...นี่ฮิกรู้มั้ย...ชั้นไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่หมอโคตะถึงได้หัวใจฮิกไป..."
"ไดจัง....ไดจังดูเหมือนจะสนิทกับรุ่นพี่จังเลย..."
"อ๊ะ!...นี่อย่าเข้าใจผิดนะ...มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะฮิก...สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมานี้...มันมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย...เราเลยบังเอิญได้เกี่ยวข้องกัน..."
"งั้นเหรอ...ขอโทษที่สงสัยนะไดจัง..."
"อย่าคิดมากเลยนะ...ชั้นกับเค้ามันไม่มีอะไรเกินเลยกันเลยสักนิด" ไดกิบอกฮิคารุอย่างจริงใจ แววตาที่สบประสานกันไม่เคยเปลี่ยนไป คนรู้ใจของกันและกัน...
"ทำไงดีไดจัง...ชั้นควรทำไงดี..."
"ยังรักเค้าเต็มหัวใจอยู่เหมือนเดิมใช่มั้ยฮิก..."
"อื้อ!...ความจริงแล้วชั้นจะไม่รู้สึกแบบนี้ขึ้นมาอีกถ้าไม่บังเอิญเจอกัน...ก่อนหน้านี้เค้าที่ดูรีบร้อน เดินมาชนชั้น...แต่กลับทำเหมือนจำกันไม่ได้...รู้มั้ย...ชั้นน้อยใจมากเลย...พอมาวันนี้...ต้องมาเจอกันในสภาพแบบนั้นเค้าก็กลับจำชั้นได้ขึ้นมา...เพราะอะไรกันนะ?...ชั้นทิ้งไดจังที่กำลังร้องไห้ไม่ได้...แถมยังทิ้งทิฐิเดิมที่มีมาตลอดไม่ได้อีก...ชั้นถึงรับสมอ้างแบบนั้นออกไป...เพราะชั้นแค่ต้องการให้รุ่นพี่ น้อยใจแบบชั้นบ้าง..."
สีหน้าและแววตาของฮิคารุนั้นไดกิเองก็รู้ดีว่ารู้สึกเช่นไร ในเมื่อตอนนี้ร่างเล็กเองก็รู้สึกไม่ต่างกันสักนิด...เมื่อนึกถึงคนที่ตัวเองรักเดินจากไปอย่างเจ็บปวด...ถึงแม้ว่าไดกิจะเพียรบอกตัวเองว่าดีแล้ว....คนหลอกลวงอย่างนั้นไม่คู่ควรกับความรักของตัวเอง...แต่ใจเจ้ากรรมกับไม่ยอมเชื่อฟัง...มันยังเฝ้ารักแต่คนใจร้ายคนนั้นอยู่มากมายไม่เปลี่ยนแปลง...ยิ่งฝืนเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น...
"ทำไมเหรอฮิก?...ทำไมฮิกถึงไม่ยอมรับรักพี่หมอ?"
"เพราะผู้ชายคนนั้น...คนที่เค้ามาหาไดจัง...เพราะเค้าคนนั้นเป็นคนสำคัญกับรุ่นพี่ยิ่งกว่าสิ่งใด...เพราะเค้าเป็นที่หนึ่ง แต่ชั้นเป็นที่สอง...ชั้นยอมไม่ได้หรอกไดจัง.."
"อะไรนะ!?"
ไดกิแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลยจริงๆ...จะเป็นไปได้ยังไง...นี่ลูกพี่ลูกน้องที่น่ารักของเค้าเข้าใจผิดไปถึงขนาดนั้นได้ยังไง...เข้าใจผิดและทนเจ็บปวดกับเรื่องนี้มาโดยตลอดอย่างงั้นเหรอ???
"จริงๆ นะไดจัง...พี่เค้าบอกกับชั้นเองในวันที่เราทะเลาะกัน...ชั้นเลยเลือกที่จะเจ็บและจากมา ดีกว่าทนเห็นในสายตาเค้ามีคนอื่นแบบนั้น..."
"นายเข้าใจผิดแล้วล่ะฮิก!...พี่โคตะกับพี่ยูยะ เค้าสองคนไม่มีทางเป็นอะไรแบบที่นายคิดไปได้หรอก ก็เค้าเป็นเพื่อนรักกันอย่างเราสองคนไง...รู้ใจกัน...เข้าใจกันและกันเหมือนชั้นกับฮิกยังไงล่ะ!"
"ไดจังรู้ได้ยังไง..."
"รู้สิ! เพราะถ้าเค้าเป็นงั้นกันจริง ชั้นก็ไม่โดนจับพลัดจับพลูจนเกิดเรื่องสับสนอลม่านแบบนี้หรอก ก็คนที่พี่ยูยะรักมากน่ะ คือน้องชายของเค้า...ยูริจัง...คนนั้นต่างหาก...[..แย่จังเลย...พูดแค่นี้ก็เจ็บอีกแล้ว...ผมอยากเป็นตัวของตัวเองเร็วๆ จัง...]..."
อาการที่จู่ๆ ก็นิ่งไปของไดกิ ทำให้ฮิคารุต้องเอื้อมมือมาสัมผัสมือขาวอย่างให้กำลังใจ...
"ไดจัง..."
"อ๊ะ!...อื้อ...อื้อ...อย่างที่บอกแหละ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ฮิกเข้าใจผิดแน่ๆ ...ชั้นเดาว่าตอนนั้นคงเป็นตอนที่พี่ยูยะจะไปเรียนเมืองนอกล่ะมั้ง...พี่หมอเลยต้องให้ความสำคัญกับเค้าเป็นอันดับแรก"
"น่ะ...นี่..นี่มันอะไรกัน???...นี่...นี่มัน...มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?..."
"จริงแท้ 100%!!"
"ไม่จริงงงงงงง!"
สีหน้าตื่นตระหนกของฮิคารุ ทำให้ไดกิต้องเป็นฝ่ายกุมมือบอบบางเอาไว้ซะเอง..เสียงหวานเอ่ยปลอบใจคนสำคัญอย่างจริงจัง
"นี่ฟังนะฮิก...ถ้าหัวใจฮิกยังเป็นของเค้าอยู่ล่ะก็...ลุยเลย!...พูดทุกอย่างออกมาตรงๆ...ชั้นเชื่อว่าพี่หมอโคตะเองก็ยังรักฮิกนะ"
"มันสายเกินไปแล้วล่ะไดจัง...ปมที่เราผูกขึ้นมาใหม่...จะแก้ยังไงได้...เราจะแก้ปมที่มัดเราแน่นอยู่นี้ยังไง..."
คำถามที่เอ่ยออกมาของคนตรงหน้า เปรียบเสมือนคมมีดที่เชือดเฉือนคนทั้งสองให้เจ็บช้ำ...ใช่!...เรื่องนี้จะแก้ไขยังไง...ไดกิเองก็คิดไม่ตกเช่นกัน...[หรือว่าเราต้องยอมสารภาพกับคุณพ่อจริงๆ...]...ร่างบางที่เฝ้าครุ่นคิดสารพัดวิธีเพื่อช่วยให้เพื่อนรักได้สมหวัง...บางทีร่างบางอาจจะลืมไปแล้วว่า...ตัวเองก็กำลังหนีจากสิ่งที่ตัวเองเข้าใจว่าเป็นรักจอมปลอมอยู่เหมือนกัน...ความจริงแล้ว สิ่งที่ไดกิแนะนำฮิคารุไปนั้น...ตัวเองอาจจำเป็นต้องทำตามมันมากกว่าใคร...
ประธานใหญ่แห่งสตาร์คิงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างห้องพักในโรงพยาบาลที่ลูกชายสุดที่รักเข้ารับการรักษา สายตานักวิเคราะห์กำลังทอดมองลงไปยังสองร่างที่กำลังปลุกปลอบกันอยู่ในสวนของโรงพยาบาล...ชายผู้สูงวัยและผ่านประสบการณ์มามากมายอย่างประธานอาริโอกะ มีหรือที่จะดูไม่ออกว่าตอนนี้ลูกชายแสนดื้อของท่านกำลังวางแผนอะไรอยู่...จะเป็นไปได้ยังไงที่ไดกิจะรักกับฮิคารุ ในเมื่อทั้งคู่แทบจะถูกเลี้ยงให้โตมาด้วยกันราวกับลูกพ่อแม่เดียวกัน และยังรู้ดีด้วยว่าเป็นญาติพี่น้องสายเลือดเดียวกัน...เป็นญาติที่ไว้ใจได้เพียงครอบครัวเดียว...ไดกิไม่มีทางทำอะไรที่มันผิดศิลธรรมเช่นนั้นได้อยู่แล้ว...แต่ที่เลือกทำร้ายจิตใจทั้งตัวเองและคนรักเพื่ออะไรกัน...
[ทำไมลูกต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากมากขึ้นไดจัง?...ก็ได้!!...ถ้าลูกต้องการอย่างนั้น...งั้นพ่อก็จะเล่นเกมนี้กับลูกดูสักครั้ง!...]
"โทยะ!!"
"ครับท่าน"
"ส่งจดหมายเชิญครอบครัวคุณนากาจิม่ามาพบชั้นในอีก 2 วัน...โดยเฉพาะยูโตะคุง...พามาให้ได้!"
"ท่านคิดที่จะ..."
"เล่นเกมกับลูกชายแสนดื้อ...มันต้องให้ไม้แข็งดัดให้ปากตรงกับใจน่ะสิ!"






โปรดติดตามตอนต่อไป..........




Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://jumpcafe.blog.fc2.com/tb.php/11-f0620349