Jump Café

A Little happiness around JUMP
Posted by ตังเมรสแตงไทย   2 comments   0 trackback

แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก ตอนที่ 10


TaDaiki8-2 FC2 Logo



Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka
Co-Star : YamaChinen, BuHik
Story by : Tangthai


Chapter 10 : ใจที่สมบูรณ์



หลังจากที่ไปพบกับบิดาของคนที่ตัวเองรักแล้ว ยูยะเองก็เฝ้ารออย่างที่อีกฝ่ายได้ร้องขอ แม้ว่าร่างสูงเองจะเริ่มกระวนกระวายใจกับท่าทีเงียบเฉยของอีกฝ่ายในยามนี้ แต่ยูยะก็ยังคงรักษากติกาที่ได้ให้สัญญาเอาไว้คือจะรอ แต่หากผลออกมาไม่เป็นดังใจ เค้าก็พร้อมที่จะทำทุกทางให้คนที่รักกลับมาเป็นของตัวเองให้ได้....และถึงแม้ว่าจะต้องทำถึงขั้นเทคโอเวอร์กิจการของนากาจิม่าเทรดดิ้ง ซึ่งคงจะไม่ใช่หมูในอวยให้ยูยะจัดการได้ง่ายดายเท่าไหร่นัก...แต่ถ้ามันเป็นหนทางเดียวที่จะได้ไดกิมาครอบครองแล้วล่ะก็...ต่อให้ต้องแลกกับทุกอย่างที่เค้ามี ยูยะก็พร้อมจะทำ...ไม่ว่ามันจะยากเย็นถึงเพียงใดก็จะไม่ยอมถอยและจะไม่มีคำว่ายอมแพ้หลุดออกมาจากปากของ ทากาคิ ยูยะ คนนี้แน่นอน...


"พี่ชายฮะ!..."

"ครับ!..ยูริ..มีอะไรเหรอ?"

"พี่ยังโอเคอยู่มั้ยฮะ?...ยูริเป็นห่วง..."

"ครับ...พี่ยังไหว..."


ร่างบางผู้เป็นน้องก้าวเข้าหาร่างสูงผู้พี่พลางเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างห่วงใย...ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะรวบเอาตัวน้องชายที่เค้ารักเข้ามากอดเอาไว้แนบอก...ถึงจะแต่งงานไปแล้ว แต่ยูริก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด...[คำพูดนี้...ใครนะเคยบอกไว้...น้องไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆครับไดจัง...ถูกของคุณ...]...ยังคงคอยเป็นห่วงเป็นใยกันเสมอ...


"ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดีครับยูริ...พี่สัญญา...พี่จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าของหัวใจของพี่เป็นของคนอื่นไปได้อย่างแน่นอน..."

"พี่ฮะ...ไปพักผ่อนที่ชานเมืองสักหน่อยนะฮะ...คือ...เอ่อ...คือยูริเห็นว่าพี่เคลียดแบบนี้มาหลายวันแล้ว...อีกอย่าง...คือ...อีกไม่กี่วันก็จะถึง...."

"วันหมั้นของไดจัง...นั่นสินะ...อีกแค่ 3 วัน..."

ดวงตาคมเข้มเริ่มเหม่อลอยออกไปในความคิดของตัวเองจนคนเป็นน้องต้องแตะที่แก้มเบาๆ เพื่อเรียก...


"ยูริกับเรียวสุเกะ...เราสองคนซื้อเพนเฮ้าส์เอาไว้ที่ชาญเมืองฟุคุโอกะฮะ...พี่ไปที่นั่นนะฮะ...นะ...ยูริขอร้อง..."

"ทำไมครับ..."

ร่างสูงหรี่ตามองน้องชายตัวเล็กอย่างสงสัย...แต่มีเหรอที่คนตัวเล็กจะยอมให้จับความคิดได้ง่ายๆ...ขึ้นชื่อว่าเป็น จิเนน(ยามาดะ) ยูริ แล้วล่ะก็...ไม่มีทางจับได้ไล่ทันง่ายๆ อยู่แล้ว...ดวงตาใสซื่อทอดแววห่วงใยไปยังคนเป็นพี่...


"ยูริอยากให้พี่ไปพักผ่อนฮะ...เราสองคนกลัวว่าพี่จะรับไม่ไหวกับความผิดหวัง ถ้าหากว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด...กุญแจ...วางอยู่บนโต๊ะ..."


คำพูดตรงๆ ตามแบบฉบับของยูรินั้น ราวกับเป็นยารักษาแผลในใจให้ยูยะได้ดีที่สุด...ใช่ว่าสิ่งที่น้องพูดนั้นร่างสูงจะไม่คิด...ใช่ว่าเค้าจะไม่กลัว...วงแขนบอบบางที่โอบกอดเอวแกร่งอยู่นี้ก็ใช่ว่าจะไม่แสดงออกว่าห่วงพี่ชายมากมายแค่ไหน...

[ก็ดีเหมือนกัน...เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง...อาจทำให้มองเห็นรอยต่อของปัญหาได้ชัดเจนขึ้น...อาจทำให้มองเห็นทางไปต่อได้ดีกว่าอยู่ที่นี่...]


ในที่สุดร่างสูงก็คล้อยตามความคิดชักนำของยูริเช่นเคย...ความสงสัยในตอนแรกก็เป็นอันตกไป...ยูยะยิ้มอ่อนโยนให้น้องชายแล้วลูบหัวอย่างรักใคร่...เปลี่ยนบรรยากาศไป อะไรๆ ก็อาจจะดีขึ้นตามไปด้วยก็ได้...


"ก็ดีเหมือนกันครับ...งั้นพี่ขอรับไว้นะ...ฝากขอบคุณเรียวสุเกะให้พี่ด้วยครับยูริ...ขอบคุณน้องทั้งสองมากๆ..."


ร่างสูงคลายวงแขนออกจากร่างบางของน้องชายแล้วเดินเข้าไปหยิบลูกกุญแจแสนสำคัญของยูริ ก่อนที่จะหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้น้องรักอีกครั้งแล้วก้าวจากไป...รอยยิ้มพอใจค่อยๆ ปรากฏขึ้นเต็มใบหน้าของคนตัวเล็กแสนน่ารัก...หากแต่สายตาเศร้าของคนที่คอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ นั้น กลับทำให้รอยยิ้มสวยต้องจางหายไปอย่างรวดเร็ว พอๆ กับร่างหนาที่หันหลังเดินจากไปเช่นกัน


"เรียวสุเกะ..."


ร่างบางอุทานออกมาและนึกได้ว่าการกระทำของตัวเองนี้ อาจทำให้คนรักเจ็บปวดได้โดยไม่รู้ตัว...ร่างเล็กรีบก้าวตามคนรักไปแล้วฉุดรั้งแขนแกร่งเอาไว้ทันที...ร่างหนาปลดมือบางออกจากแขนตัวเองเบาๆ แล้วก้าวหนีไปยืนริมหน้าต่าง ก่อนที่จะหันหน้ากับมาหาคนตัวเล็กที่หน้าเสียไปเพราะการกระทำของเค้าเมื่อสักครู่...ยูริค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาคนรักของตัวเอง...สายตาสวยหวานเปลี่ยนจากตกใจเป็นมั่นคงเหมือนทุกครั้งที่จ้องมองเรียวสุเกะ...และนั่นก็ทำให้ร่างหนาเหมือนโดนสะกดด้วยความเชื่อมั่น...


"เรียวสุเกะ...คุณกำลังเข้าใจผิดใช่มั้ย..."

"ยูริ...ครับ!...ผมยอมรับว่าอดที่จะรู้สึกแบบนั้นไม่ได้...คุณห่วงใยพี่ชายจนผมเผลออิจฉาเค้า..."

"นี่ฟังนะ...ได้โปรดเชื่อใจยูรินะฮะ...ได้มั้ย?...ยูริรักเรียวสุเกะ..."


มือบางอบอุ่นจับให้มือแกร่งทาบทับลงบนหัวใจที่ยังคงเต้นรัวเร็วเสมอในอกบอบบางเมื่อมีคนตรงหน้านี้อยู่ข้างกาย...ดวงตากลมสวยฉายแววรักอย่างมั่นคงและซื่อตรงเสมอกับคนคนนี้...


"เจ้าของหัวใจดวงนี้...มีเพียงเรียวสุเกะ...แค่เรียวสุเกะคนเดียวเท่านั้นเสมอมา...คนเดียวที่เป็นเจ้าของ...คนเดียวตลอดไป...จริงๆ นะ..."

"ผมเชื่อครับ...ยูริ...เพราะอย่างนี้ผมถึงยังเชื่อมั่น...เพราะคุณมั่นคงต่อความรักของเรา ผมถึงเชื่อมั่นมาตลอด...แต่...ที่รักครับ!...ขอล่ะนะ...อย่าทำแบบนั้นอีกเลย...ถึงผมจะรู้ว่าสำหรับคุณทั้งสองแล้วมีแค่ความเป็นพี่น้องกันเท่านั้น...แต่มันก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้นี่...ผมหึงมากนะ!"

ร่างบางยิ้มหวานออกมาตราตรึงหัวใจแกร่งที่กำลังสั่นรัวในอกซ้ายของคนรักให้แทบระเบิดไปกับความน่ารักของตัวเอง...ยูริซุกหน้าแนบไปกับอกแกร่งและอ้อมกอดอบอุ่นของเรียวสุเกะอย่างอ้อนเอาใจ


"สัญญาฮะ!...จากนี้ไปยูริจะอ้อนแต่เรียวสุเกะของยูริคนเดียวเท่านั้นจริงๆ ...รักนะฮะ..."

"รักครับยูริ...ผมรักคุณเสมอ..."


ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือเรื่องใหญ่ขนาดไหนก็จะไม่มีวันปล่อยผ่านให้ความเข้าใจผิดมาบั่นทอนความรักที่มีค่านี้ลง ทั้งความรักและความเชื่อใจที่มีให้กัน ยูริไม่มีวันทำลายมันด้วยปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น...เพราะคนตัวเล็กไม่อยากให้ชีวิตคู่ของตัวเองต้องพังลงด้วยความไม่เข้าใจกัน รวมทั้งจะไม่ทำร้ายจิตใจกันและกันให้เจ็บปวดเด็ดขาด...เรียวสุเกะเองก็เช่นเดียวกัน...ไม่ว่าเค้าจะรู้สึกเสียใจ น้อยใจ หรือโกรธเคือง เค้าก็จะไม่มีวันตะคอกใส่คนที่เค้ารักเด็ดขาด เค้าจะทำเหมือนทุกครั้งที่เป็น...จะเดินออกมาสงบใจแล้วเริ่มต้นพูดจากันด้วยความสื่อสัตย์และตรงไปตรงมาเพื่อปรับความเข้าใจกัน...ร่างหนารู้สึกดีใจที่ยังคงเลือกเชื่อมั่นและเชื่อใจคนรักของตัวเอง...เค้ารวบเอาเอวบอบบางเข้าชิดกายตัวเองแนบแน่น มือแกร่งอีกข้างถูกยกขึ้นลูบไล้แก้มใสเบามือ แล้วที่จะสอดลึกไปถึงท้ายทอยของคนตัวเล็ก...จูมพิตแสนหวานถูกมอบให้คู่ชีวิตตัวเล็กอีกยาวนาน จนยูริต้องโอบกอดรอบคอของคนรักเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น เพราะหมดแรงจากรสจูบวาบหวามของคนที่เปรียบเสมือนแสงตะวันดวงเดียวในชีวิตของร่างเล็ก...ดวงตะวันที่อบอุ่น...คนรักของยูริ...




RPENN_expressyourself-rememberthis.png



หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว เรียวสุเกะก็พาคนรักเข้ามานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ตัวเองสั่งให้เลขาหอบแฟ้มงานมากองรอบนโต๊ะให้ได้สะสางงานด่วนๆ ที่ค้างคาอยู่...ต่างฝ่ายต่างให้เวลากันและกัน คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ มานานก็เริ่มทนไม่ไหว..


"นี่...เรียวสุเกะ...พี่ยูยะจะเอาชนะใจไดจังได้มั้ยน้า..?...ยูริอยากได้ไดจังมาเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับยูริจริงๆ นะ..."

"วางแผนอะไรเอาไว้ครับ?...ว่ายังไงหื้อ? เจ้าแห่งแผนการตัวน้อยๆ ..."


ร่างเล็กที่นั่งหันหลังพิงไหล่คนรักในตอนที่เรียวสุเกะเอาแต่อ่านแฟ้มงานไปเงียบๆ นั้น เอ่ยถามขึ้นมาอย่างเป็นกังวลจนคนงานยุ่งต้องรีบวางมือจากงานด่วนที่ตอนนี้ดูจะไม่ด่วนและสำคัญเท่ากับการตอบคำถามของคนตัวเล็กนี้เสียแล้ว...เรียวสุเกะถอดแว่นกรอบดำที่ตัวเองมักใช้ใส่เวลาที่ต้องอ่านเอกสารเพื่อตรวจงานเป็นจำนวนมากออก...เค้าวางมันลงบนโต๊ะเตี้ยที่เต็มไปด้วยกองแฟ้ม แล้วหันมาให้ความสนใจกับคนรักตัวเล็กที่ดูจะคิดมากไปเกินกว่าเหตุทันที


"ป่ะ...ป่าวววววว...ป่าวสักหน่อย...ยูริแค่! อ๊ะ!"

"แค่อะไร?...บอกมาเลยนะ...หึๆๆ"


ร่างหนาวาดวงแขนขึ้นจนทำให้คนตัวเล็กที่ยังไม่ทันตั้งตัวต้องหงายหลังลงไปนอนหนุนตักอุ่น ก่อนที่มือหนาจะกักตัวเอาไว้ด้วยการกดอกบางให้นอนนิ่งๆ


"แค่แนะอะไรพี่โคตะไปนิดหน่อยเอ๊งงงงง...พอดีพี่โคตะเค้าโทรมาหาพี่ชายตอนที่ยูริอยู่ตรงนั้นพอดีนี่ฮะ...พี่โคตะเค้าอยากนัด...นัด...เอ่อ...ยูริก็แค่...เกลี้ยกล่อมพี่ชายให้ไปถูกที่ถูกเวลาแค่นั้นเองน้าาาาา..."

"หึๆๆ...ร้ายนักนะปีศาจรักของผม...ปูทางซะขนาดนี้ ไดจังคงหนีไม่พ้นแล้วล่ะครับที่รัก"

"ก็ไดจังเค้าอยากเจอพี่ชายนี่นา...ก็ยูริอยากเซอร์ไพรส์อ่ะ"

ร่างเล็กหนีการกักตัวของคนรักได้หวุดหวิด ยูริผุดลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะคลาญหนีเรียวสุเกะไปอยู่สุดขอบโซฟาตัวยาว ให้คนช่างแกล้งต้องรีบเขยิบตัวตามไปแล้ววาดแขนโอบเอวเอาไว้แน่น...

"นี่ที่รักครับ...หัวใจคนไม่ใช่ก้อนหิน...ถึงไดจังจะใจแข็งยังไงก็ไม่มีทางชนะแรงรักที่มีได้หรอกนะ...ยังไงซะผมก็เชื่อว่า เจ้าของหัวใจของไดจัง ก็มีแค่พี่ยูยะของยูริคนเดียวเหมือนกันนั่นแหละ...ทีนี้!...เลิกกังวลแล้วทำหน้าน่ารัก ให้สามีชื่นใจหน่อยได้มั้ย? หื้มมมมม..." เรียวสุเกะตั้งใจหอมแก้มนิ่มๆ เข้าไปฟอดใหญ่ด้วยความรักและหมั่นไส้เล็กๆ ที่คนตัวเล็กชอบทำเป็นเฉไฉหนีอยู่เรื่อย

"เรียวสุเกะบะา! พูดอะไรก็ไม่รู้...(>/////<)~ "


คำพูดสุดท้ายของคนรักนั้น สร้างความเขินอายให้ร่างบางจนแก้มใสๆ ที่เพิ่งโดนขโมยหอมแก้มไปนั้น แดงเรื่องเป็นมะเขือเทศ...ผลที่ได้เลยทำให้ยูริเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาวิบวับที่เอาแต่จ้องมองมาไม่วางตาของคนรักช่างแกล้ง...



RPENN_expressyourself-rememberthis.png



ตั้งแต่มาถึงเพนเฮ้าส์สุดหรูของน้องชายที่น่ารักแล้ว ร่างสูงก็เอาแต่ทอดสายตาออกไปยังท้องทะเลกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ระดับความสูงของตึกที่ตัวเองยืนอยู่นี้ยิ่งทำให้ยูยะสามารถมองออกไปได้ไกลเท่าที่ใจต้องการ...ร่างสูงยืนนิ่งมองหาแผนการและลำดับขั้นตอนในหัวตัวเอง สิ่งที่พอจะช่วยให้ยูยะยุติเรื่องราวที่เป้นเหมือนกับอุปสรรคของความรักของตัวเองกับไดกิ เค้ายืนครุ่นคิดอยู่อย่างนั้นจนพลบค่ำ...แสงไฟวิบวับจากเรือหาปลาช่วยเตือนสติให้ยูยะได้รู้ว่า เวลานี้รอบกายของเค้านั้นได้มืดมิดไปหมดแล้ว...ร่างสูงก้าวเข้าไปด้านในเพื่อเปิดไฟเพียงสลัวๆ เพราะตอนนี้เค้ารู้สึกอ้างว้างจนไม่อยากมองเห็นแม้แต่เงาที่โดดเดี่ยวของตัวเองในกระจกยามที่ไฟสว่างจ้า...ยูยะเลือกที่จะดับความว้าวุ่นใจและความเคลียดด้วยบุหรี่ฤทธิ์เย็นที่เจ้าตัวเคยโปรดปราน

[นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ชั้นไม่ต้องพึ่งแก...]




ก๊อกๆๆ..............

................................


ก๊อกๆๆ.................................



เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ เรียกให้ร่างสูงที่กำลังเหม่อลอยต้องหันมาสนใจทันที คิ้มเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย...ความโอ่อ่าของเพนเฮ้าส์ที่กว้างทั้งฟอลด์ขนาดนี้บอกยูยะได้ดีว่า...ผู้มาเยือนต้องเป็นคนสำคัญที่ได้รับการอนุญาติเท่านั้น...

[ยูริกับเรียวสุเกะเหรอ??]


มือแกร่งจับบุหรี่ที่เพิ่งจุดสูบไปได้ไม่เท่าไหร่ขยี้ดับไฟลงกับที่เขี่ยบุหรี่คลิสตัลแวววาว



ก๊อกๆๆ.............ก๊อกๆๆๆ............


ร่างสูงก้าวขาไปยังประตูบานใหญ่แล้วเปิดมันออกช้าๆ....ใบหน้าอาบน้ำตาที่อยู่หลังบานประตู ทำให้ดวงตาคมเข้มเบิกค้าง...ร่างสูงยืนนิ่งอึ้งราวกับตัวเองเป็นรูปปั้นไร้ชีวิต...ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ยูยะคิดว่าตัวเองกำลังเพ้อฝันไปอย่างบ้าคลั่ง...ร่างบางโผเข้าหาอกแกร่งแล้วกอดเอาไว้แน่น...แรงสะอื้นและหยดน้ำตาอุ่นร้อนปลุกให้ร่างสูงคืนสติ...วงแขนแกร่งกอดรวบเอาคนตัวเล็กไว้มั่นแล้วดึงให้ก้าวตามเข้ามาในห้อง ก่อนที่มือแกร่งจะดึงประตูปิดลงพร้อมล็อคกลอนแน่นหนาราวกับกลัวว่าจะมีใครมาช่วงชิงแก้วมณีล้ำค่าของตัวเองจากไป...ริมฝีปากอุ่นมอบจุมพิตแสนรักให้กับริมฝีปากอิ่มแดง...ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าเกี่ยวพันธ์กับลิ้นอ่อนนุ่มไม่รู้จบ...วงแขนแกร่งช้อนเอาคนตัวเล็กขึ้นอุ้มทั้งๆ ที่ยังคงป้อนจูบหวานให้กันและกัน...สองแขนเรียวโอบกอดรอบคอร่างสูงเอาไว้มั่นไม่ยอมคลายลงแม้แต่น้อย...ยูยะก้าวไปยังโซฟาบุนวมตัวใหญ่แล้วค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งก่อนจะบรรจงวางคนน่ารักซ้อนทับลงบนตักแข็งแรงของตัวเอง...มือแกร่งเลื่อนมาประคองใบหน้าสวยหวานให้สบตากันแล้วเช็ดซับหยาดน้ำตาให้คนรักอย่างทนุถนอม...แววตาคมฉายชัดว่ารักคนนี้หมดหัวใจ...


"ไดจัง....ไดจังใช่มั้ย.....ไดจังจริงๆ ใช่มั้ย...."

"ทำไมฮะ...ฮึกๆ...ทำไมไม่ยอมมาเจอผม...รักผมจริงๆ เหรอฮะ...ฮึกๆๆ...โกหกกันใช่มั้ย...."


แววตาเศร้าฉายแววน้อยใจออกมาอย่างไม่ปิดบังยามสบประสานเข้ากับดวงตาคมเข้ม...น้ำตายังคงไหลและแรงสะอื้นยังคงมีมากมายนัก...


"รักครับ!...รักจริง!...รักมากด้วย...ไดจังต่างหากที่ใจร้าย...ไม่รักกันบ้างเลย..."

"รักสิ!...ผมรักยูยะ!...ได้ยินมั้ยฮะ!!...ฮึกๆ..ผมรักคุณ~ ฮึก ฮือออออ"

"รักแล้วทำไมทำอย่างงี้...ทำไมบอกกับคุณพ่อว่าไม่รักพี่...ทำไม..."

"เพราะยูยะนั่นแหละ!...ฮึก...คนบ้า!!...ฮึกๆ...เพราะยูยะแค่อยากได้รางวัลจากคุณพ่อ!...เพราะคุณ...ฮึก...เพราะคุณแค่ต้องการหุ้นของสตาร์คิง!!...ฮึกๆ...ยูยะใจร้าย!...ฮืออออ...หลอกผม!....ฮึก...หลอกผม!..."


มือเล็กทุบตีลงบนอกกว้างอย่างน้อยใจจนยูยะต้องจับรวบเอาไว้ แล้วใช้อีกมือเช็ดซับน้ำตาที่ดูจะไม่ยอมเหือดแห้งลงง่ายๆ ของคนตัวเล็ก...ที่แท้ก็เพราะเข้าใจผิดนี่เอง...ไม่คิดเลยว่าไดกิจะมาได้ยินสิ่งที่เค้าคุยกันกับพ่อของร่างเล็กไม่หมด จนเข้าใจผิดกันไปแบบนี้...


"เข้าใจผิดแล้วไดจัง...สิ่งเดียวที่เป็นสมบัติล้ำค่าที่พี่อยากได้ที่สุด...ก็คือไดจังนั่นแหละ..."

"จะ...จริง...จริงเหรอฮะ...ฮึกๆ...ยูยะจะหลอกผมอีกหรือเปล่า..."

"ไม่ครับ...พี่ไม่เคยหลอกไดจัง...วันนั้นไดจังได้ยินไม่ครบ เลยทำให้เข้าใจผิด...พี่ขอโทษ...ขอโทษที่ปล่อยให้ไดจังเข้าใจผิดนานจนเกือบสายไปแบบนี้..."


ร่างสูงบรรจงจูบซับน้ำตาให้ร่างเล็กบนตัก แล้วเลยไปคลอเคลียพวงแก้มแดงใสแสนรักอยู่อย่างนั้น...ร่างเล็กผละหนีห่างได้เพียงเล็กน้อย...ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาแล้วผลักอกไว้เบาๆ

"ยูยะ...รักนะฮะ...ผมรักยูยะนะ..."

"พี่ก็รักไดจัง...สัญญาครับ...สัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือจากไดจังเด็ดขาด...อย่ากลัวไปเลยนะ...ปํญหาทั้งหมดนั่นพี่จะรับมันไว้เอง...ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างทั้งหมดที่มี...ขอเพียงได้มีไดจังที่รักกันแบบนี้อยู่ข้างกัน...พี่ยอม..."


ไดกิหลุบตาลงต่ำแล้วทำในสิ่งที่ยูยะแทบหยุดหายใจ...


"...ยูยะ...ปวด...ปวดฮะ..."

"ปวด?...ตรงไหนครับ!?"

"ตรงนี้..."


ร่างบางที่กำลังเขินอายจนแก้มแดงเรื่อไปถึงใบหู จู่ๆ ก็ใช้มือบอบบางแกะกระดุมเสื้อเชิร์ตสีขาวบางเบาของตัวเองแล้วเปิดมันออกจนเห็นแผ่นอกเนียนขาวและเม็ดทับทิมสีแดงสวย ก่อนที่จะเอื้อมจับเอามืออุ่นร้อนของร่างสูงขึ้นมาทาบบนอกสั่นไหวตรงหัวใจเต้นรัว...แล้วช้อนตาขึ้นมองด้วยความออดอ้อนเป็นครั้งแรก...นั่นทำเอายูยะถึงกับตะลึงงัน...


"สงสัยพลุมันระเบิดอยู่ข้างในมากเกินไป...ทำยังไงดียูยะ..."

"ไดจัง...คืนนี้มันอาจจะไม่หยุดลงหรอกนะ...ก็มัน....มีเทศกาลแห่งความรักอยู่ในนั้น...ขอพี่....เข้าไปดู...นะครับ..."

"อะ...อื้อ...ปะ...ไปดูมัน...ด้วยกัน...นะ..."


ยูยะช้อนเอาไดกิขึ้นอุ้ม มอบจูบหวานไม่ซ่างซา ก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้องนอนกว้าง...ร่างสูงวางร่างบางลงอย่างทนุถนอม...เสื้อขาวบางเบาถูกถอดโยนไปพาดอยู่ปลายเตียง...มืออุ่นร้อนลูบไล้สัมผัสผิวกายละเอียดนุ่มมือ...ริมฝีปากร้อนเฝ้าป้อนความหวานให้คนรักจนแทบหายใจไม่ออก...มือขาวค่อยๆ แกะปลดกระดุมเสื้อร่างแกร่งด้านบนทีละเม็ด...เสียงหวานเฝ้าเรียกหาคนรักยามที่ซอกคอขาวถูกปลุกเร้า...


"ฮ้า!...ฮะ...ยูยะ...อ๊ะ!..."


ลิ้นร้อนไล่เล็มทับทิมล้ำค่าบนอกอวบขาว สร้างความต้องการในกายบางให้เพิ่มสูงขึ้น...เรียวมือขาวลูบไล้แล้วขยำกลุ่มผมหอมของร่างสูงอย่างเบามือในยามที่โดนแกล้งเน้นย้ำจุดเสียวซ่าน...แพรขนตาดำขลับหลับตาแน่นเมื่อยูยะเลื่อนกายลงหาส่วนอ่อนไหวของไดกิ


"อ๊ะ!!...ยูยะ...อ๊าา...ยูยะ...ย่ะ...อย่าแกล้ง..."

เสียงหวานครางกระเส่ายามที่ร่างสูงหยอกล้อกับส่วนอ่อนไหวของตัวเองด้วยลิ้นร้อนและฟันคม ทั้งยังแกล้งขบเม้มแรงๆ ให้คนตัวขาวต้องอ่อนระทวยด้วยความทรมาณ...กายเล็กหยัดลุกขึ้นได้เพียงเล็กน้อยก็ต้องทิ้งตัวนอนลงไปดังเดิมด้วยความซานเสียว...เล็บคมกดเน้นอยู่บนไหล่แกร่งที่อยู่ต่ำลงไปอย่างต้องการระบายอารมณ์รักที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกายสั่นไหวนี้...ร่างสูงเลื่อนกายขึ้นทาบทับคนรักอีกครั้งแล้วมอบจูบหวานจนไดกิแทบขาดใจ...ยูยะจูบพรมไปทั่วใบหน้าแดงก่ำ จูบเรื่อยลงไปยังซอกคอหอมกรุ่นและใบหูเล็กแล้วกระซิบบอกรัก...


"รักที่สุดครับ...ไดจังของพี่...ตอนนี้...พลุในใจไดจังเป็นสีอะไรครับ..."

"อ๊ะ!...อื้อ...ชะ...ชมพู...ฮะ..."

"เหมือนกันเลย...สีชมพู...สีของความรัก...ที่รักของผม..."

"อ๊ะ!...เจ็บ!!...ยูยะ...เจ็บจัง..."

"อดทนหน่อยนะไดจัง...เพื่อความรักของเรา...เพื่อใจของเราที่จะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว...เป็นเทศกาลรัก...ในที่เดียวกัน..."


ร่างสูงค่อยๆ หลอมรวมกายบางเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างทนุถนอม...ยูยะไม่สนใจว่าจะต้องใช้เวลาเตรียมให้คนรักของเค้าพร้อมรับนานแค่ไหน...ขอแค่เพียงไดกิที่จะบอบช้ำจากรักครั้งนี้น้อยที่สุด...ยูยะก็พอใจแล้ว...ค่ำคืนแรกนี้จะเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าที่ถูกเก็บรักษาเป็นอย่างดีในกล่องความทรงจำที่ชื่อว่าความรักของยูยะและไดกิไปตราบนานเท่านาน...



RPENN_expressyourself-rememberthis.png



แสงแดดยามเช้าไม่อาจหันเหความสนใจของร่างสูงที่นอนตะแคงข้างให้คนรักนอนหนุนแขนในยามนี้...ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความรักเข้มข้น จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าน่ารักในยามหลับ...หากจะถามว่าแสงแดดสีทองบนเกรียวคลื่นที่ยูยะโปรดปราน กับคนตัวขาวนุ่มนิ่มน่ารักน่ากอดในยามนี้...ยูยะหลงไหลสิ่งใดมากกว่ากัน...เค้าคงตอบได้ทันทีว่า 'แนนอน! ต้องไดจังของผมอยู่แล้วสิ! น่ารักจนอยากจะจับกดอีกสักรอบเลย~'


"ไดจัง...นี่...ไดจังงง...เดี๋ยวนาฬิกามันจะร้องปลุกแล้วนะ...ตื่นนะครับ..."

"อื้อออออ...ยูยะ~....ขออีก 5 นาทีนะ~..."


ร่างเล็กซุกกายเข้าหาอกแกร่งแล้ววาดเรียวแขนบางเข้ากอดหมอนข้างจำเป็นเอาไว้แน่น...ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดร่างแกร่งอยู่นี้ราวกับกำลังยั่วยวนให้คนความอดทนน้อยต้องตบะแตกได้อย่างง่ายดาย...


"ถ้ายังไม่ลุกละก็...พี่ไม่รับรองว่าจะได้ลุกออกไปจากเตียงอีกมั้นนะครับ...ที่รัก...."



เสียงกระเส่าที่ร่างสูงกระซิบข้างหูนั้น ราวกับเป็นนาฬิกาปลุกชั้นดี...เพราะตอนนี้ดวงตากลมใสแป๋วกำลังเบิกกว้างขึ้นจ้องตอบกับตาคมเซ็กซี่ของคนที่กำลังจะพังกำแพงความอดทนในใจตัวเองอยู่ร่อมร่อแล้ว...


"หะ...หิว...หิวแล้วยูยะ!..."

"หึๆๆ...จูบก่อนสิ...แล้วจะทำข้าวเช้าให้กิน...มามะ..."

"ม่ะ...ม่ายอาวววววว...อ๊ะ!!...โอ๊ยยยยย~...."

"ไดจัง!!!"


ร่างเล็กดิ้นหนีคนรักไปมาแล้วเผลอขยับตัวแรงจนสะโพกที่เจ็บระบมร้าวอยู่แล้วยิ่งระบมมากขึ้นไปอีกเท่าตัว...เสียงหวานใสร้องออกมาอย่างเจ็บปวด...ร้อนถึงคนแกล้งให้ต้องรีบเข้าไปกอดปลอบและเช็ดซับน้ำตาใสให้คนรักแล้วกล่อมให้หลับไปอีกรอบในอ้อมกอดรัก...ร่างสูงค่อยๆ ขยับกายออกห่างจากคนรักที่กำลังหลับสนิท แล้วดึงให้ผ้าห่มหนา ห่มคลุมกายเนียนขาวแสนน่ารัก...ยูยะจูบลงบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่ ก่อนที่จะก้าวออกไปจัดการกับตัวเองแล้วเข้าไปทำอาหารเช้าให้คนตัวเล็กในส่วนครัว...ผ่านไปพักใหญ่ ร่างสูงจึงก้าวเข้ามาปลุกคนรักตัวเล็กให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง...


"ไดจัง...ตื่นนะ...ข้าวเช้าเสร็จแล้วครับ...ไปทานด้วยกันนะ..."

"ยูยะ...ยังเจ็บอยู่เลย..."

"งั้นพี่อุ้มไปนะ...อย่าเกร็งตัวนะครับ"



ไดกิต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่ได้เจ็บมากเท่าเมื่อตอนเช้าตรู่แล้ว...วงแขนขาวโอบกอดรอบคอคนรักในขณะที่เค้าโอบอุ้มตัวเองไปยังโตะอาหารซึ่งถึงจัดไว้ที่ระเบียงสวย...คนรักตัวเล็กของยูยะที่มีเพียงเสื้อกันหนาวมีฮูดสีเทาตัวโคล่งของตัวเองสวมทับอยู่นั้นดูบอบบางน่าทนุถนอมกว่าใคร เรียวขาขาวเนียนก็สวยจนน่าจับต้อง...ร่างสูงยอมรับว่ากำลังใจเต้นไม่เป็นส่ำกับภาพยามเช้าที่แค่เค้าสองคน...ยูยะค่อยๆ วางคนตัวเล็กลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวนิ่มที่สุดที่ร่างสูงยกออกมายังระเบียงนี้...ที่ตรงนี้ นอกจากจะมองเห็นทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาแล้ว...ยังมีสวนดอกไม้เล็กๆ และน้ำตกจำรองขนาดย่อม จัดเอาไว้เป็นสัดส่วนสวยงาม...ไดกิรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันตาเมื่อได้เห็นสวนเหล่านี้...


"เหมือนสวรรค์เลยยย...มีสวยสวย มีน้ำตก แล้วก็มีทะเลสีฟ้าใส...ชอบจังเลยฮะยูยะ"

"ยังเจ็บอยู่มั้ยไดจัง...."

"ไม่เป็นไรแล้วฮะ...ไม่เจ็บเท่าเมื่อเช้า...ยูยะทำอะไรเหรอ?...หอมจัง~ "

"สลัดมันฝรั่ง, สปาเกตตี้หอยเชลล์ไวท์ครีมโรยใบโชบุ แล้วก็เยลลี่ส้ม...ชอบมั้ย?..."

"ชอบ~ ...ทานเลยน้าาาาาาาาา..."


แววตาวิบวับเปล่งประกายสดใสของไดกิ ทำให้ยูยะต้องยิ้มตาม...เวลาแห่งความสุขนี้เค้าจะไม่มีวันยอมยกให้ใคร...ไม่ว่ายังไงยูยะก็จะเก็บรักษามันเอาไว้ข้างกายของเค้าตลอดไป...


"ไดจังรู้ได้ไงว่าพี่อยู่ที่นี่น่ะหื้ม?"

"พี่หมอโคตะกับฮิกมาส่งฮะ...อันนี้อร่อยอ่ะ...ยูยะ...อะ!..."


ร่างสูงอ้าปากงับสปาเกตตี้ฝีมือตัวเองที่ร่างบางยื่นมาป้อนอย่างมีความสุข...ตอนชิมว่าอร่อยแล้ว...แต่คำนี้ไม่มีอะไรในโลกนี้จะเทียบได้เลย รสชาติความรักเจือปน...ทั้งสองทานอาหารไปคุยกันไปอย่างสนุกสนาน...


"โคตะเหรอ?...เจ้านั่นมันรู้ได้ไงนะ?..."

"หื้อ!? ยูริบอกไง"

"ยูริ!!?...อื่มมม...กลับไปคงต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว...แผนสูงล้ำไม่มีใครทันเลยน้องคนนี้ คิวปิคน้อยของพี่"

"คิวปิคเหรอ?"

"ครับ...ดูท่าว่าที่เรามาลงเอยกันที่นี่เนี่ย จะเป็นแผนของยูรินะ"

"ผมชักจะกลัวพี่น้องคู่นี้จริงๆ แล้ว..."

"โถ่~...ไดจัง...ก็คนมันรักนี่ อย่าโกรธเลยนะครับ...ว่าแต่ว่า...ไดจังหนีคุณอามาได้ยังไงกัน?..."

"พี่หมอช่วยน่ะ...พี่หมอเป็นคนเดียวที่พ่อบ้านของผมไม่สงสัย...ผมเลยขอให้พี่หมอช่วย..."

"งั้นเหรอ..."

"อื้อ!!! มีเรื่องต้องขยายล่ะยูยะ!...ผมน่ะ...บังเอิญไปเป็นก้างขวางคอพี่หมอกับฮิกเค้าล่ะ!...พี่หมอนะ บอกรักฮิกเชยชะมัดเลยยูยะ ฮ่าๆๆ"

"อะไรนะ!? ...ไดจังทำไมนะครับ?"

"ผมแก้แค้นพี่เค้าล่ะ!! ฮะๆๆ ผมโผล่เข้าไปขัดตอนที่ฮิกกำลังจะบอกรักพี่หมอกลับไป...เอ่อ...เดาว่าอ่ะนะ"

"หึๆๆๆ น่ารักมากครับที่รัก...อยากเห็นจังน้า~ หน้าเต่าสำลักผักบุ้งเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆ"


+++++++++++++++++


"ฮัดชิ่ว!!!!"

"เป็นหวัดเหรอฮะรุ่นพี่!?"

"ไม่หรอกฮิก...สงสัยจะมีคนนินทาพี่น่ะ...(^^')"






โปรดติดตามตอนต่อไป.................................




RPENN_expressyourself-rememberthis.png












black-cat-emoticon-006.gif ในที่สุด TaDaiki Fic ตอนที่ 10 ก็ออกมาแล้ววววว ♥
สำหรับตอนนี้ มัน... มัน... มัน.... มันน่าเขินนนนนนน...แต่งออกมาแล้วนั่งอายอยู่คนเดียว...
เจ้าตังเมมันแซวแตงด้วย 'อ่านแล้วจั๊กจี้อ่ะพี่' ....เอ่อ...น้องพี่...เงียบไปเลยนะ!!!


ป.ล.ทำไมฉากบางฉากต้องมีขึ้นตอนฝนตก? ถึงในเรื่องจะไม่ตก แต่ตอนพิมพ์เรียกว่าฟ้าถล่มเลยเหอะ ฮ่าๆๆๆ

ป.ล.2. ตอนนี้ยามะชี่หวานนะค้า จะบอกให้ แฮ่ๆๆ ได้ออกโรงซักทีเน๊อะ

(>/////<')

ฝากผลงานใกล้จบเรื่องนี้ด้วยนะคะ เพราะจบแล้วคงไม่ได้เขียนอีกนาน
และขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่องนี้กันมาโดยตลอดค่ะ


และทั้งหมดนี้คือ...

black-cat-emoticon-003.gif

แตงไทยค่ะ

Comment

หมูตุ๋น says... ""
v-12 เฮื๊อก!!!! นี่มันนนนน
อร๊ายยยยยยยย ฟินนนนนนนนน v-238
ยามะชี่สุดเลิฟ แม่จ้าวววววว น่ารักอะไรแบบนี้ พี่คะ หมูหาคำพูดมาเมนต์ไม่ได้เลยยยยยยยย
v-10 ป๋ายะกับไดจัง...เอ่อ...พี่คะ...ขอเวลาเป็นลมแป๊บ!!!
ไม่ใช่ไดจังหายใจหายคอไม่ทันคนเดียวหรอกค่ะ คนอ่านนั่งจิกหมอนขาดไปหลายใบแว้วววววววว
โอ๊ยหัวใจจะวายยยยย พี่ค่ะ ยกนิ้วให้เลยค่ะ v-218
2013.08.09 06:04 | URL | #- [edit]
ตังเมรสแตงไทย says... "Re: Re"
> v-12 เฮื๊อก!!!! นี่มันนนนน
> อร๊ายยยยยยยย ฟินนนนนนนนน v-238
> ยามะชี่สุดเลิฟ แม่จ้าวววววว น่ารักอะไรแบบนี้ พี่คะ หมูหาคำพูดมาเมนต์ไม่ได้เลยยยยยยยย
> v-10 ป๋ายะกับไดจัง...เอ่อ...พี่คะ...ขอเวลาเป็นลมแป๊บ!!!
> ไม่ใช่ไดจังหายใจหายคอไม่ทันคนเดียวหรอกค่ะ คนอ่านนั่งจิกหมอนขาดไปหลายใบแว้วววววววว
> โอ๊ยหัวใจจะวายยยยย พี่ค่ะ ยกนิ้วให้เลยค่ะ v-218


e-454 555555555

e-446 ไว้พี่จะแต่งฟิคยามะชี่ให้น้า...พี่ล่ะชอบแกจริงๆ อ่านคอมเม้นแล้วฮาแทบตกเก้าอี้เลย^^

e-349 ขอบใจที่ติดตามกันมาโดยตลอดจ้าe-266
2013.08.10 16:00 | URL | #- [edit]

Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://jumpcafe.blog.fc2.com/tb.php/14-b7f900aa