Jump Café

A Little happiness around JUMP
Posted by ตังเมรสแตงไทย   0 comments   0 trackback

แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก บทนำ



TaDaik Artwork 5_Logo FC2



Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka
Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
Story by : Tangthai

INTRO



วันวิวาห์แสนหวานถูกจัดขึ้นด้วยความรักของคนทั้งคู่ที่ยืนสาบานรักต่อหน้า สักขีพยานเต็มโบถส์คาทอลิคอันวิจิตรสวยงาม ท่านสาธุคุณกำลังประกาศความเป็นสามีภรรยาให้คู่รักตรงหน้า...
หนึ่ง คือชาย หนุ่มรูปงามทายาทตระกูลยามาดะ เจ้าของธุรกิจใหญ่โตและเป็นที่น่าจับตามอง...อีกหนึ่ง คือ คนที่ผมรักหมดใจ...เจ้าของใบหน้าอ่อนหวาน...นัยส์ตาบริสุทธิ์ที่บัดนี้ไม่มี พี่ชายคนนี้สะท้อนอยู่ในนั้นอีกแล้ว "จิเนน ยูริ"
นั่น คือชื่อของเค้า...เด็กชายตัวน้อยที่ผมเฝ้าถนอมมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ตั้งแต่ที่อาสาวและอาเขยของผมจับจูงเค้าเอามาฝากฝังให้ครอบครัวของผม ดูแล...ยูริตัวน้อยของผมเติบโตขึ้นมาด้วยการอบรมเลี้ยงดูด้วยความรักของบ้าน เรา และ...ด้วยความรักของผม...
...ไม่ นึกเลยว่าห่างกันไปแค่สี่ปี...เมื่อผมกลับมาอย่างภาคภูมิใจในการสำเร็จการ ศึกษาจากอังกฤษ ผมตั้งใจจะกลับมาสารภาพรักและสร้างอนาคตไปด้วยกันกับเค้า...ไม่นึกเลยว่า ที่ตรงนั้น ข้างๆ ยูริที่ควรจะเป็นที่ที่ผมควรจะยืนอยู่...ไม่ใช่เค้า..ไม่ใช่ "ยามาดะ เรียวสุเกะ" ...
และเด็กหนุ่มคน นั้น...เด็กหนุ่มร่างบอบบางคนนั้น "อาริโอกะ ไดกิ" ..คนที่พรากทุกอย่างไปจากผม...คนที่...ทำให้ความรักเติบโตขึ้นในใจยูริ... ความรักที่ไม่มีผมอยู่ในนั้น...ความรักที่มีแต่เค้าคนนั้น...ผมจะตอบแทนให้ สาสม...
"จะเอายังไงครับนาย" ชายร่างกำยำในชุดดำเอ่ยถามเจ้าของร่างสูงสง่าตรงหน้า
"เริ่มงานตอนเสร็จพิธี...อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด"
"ครับนาย!!!"
เมื่อสิ้นคำสั่งผู้เป็นนายใหญ่ ชายฉกรรนจ์ทั้ง 5 ก็หลบออกไปอย่างเงียบเชียบ รอเวลาจัดการตามคำสั่ง
"หึ!... แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!!" เจ้าของร่างสูงทอดสายตาเย็นเยี้ยบจ้องมองเหยื่อร่างขาวบางที่บัดนี้ยังยิ้ม ร่าด้วยความยินดีกับคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันในพิธีแต่งงาน...
[รอย ยิ้มอันสดใสนั่น...นายยิ้มให้พอเถอะ...เพราะจากนี้ไป...น้ำตาของนายเท่านั้น ที่ชั้นจะให้มันอยู่บนใบหน้าของนาย...อาริโอกะ ไดกิ!] มือแกร่งขยำกุหลาบสีดำในมือจนแหลกละเอียด ทิ้งไว้เพียงเศษซากแห่งความงามที่กองอยู่บนพื้นไม้เก่าเขลอะฝุ่นตรงริม หน้าต่างทรงกลมบนโบถส์หลังเก่าที่สามารถมองเห็นทุกความเป็นไปของความสุขแสน ขมของร่างสูง...ในโบถส์หลังใหม่ที่สวยงามแห่งนั้น....ร่างสูงค่อยๆ ก้าวเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ...
"เรียว สุเกะ! ยูริ! ยินดีด้วยน้าาาาาาา" ไดกิ...เจ้าของร่างบอบบางยิ้มสดใส รอยยิ้มของเค้าสามารถทำให้บรรยากาศรอบกายสดใสตามไปด้วยได้อย่างง่ายดาย

"ขอบคุณฮะไดจัง...ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างเลย..." ใบหน้าสวยหวานแดงเรื่อ มือขาวนุ่มนิ่มถูกคนรักจับกุมไว้อย่างหวงแหน
"ขอบคุณจริงๆ นะครับไดจัง...ที่ผมกับยูริมีวันนี้ได้ก็เพราะไดจังช่วยแท้ๆ"
"ไม่ เป็นไรหรอกเรียวสุเกะ...ยูริ...ผมไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการแนะนำให้คุณทั้ง คู่รู้จักกันในวันนั้น...รักแรกพบสินะฮะ...ผมเองก็อยากจะเจอคนรักที่เป็น พรหมลิขิตแบบนี้จัง...ฮะๆๆ"
"ให้ ผมช่วยแนะนำเพื่อนเจ้าบ่าวของผมให้มั้ยครับไดจัง อิโนโอะ น่ะ...น่าสนใจนะครับ" ร่างหนาขยิบตาให้ยูริ และหัวเราะกันออกมาจนคนตรงหน้าต้องออกปากห้าม
"ไม่ เอานะฮะ! ที่ผมอยากได้ คือรักแรกพบเหมือนยูริต่างหากล่ะ...กับอิโนะจังน่ะ...ถึงเค้าจะอบอุ่นแต่ก็ ไม่ได้เป็นรักแรกพบนี่นา...หัวใจของผมไม่เห็นจะจุดพลุตูมตามได้อย่างที่ยูริ เล่าให้ฟังถึงเรื่องตอนที่เจอคุณวันแรกเลยนี่นา ฮ่าๆๆ"
เมื่อส่งคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันขึ้นรถไปฮันนีมูนกันแล้ว แขกเหลื่อก็ทะยอยกันกลับออกจากงาน...ร่างบางยืนมองโบถส์หลังงามอย่างมีความ สุข ไดกิยิ้มสวยพลางคิดถึงความต้องการของตัวเอง...
[สัก วันนึงชั้นจะได้ยืนมองสถานที่แห่งความสุขสมหวังนี้กับคนที่ชั้นรักจนอยากจะ ฝากชีวิตที่เหลือเอาไว้ในมือของเค้าคนนั้น...คนที่ตอนนี้ยังไม่รู้จักกัน... คนที่คิวปิคจะนำพาเค้ามาหาชั้น...คนรักแห่งอนาคตของไดกิ...]
ร่างบางเอาแต่เหม่อมองโดยไม่ได้รู้เลยว่าบัด นี้รอบกายที่เคยมีผู้คนมากมายนั้น มีเพียงกลุ่มชายฉกรรนจ์ 5 คนเท่านั้น และก่อนที่ไดกิจะรู้ตัวถึงภัยที่คืบคลานเข้ามาใกล้...สติก็ได้หลุดลอยออกไป เพราะยาสลบแบบเฉียบพลันเสียแล้ว...ร่างบางทรุดฮวบลงในอ้อมแขนนายใหญ่ที่ก้าว เข้ามาเปลี่ยนแปลงและกุมชะตาชีวิตเปราะบาง ในทันทีที่ได้สูดเอายานั่นเข้าไปเต็มปอด ผ่านสเปรย์ในมือของ 1 ใน 5 ชายชุดดำเหล่านั้น....
"หึ! หลับให้สบายเถอะ...แล้วอย่าลืมฝันให้ดีที่สุดด้วยนะ...เพราะจากนี้ไป...มันจะไม่มีอีกแล้ว...อาริโอกะ ไดกิ!"
เสียง ทุ้มกระซิบอยู่ข้างหูของคนไม่ได้สติ แม้สิ่งที่ร่างสูงพร่ำบอกอยู่นี้จะไม่สามารถส่งถึงร่างบางในอ้อมแขนตอนนี้ ได้ก็ตาม... ...กลิ่นหอมอ่อนหวานจากซอกคอของร่างขาวนั้น สร้างความรู้สึกบางอย่างให้เกิดขึ้นในใจผู้ล่า สัมผัสแนบชิดที่เกิดขึ้นอยู่นี้ ราวกับมีกระแสไฟวิ่งพล่านไปทั่วกายสูงสง่าของเค้า...หากแต่เพราะโทสะที่เก็บ กดมาตลอด ทำให้ร่างสูงเมินเฉยและทิ้งความรู้สึกนั้นไป พร้อมกับส่งร่างในอ้อมแขนตนให้กับลูกน้องจัดการพาขึ้นรถไปโดยไม่แม้แต่จะ สนใจมันอีกเลย....






โปรดติดตามตอนต่อไป.............





Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://jumpcafe.blog.fc2.com/tb.php/3-34c74869