Jump Café

A Little happiness around JUMP
Posted by ตังเมรสแตงไทย   0 comments   0 trackback

แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก ตอนที่ 2



TaDaiki6_Logo FC2 -3



Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka
Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
Story by : Tangthai
Chapter 2 : บทเรียน




ไดกิยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าเนียนใส ร่างบางพยายามสะกดกลั้นความกลัวและความเสียใจเอาไว้ลึกๆ ในใจ และพยายามคิดหาหนทางเอาตัวรอด
[เราต้องหนี!..เราต้องไปจากที่นี่!]
คิดได้ดังนั้นร่างบางก็พาให้ตัวเองมายืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่ร่างสูงกระแทกมันปิดเต็มแรงเมื่อก่อนหน้านี้ ไดกิค่อยๆ บิดลูกปิดประตูอย่างระมัดระวัง ให้เกิดเสียงน้อยที่สุด...แต่ปรากฏว่าลูกบิดนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ร่างบางรู้ได้ทันทีว่าประตูบานนี้ถูกปิดล็อคไว้จากด้านนอก...โดยไม่รู้ช้า ไดกิรีบวิ่งไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดทิ้งไว้...เท้าเล็กก้าวออกมานอกระเบียง แล้วก็ต้องตกตะลึงแทบตัวชาเมื่อพบกับร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่ระบายความเครียดอยู่อีกระเบียงนึง ซึ่งห่างกันเพียงแค่หนึ่งช่วงแขน...ดวงตาสั่นไหวสบเข้ากับดวงตาคมดุอย่างจัง! ...ไวกว่าจะคิดระวังภัย ร่างบางตัดสินใจปีนข้ามราวระเบียงออกไปนอกชายคาทันที
"นั่นเธอคิดจะทำอะไรน่ะ!?...หยุดนะ!!!"
ร่างสูงตกใจกับการกระทำของร่างบาง...เค้ารีบขยี้บุหรี่ในมือที่เพิ่งเผาไหม้ไปได้ไม่เท่าไหร่ทิ้งไป ยูยะกระโจนข้ามระเบียงห้องตัวเองมายังระเบียงห้องของไดกิได้อย่างง่ายดาย ขายาวก้าวเพียงสองก้าวก็มาถึงตรงที่ร่างบางปีนออกไปแล้ว แต่ยังไม่ทันที่จะคว้าเอาตัวคนตรงหน้าไว้ได้...ไดกิกระโดดออกจากที่ยึดเกาะโดยไม่สนใจว่าข้างล่างจะเป็นอะไรหรือสูงแค่ไหน...
ร่างบอบบางร่วงลงไปต่อหน้าต่อตาร่างสูงที่ตอนนี้เปลี่ยนอารมณ์จากตกใจเป็นโมโหขั้นปรอทแตก
[นี่มันชั้นสองของบ้านนะ!! เด็กนี่ยอมตายแทนที่จะโดนชั้นจับตัวงั้นเร๊อะ!? อย่าฝันไปหน่อยเลย!!!]
ยูยะรีบก้าวออกจากห้องไปทันที เพื่อจะตามไปดูว่าเหยื่อของเค้าจะหนีไปได้อีกสักกี่น้ำ
"โอ๊ย!...เจ็บ...เจ็บจังแฮะ"
ร่างบางถึงกับน้ำตาเล็ด...แต่ก็นับว่ายังโชคดีที่ไดกิตกลงมาบนพุ่มไม้หนา แม้จะไม่ทำให้ร่างเล็กบาดเจ็บสาหัสหือเสียชีวิตไป แต่ตามร่างกายขาวสะอาดก็โดนขีดข่วนจนได้เลือด...แถมข้อเท้าเจ้ากรรมยังทำท่าว่าจะแพลงอีกด้วย...
แต่ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนร่างบางก็ต้องรีบหนีไปให้ไกลที่สุด...เค้าอยู่ที่นี่ไม่ได้...จะโดนจับกลับไปอีกไม่ได้...ร่างบางฝืนออกวิ่งไปไม่คิดชีวิต
"หยุดนะไดกิ!!! หยุดอยู่ตรงนั้น!!!"
ร่างสูงโมโหสุดขีดเมื่อพบว่าคนที่ตัวเองตามหา ออกวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่อีกฝ่ายเห็นเค้าตรงเข้าไปหา
"หึ! หนีไปให้พ้นนะอาริโอกะ! ถ้าชั้นจับได้...เธอเจ็บตัวแน่!!"
ยูยะเปลี่ยนเส้นทางออกไปทางชายฝั่งทะเล ร่างสูงเดินอ้อมเนินเขาอันเป็นที่ตั้งของบ้านพักของเค้าเข้าไปในเขตป่า...ทางด้านไดกิ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตามมาแล้ว ร่างบางจึงผ่อนความเร็วลง อีกอย่างนึง ตอนนี้ข้อเท้าเจ้ากรรมมันก็ประท้วงตัวเองด้วยอาการปอดแสบไปทั้งขาแล้ว ร่างบางก้มลงมองดูข้อเท้าตัวเองที่เริ่มบวมแดงจนน่ากลัว และเพราะมัวแต่มองข้อเท้าตัวเองจึงไม่ทันได้ระวังตัว...
ไดกิสะดุดเอาท่อนไม้ที่ล้มขวางทางอยู่จนล้มลง แถมข้อเท้าที่อักเสบอยู่แล้วยังไปกระแทกซ้ำที่เดิมอีก...ความปวดแล่นไปทั่วร่างของคนหกล้ม ครั้นพอจะฝืนลุกขึ้นอีกครั้ง ร่างบางก็ไม่สามารถลงน้ำหนักไปที่ขาทั้งสองข้างได้อีก...แต่เพราะหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ ไดกิค่อยๆ คราญไปทางชายหาดที่เห็นว่าอยู่ห่างออกไปอีกไม่ไกลแล้ว เรือยนตร์ที่จอดลอยลำเทียบท่าอยู่นั้น ทำให้ร่างบางใจชื้นเห็นหนทางหนีรอด แม้จะเดินไม่ไหว แต่กายเล็กก็ยังคงตะเกียกตะกายไปต่อโดยไม่รู้เลยว่า มัจุราชในคราบเทพบุตรกำลังแสยะยิ้ม และย่างสามขุมเข้ามาหา...เสียงเยือกเย็นดังขึ้นเหนือกายบอบบาง...
"เธอคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือชั้นเหรอ...อาริโอกะ ไดกิ..."
น้ำเสียงเย็นเยี้ยบที่ร่างสูงเค้นออกมานั้นทำให้อีกฝ่ายต้องตัวชา หัวใจดวงน้อยสั่นไหวหวาดกลัว ใบหน้าหวานสวยค่อยๆ หันกลับมายังต้นเสียง...
"คุณ!!!"
"หึ! กล้ามากนะที่คิดจะหนีชั้น!! เอาสิ เอาเลย หนีเลย!!!"
ร่างสูงตวาดใส่อีกฝ่ายอย่างเดือดดาน ก่อนที่จะก้าวเข้ามาประชิดร่างเล็กที่นอนอยู่บนพื้น...กายแกร่งทรุดนั่งลงมาที่ปลายเท้าของร่างเล็ก...
"โอ๊ย!!! ...คุณ!!! ปล่อยนะ!!!"
"ฮ่าๆๆ!!!..เจ็บเหรอ!!? รู้ไว้ซะว่ามันไม่ได้ครึ่งของใจชั้นเลย!!!"
"โอ๊ยยย!!! ปล่อย!!!...ฮึกๆ...ปล่อยขาผม!! ปล่อยยย!!!"
ร่างบางดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด แม้ว่าไดกิจะแสดงออกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ได้อ่อนแอ ...แต่ในเวลานี้ร่างบางก็ไม่อาจที่จะทนได้อีกต่อไปแล้ว...มือแกร่งที่บีบเค้นข้อเท้าบวมเป่งของคนเจ็บไม่มีทีท่าว่าจะเบาแรงลงแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งเพิ่มแรงบีบจนผู้ถูกกระทำอดทนอีกต่อไปไม่ไหว...มือเล็กเอื้อมฉุดข้อมือแกร่งเอาไว้แน่น ดวงตาเศร้าหมองปล่อยให้สายน้ำแห่งความทุกข์ไหลออกมาไม่หยุด...อาการสั่นสะท้านบวกกับเสียงสะอื้นไห้ ตลอดจนน้ำตาสายน้อยของไดกินั้น ทำให้หัวใจด้านชาของยูยะกระตุกวูบไปชั่วอึดใจ...หากแต่เพราะโทสะที่ยังไม่ลดลง เลยทำให้ร่างสูงไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลย...
"เจ็บก็ดีแล้ว!! จะได้ไม่ต้องลุกขึ้นมาก่อเรื่องกวนอารมณ์ชั้น!!"
ร่างสูงสะบัดมือบางออกจากข้อมือตัวเองก่อนจะยอมปล่อยคนเจ็บแล้วหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง...
"ฮึกๆ...ฮือออ...ฮึก...คุณมัน...คุณ..ฮึกๆ..คุณมันปีศาจ!!!"
"หึๆๆ ใช่!!! กับคนอย่างเธอ มันก็สาสมกันแล้วนี่! ลุกขึ้นมา!!"
ร่างสูกกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นยืน แต่เพราะความเจ็บจากข้อเท้าที่อักเสบรุนแรง เลยทำให้ไดกิทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของอีกคน
"เก่งนักไม่ใช่รึไง!? เก่งนักก็ยืนด้วยขาตัวเองสิ!!"
"ฮึกๆ...ทำไม..ฮึก...ทำไมกัน...ฮึกๆ...ทำไม~"
"รำคาญ!!! ถามอยู่ได้ทำไมๆ !!!"
ร่างสูงพลักอีกฝ่ายออกจากอกแกร่งจนร่างเล็กเซถลากระแทกพื้นแข็ง...ร่างสูงหันหลังเดินจากไปพร้อมกับขู่ให้อีกฝ่ายรีบตามมา โดยไม่ได้สนใจร่างบางบอบช้ำที่อยู่ข้างหลังว่าจะเป็นยังไง
"ถ้าเธอคิดว่าหนีรอดก็ไปเลย...แต่บนเกาะนี้น่ะ นอกจากพวกชั้นกับตัวเธอเองแล้ว ก็มีแต่ชาวประมงที่หิวกระหายเรือนร่างขาวๆ อย่างเธอเท่านั้นแหละ...ถ้าคืนนี้อยากสนุกกับว่าที่สามีมากหน้าหลายตาก็ไปเลย!"
ร่างบางทั้งหวาดกลัว ทั้งเจ็บปวดกายใจ...ทุกสิ่งทุกอย่างที่ประเดประดังเข้ามา เกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะรับไหว...เสียงสะอื้นปานจะขาดใจมิได้ทำให้คนใจร้ายเมตตาเลยสักนิด
"คุณ...ผม...." ...ตุ๊บ!!...ร่างเล็กที่พยายามฝืนยืนขึ้นมา ทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับสติที่ขาดหาย...อาจเพราะสภาพจิตใจที่ย่ำแย่...อาจเพราะความเหนื่อยล้าของร่างกาย...และคงอาจเป็นเพราะ ความกดดันที่รุมเร้า ไดกิจึงช็อคจนสลบไป...
ร่างสูงที่ไม่ได้ยินเสียงอีกคนตามมาจึงหันกลับไปดู แล้วก็ต้องหัวเสียเมื่อคนที่ตัวเองเกลียดชังอ่อนแอน่ารำคาญ...ร่างสูงจิ๊ปากอย่างขัดใจ ก่อนที่จะเข้าไปช้อนเอาคนแสนดื้อขึ้นอุ้ม แล้วเดินกลับไปยังบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ของตัวเอง ที่เพิ่งซื้อเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้
"มีใครอยู่แถวนี้บ้าง!?...มาช่วยเอาอาริโอกะไปทีซิ!!"
"ครับนาย!!"
ร่างสูงส่งไดกิให้กับลูกน้องคนสนิท ทันทีที่อีกฝ่ายก้าวออกมาจากตัวบ้าน...
"เอาไปไว้ในห้องชั้น! ทำให้ฟื้นขึ้นมาด้วย! ..อ้อ!!..แล้วเฝ้าเอาไว้อย่าให้หนีได้อีก!"
"เอ่อ...แล้วบาดแผลพวกนี้ล่ะครับ?"
"ปล่อยไว้นั่นแหละ!...เดี๋ยวชั้นจัดการเอง!"
คำสุดท้ายที่ออกมาพร้อมแววตาดุดันนิ่งลึก ยากที่จะคาดเดา ทำให้คนอุ้มร่างบางอยู่ในขณะนี้สุดจะคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนในอ้อมแขนคนนี้บ้าง...
"ให้ใครไปเอาโซ่มาด้วยนะ..."
"นายน้อย!!!"
"ทำตามที่บอก!!!"
ความเด็ดขาดของผู้เป็นนายนั้น ลูกน้องคนสนิททุกคนรู้ดี...แต่ครั้งดีมันดูจะเกินกว่าเหตุไปสักหน่อย...ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กนี่ไปทำอะไรเข้า นายของพวกเค้าถึงได้เดือดได้ปานนี้...และสิ่งที่ร่างสูงคิดจะทำนั้นพวกเค้าเดาใจไม่ออกเลยจริงๆ ....
หลังจากที่วางร่างบางที่ยังไม่ได้สติลงบนเตียงของผู้เป็นนายแล้ว...ลูกน้องคนสนิทของร่างสูงก็ถอยออกมายืนเฝ้าอยู่ห่างๆ ...และไม่นานเกินรอ ร่างสูงก็ก้าวเท้าเข้ามาในห้องตัวเองพร้อมด้วยลูกน้องอีกสี่คนที่ประจำการอยู่บนเกาะนี้
"เอาโซ่กับแม่กุญแจมาให้ชั้น..."
"นี่ครับนาย!!"
ร่างสูงจัดการล็อคโซ่เข้ากับเสาเตียงด้านนึง ส่วนอีกด้านเค้าก็ใช้มันพันธนาการข้อเท้าบอบบางของไดกิเอาไว้อย่างแน่นหนา จากนั้นก็จัดการกระชากเสื้อขาวเนื้อบางของอีกฝ่ายจนกระดุมขาดกระเดนไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียว
แผ่นอกขาวยั่วยวนนั้นสั่นไหว ถึงแม้ว่าเจ้าของกายบางจะยังไม่ได้สติ...สิ่งที่ผู้เป็นนายกระทำนั้น สร้างความประหลาดใจให้ลูกน้องทั้งห้าของเค้าเป็นอย่างมาก...ถึงคุณยูยะจะเป็นคนโมโหร้าย แต่พวกเค้าก็ไม่เคยเห็นนายตัวเองดูเป็นคนเลือดเย็นขนาดนี้มาก่อน...
"ถอดเสื้อพวกนายออกซะ!"
"นายจะทำอะไรครับ!!?"
"ชั้นจะกำหราบเหยื่อตัวดีของชั้นน่ะสิ! ว่าอย่ามาแข็งข้อกับ ทากาคิ ยูยะ!!"
"แต่ว่า นายครับ!"
"จะทำตาม...หรือจะออกไปจากที่นี่...ชั้นมหายถึง....ไล่ออกนะ!"
ลูกน้องทั้งห้าของร่างสูงจำต้องทำตามอย่างเกรงผู้เป็นนาย ถึงแม้ว่าคนบนเตียงจะน่าสงสาร แต่พวกเค้าก็ไม่มีทางเลือก...ท่าทีลังเลและแววตาเห็นออกเห็นใจฉายชัดจนร่างสูงหงุดหงิด
"อย่าแสดงออกให้ชั้นเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง...ว่าพวกนายสงสารเด็กคนนี้..."
น้ำเสียงเย็นชานั้นบ่งบอกว่าร่างสูงไม่ได้ขู่เล่นๆ เท่านั้น...และเมื่อครูทั้งห้าพร้อมที่จะสอนบทเรียนให้คนน่าสงสารได้รู้สำนึกแล้ว...ก็ย่อมถึงเวลาที่นักเรียนจะต้องตื่นขึ้นมาเสียที...
สำลีชุ่มแอมโมเนียถูกโบกสะบัดอยู่ใกล้ๆ จมูกโด่งรั้น แต่เจ้าของร่างบอบบางกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะได้สติสักที ด้วยความรำคาญใจ ร่างสูงที่ยืนกอดอกมองดูอยู่ไม่ไกลนักจึงก้าวเข้ามาชิดขอบเตียงใหญ่...มือแกร่งเอื้อมไปบีบเข้าเต็มแรงที่ข้อเท้าบอบช้ำของคนที่ตนนึกเกลียดชัง....แล้วมันก็ได้ผล...เมื่อความเจ็บแล่นไปทั่วขาเรียวเล็ก สติของไดกิก็ค่อยๆ ถูกกระตุ้นให้กลับมารับรู้บทลงโทษนี้ช้าๆ
"โอ๊ย...อย่า....อย่าทำแบบนี้..."
เสียงเล็กเบาหวิว เอ่ยประท้วงผะแผ่ว ก่อนที่แพรขนตางามจะขยับเปิดขึ้น...เผยให้เห็นแววตาหม่นเศร้าที่เริ่มมีน้ำตาเอ่อนอง...และทันทีที่ได้สติ ไดกิก็แทบหัวใจหยุดเต้นเมื่อพบว่าบัดนี้มีกลุ่มชายฉกรรนจ์เปลือยอก รายล้อมร่างตัวเองที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ย ก่อนที่จะได้ผุดลุกเรียวแขนบางก็ถูกมือสากจับกดเอาไว้มั่น
"น่ะ...นี่...นี่พวกคุณจะทำอะไร!!!"
ร่างเล็กดิ้นสุดแรงเกิด เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้น
"อย่าดิ้นน่าคนสวย...อยู่นิ่งๆ ยอมดีๆ ...พี่รับรองว่าน้องต้องถึงสวรรค์แน่~ หึๆๆ"
"อย่านะ!! อย่า!!!!"
ร่างเล็กสะบัดแขนจนหลุดออกจากการจับกดและทันทีที่เป็นอิสระ ไดกิด็กระโดดลงจากเตียงทั้งที่ขายังเจ็บ แต่ร่างเล็กก็วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวร่างสั่นเทาก็ต้องล้มลง เพราะสายโซ่ที่พันธนาการข้อเท้าเค้าเอาไว้...น้ำตาสายน้อยไหลอาบเป็นทาง...เมื่อตระหนักแล้วว่าไม่อาจหนีพ้นสิ่งเลวร้ายที่ยิ่งกว่าตกนรกบนเตียงนั่น...
ร่างบางร้องไห้สะอึกสะอื้นอ้อนวอนร่างสูงตรงหน้า...มือบอบบางสั่นเทาเอื้อมไปยึดจับชายกางเกงยีนส์ของร่างสูง...หวังให้เค้าช่วยเหลือ...ถึงแม้ว่าคนคนนี้จะเป็นคนทำให้ตัวเองต้องเจอเรื่องเลวร้ายอย่างนี้ แต่ไดกิกลับรู้สึกว่าคนคนนี้เท่านั้นที่จะปกป้องเค้าให้พ้นภัยในครั้งนี้ได้...
"เอาตัวไป!!"
คำสั่งเย็นชาถูกเอ่ยออกจากปากเจ้าของร่างสูงสง่าที่ร่างเล็กหวังให้ช่วย
"ไม่นะ! ได้โปรด...ฮึกๆ...ได้โปรดเถอฮะ...ฮึก...ชะ...ช่วย...ฮึกๆ...ช่วยด้วย~"
ใบหน้าเปื้อนน้ำตา...น้ำเสียงขาดห้วงสิ้นหวัง...แววตาหวาดกลัวที่ได้เห็น...แรงสะอื้นที่สัมผัส...สิ่งเหล่านั้นกำลังสั่นคลอนหัวใจเย็นชาของร่างสูงอย่างบอกไม่ถูก...แม้จะรู้สึกบางอย่างขึ้นมาบ้าง แต่ยูยะก็ยังคงมองดูคนอ้อนวอนด้วยอาการนิ่งเฉย...
ในที่สุดไดกิก็โดนชายทั้งห้าลากกลับขึ้นเตียงไปจนได้ ถึงแม้ว่าร่างบางจะดิ้นรนขัดขืนเพียงใด เรี่ยวแรงที่มีก็ไม่สามารถพาให้ตัวเองรอดได้...แขนเล็กทั้งสองข้างถูกชายสองคนจับกดไว้คนละข้างอย่างแน่นหนา...อกเนียนสวยกำลังถูกลูบไล้สัมผัสจากมือหยาบของชายอีกสองคน...กางเกงสีขาวเนื้อดีที่ไดกิสวมใส่ในวันแต่งงานเพื่อนรักกำลังถูกถอดร่นลงมาจนถึงข้อเท้า ...ร่างกายขาวนวลเต็มไปด้วยบาดแผลจากการหลบหนี...ไดกิกรีดร้องปานจะขาดใจในทุกๆ สัมผัสที่เกิดขึ้น...บทเรียนกำลังดำเนินไปตามที่ใจของคนใจร้ายต้องการสั่งสอน...
"อย่า!!!...อย่านะ!!!....อย่าาา!!!...กรี๊ด!!!"
"บอกให้อยู่นิ่งๆ ได้ยินมั้ย!!!" ...เพี๊ยะ!!!...
ฝ่ามือหนาฟาดลงไปบนแก้มเนียนจนใบหน้าสวยสะบัดหันมาทางร่างสูงที่ยืนมอง...เสียงตบทำให้หัวใจแกร่งวูบไหว...สายตาแห่งความสิ้นหวังบนใบหน้าที่เจ็บปวดนั้นสบเข้ากับดวงตาคมดุ...น้ำตาที่รินไหลของไดกิกำลังจะทำให้ยูยะทนไม่ไหว...ใช่! ไดกิเดาไม่ผิด...ถึงร่างสูงจะเคืองแค้นร่างเล็กนั่นมาหมายเพียงใด แต่ยูยะก็ยังใจไม่แข็งพอ
[นี่เราต้องการอย่างนี้จริงๆ เหรอ???...เราต้องการทำร้ายไดกิถึงขนาดนี้จริงๆ งั้นเหรอ???]
"หยุด!!! พอแล้ว!!! พวกนายออกไปได้แล้ว!!!"
ในที่สุดยูยะก็ทนมองดูไดกิเจ็บปวดทรมาณอย่างเลือดเย็นต่อไปไม่ได้จริงๆ ...ร่างบางสะอื้นไห้หนักหน่วง ตัวบางสั่นเทาจนเห็นไดชัด ร่างเล็กขดกายเข้าหาอ้อมแขนของตัวเองอย่างหวาดกลัว...
เมื่อลูกน้องออกไปหมดแล้ว ร่างสูงก็ก้าวเข้าหาร่างบางบนเตียงทันที...มือแกร่งเอื้อมแตะสัมผัสแก้มเนียนที่มีรอยแดงเป็นจ้ำเพราะแรงตบ
ทันทีที่แตะถูกตัว ร่างบางก็สะดุ้งสุดตัว หลับหูหลับตาร้องขอโดยที่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
"ฮืออออ...อย่านะ...อย่า!!...ผมกลัวแล้ว~..ฮึกๆๆ...อย่าทำผมเลย..."
จู่ๆ ยูยะก็เห็นภาพของยูริทับซ้อนขึ้นมาบนสีหน้าและท่าทางของไดกิ...ร่างสูงถึงกับผงะ ขยับกายออกห่าง...ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วดวงใจแข็งแกร่ง...ร่างสูงเริ่มคิดถึงคนที่ตัวเองรักหมดใจ และเปรียบเทียบเข้ากับกรณีของร่างบอบบางตรงหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว...หากเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นกับคนที่ตัวเองรัก...เค้าคงบ้าตายแน่...ความรู้สึกผิดผุดขึ้นในใจที่เคยด้ายชาของร่างสูง
ทุกร่องรอยที่ปรากฏอยู่บนกายงามสร้างความเสียใจให้เจ้าของร่างสูงนี้มากมายนัก...หากแต่เพราะทิฐิที่ยังมีอยู่ การแสดงออกของร่างสูงจึงเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับหัวใจและความรู้สึกที่แท้จริง...
"จำเอาไว้!...ถ้ามีครั้งหน้าที่เธอยังกล้าหนีอีก...ชั้นจะไม่หยุดแค่นี้อีก!!!"
"ฮึกๆ...ฮือออ...ขะ...ฮึกๆ...ขอโทษฮะ...ฮืออออ...ผมขอโทษ..."
"สาบานสิ!! เธอจะไม่หนีอีกเป็นครั้งที่สอง!!"
"ได้โปรด~..ฮึกๆ..ได้โปรดเถอะฮะ...ฮึกๆๆ...ได้โปรด...ปล่อยผม...ฮึก...ฮือออ....ปล่อยผมไป~"
"ไม่!!!...ชั้นจะจองจำเธอเอาไว้!!!...ชั้นจะให้นายทรมาณยิ่งกว่าที่ชั้นเป็น!!!"
หลังจบคำพูด ร่างสูงก็ก้าวออกไปจากห้องทันที...เค้าไม่อยากเห็น...ไม่อยากเห็นสภาพของร่างบอบบางที่เค้าทำร้าย...เพราะถ้ายังมองต่อไป...ยูยะอาจจะใจอ่อนยอมปล่อยไดกิไปจริงๆ
ไดกิสะอื้นไห้ไม่หยุด และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหยุดได้.....
บางที..... ......
บางที....อาจเป็นวันที่เค้าสิ้นลงหายใจไปก็อาจเป็นได้......
ที่ความทุกข์นี้....
จะสิ้นสุดลง.......................





โปรดติดตามตอนต่อไป............





****************************************************************************************



กำลังเข้มข้นเลยใช่มั้ยคะ...อย่าเพิ่งเกลียดป๋ายะกันน้าาาาา เพราะป๋ายะอาจจะน่าสงสารที่สุดก็ได้....
ช่วงนี้เริ่มไปเรียนแล้ว...แต่ก็จะพยายามหาเวลามาอัพฟิคให้ต่อเนื่องแน่นอน...รอติดตามกันให้นะค้าาาาาาาาาาา
เอาล่ะค่ะ...วันี้เห็นจะเวิ่นได้แค่นี้แหละ
เจอกันตอนหน้านะค้า...และทั้งหมดนี้คือ...แตงไทย ค่ะ!!!

Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://jumpcafe.blog.fc2.com/tb.php/5-6013274b