Jump Café

A Little happiness around JUMP
Posted by ตังเมรสแตงไทย   0 comments   0 trackback

แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก ตอนที่ 5



TaDaiki6_Logo FC2 -3



Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka
Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
Story by : Tangthai
Chapter 5 : วินาทีแห่งการค้นพบ




ไดกิวิ่งกระหืดกระหอบหนีออกมาสะเปะสะปะ ร่างเล็กไม่รู้หรอกว่าจะต้องเจออะไรในป่านี้บ้าง แต่คนอย่าง อาริโอกะ ไดกิ ไม่มีทางนอนรอปีศาจร้ายอย่างสิ้นหวังอยู่ที่นั่นแน่...แต่ด้วยความที่ตัวเองก็ไม่ค่อยชำนาญในเรื่องพวกนี้ จึงทำให้ต้องเดินวนไปวนมาอยู่ ณ ใจกลางป่าแห่งนี้หลายต่อหลายครั้ง ร่างบางตัดสินใจหยุดพักที่ก้อนหินลูกใหญ่ หอบหายใจเอาอากาศเย็นชื้นเข้าปอดอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ หันมองหาทางที่พอจะพาเค้าออกไปจากป่านี้ได้
แสงไววิ้บวับที่ฉายมาจากมุมนึงไกลออกไป ทำให้ไดกิต้องรีบมุดตัวเข้าไปหลบอยู่ในซอกหิน เพราะเค้าก็ไม่รู้ว่าแสงนั่นเป็นแสงอะไร...หรืออาจมีใครตามเค้ามา...ร่างบางแทบกลั้นหายใจเมื่อแสงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไดกิยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง กันไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา...เมื่อพบว่ามีชายผู้หนึ่งก้าวพ้นแนวไม้เข้ามา...ด้วยความสลัวของป่าทึบยามใกล้ค่ำ ร่างบางจึงไม่แน่ใจว่าใครตามตัวเองมากันแน่...จนกระทั่งร่างนั้นเข้ามาใกล้กับที่ที่ร่างบางใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว
ดวงตาสวยเบิกกว้างทอประกายเมื่อพบว่าคนที่อยู่ด้านหน้าที่หลบซ่อนของตัวเองไม่ใช่ ทากาคิ ยูยะ หรือแม้แต่ลูกน้องของร่างสูง แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงชาวประมงที่เข้ามาหาของป่าเท่านั้น...ด้วยความดีใจและไม่ทันยั้งคิด ทำให้ไดกิรีบออกจากที่ซ่อนพุ่งไปขอความช่วยเหลือจากคนคนนั้น...
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วยครับ!! ผมโดนจับตัวมาและกำลังหลงป่า! คุณจะช่วยกรุณาพาผมหนีออกไปได้มั้ยครับ!!?"
เสียงของคนใจร้ายสะท้อนก้องขึ้นมาในใจทันทีที่ร่างบางสบตากับคนตรงหน้า...มือขาวค่อยๆ คลำหาขวดสเปรฤทธิ์แรงประจำกาย...แต่มันหายไป!...
[มีแต่ชาวประมงที่กระหายร่างกายขาวๆ แบบนายเท่านั้นแหละ...ถ้าอยากสนุกกับว่าที่สามีมากหน้าหลายตาก็หนีไปเลย!!!]...ร่างบางตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันใด...อาวุธใดๆ ที่พอจะช่วยให้รอดได้ก็ไม่มีอีกแล้ว...แววตาหื่นกระหายจ้องมองไดกิราวกับจะกลืนกิน...ร่างบางเริ่มก้าวถอยหลังออกห่างจากคนตรงหน้าช้าๆ อย่างรู้สึกเวทนาในชะตาตัวเอง...
[หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ ...อาริโอกะ ไดกิ...]..........
ในขณะที่ร่างสูงกำลังชั่งใจกับร่องรอยที่เค้าพบ ว่ารอยไหนที่เป็นของคนที่เค้าตามหาอยู่นั้น...ได้เกิดเสียงหวีดร้องดังก้องป่าและฝูงนกกระพือปีกบินหนี...ยูยะจับตำแหน่งของสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างว่องไวและสามารถคาดคะเนได้อย่างแม่นยำ...หัวใจแกร่งวูบไหวรุนแรงเกินกว่าจะทนอยู่เฉย...มือแกร่งที่หยิบเอาขวดยาฤทธิ์แรงที่น่าจะเป็นของไดกินั้น ร่างสูงปล่อยมันทิ้งสุดแรง แล้วออกวิ่งไปเร็วที่สุดเท่าที่จะไปได้...ร่างสูงเร่งรุดไปด้วยความรวดเร็วในทิศทางที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือนั้นดังขึ้นเป็นระยะๆ เพราะถ้าช้าไปแม้แต่ก้าวเดียว...ร่างบางอาจจะโชคร้ายกว่าที่ยูยะคิดไว้....รอยที่เห็นสองรอยนั้นทำให้ร่างสูงมั่นใจว่าไดกิเจอดีเข้าให้แล้ว...ยิ่งมั่นใจ หัวใจแกร่งยิ่งร้อนรน...เค้าไม่รู้ว่านี่ จะเรียกว่า 'ห่วง' ได้มั้ย เค้ารู้แต่ว่าเค้าไม่มีวันยอม! คนเดียวที่จะทำให้เด็กคนนั้นทุกข์หรือสุขได้...ต้องเป็น ทากาคิ ยูยะ คนนี้เท่านั้น!!...

"ช่วยด้วย!!!! ไม่นะ!!! อย่า!!!!!!"
"อยู่นิ่งๆ โว้ย!!! เดี๋ยวพ่อก็ฆ่าทิ้งซะหรอก!!!"
"ฮือออออ...อย่าทำอะไรผมเลย...ปล่อยผมไป~ !!!!"
ร่างบอบบางวอนขอคนใจหยาบที่กำลังฉีกทึ้งเสื้อผ้าเค้าอย่างหื่นกระหาย...มือสากลูบไล้บีบเค้นอย่างหนักหน่วงจนคนตัวเล็กหวาดกลัว...พละกำลังที่ต่างกันทำให้ไดกิหมดทางหนีรอด...ข้อมือเล็กบอบบางถูกอีกฝ่ายมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา ยิ่งดิ้นแรงเท่าไหร่ เชือกก็ยิ่งบาดข้อมือเล็กจนได้เลือด
ไดกิพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสนเอาตัวรอด แต่คนชั่วช้ากลับไร้ความปราณี มันทั้งตบทั้งซ้อมร่างบางจนแทบหมดสติ...ด้วยความเจ็บปวดทำให้ไดกิหมดแรงสู้
"ฮ่าๆๆๆ อย่างงี้สิน้อง!...นอนนิ่งๆ ให้พี่พาไปเที่ยวสวรรค์แบบนี้สิถึงจะสนุก!!"
"แก...ไอ้บ้า!!...ฮืออออ...ไอ้คนวิตรถาน!!!...ช่วยด้วย!!!!...ช่วย!!"
มือสากหนากดปิดปากคนตัวบางแน่น...ชายชั่วบนกายขาวเนียนเริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ฟันคมขบกัดอย่างแรง ดวงตาเปื้อนน้ำตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด หากแต่เสียงร้องก็มิอาจเล็ดรอดออกมาได้
ฐานคอขาว แดงช้ำเป็นรอยฟัน เลือดแดงฉานซึ่มออกมาตามรอยนั้น กายบางสั่นเท่าจนเกินควบคุม...มือสากหนาอีกข้างบีบเฟ้นเอวกลมกลึงหนักหน่วง ล่วงเลยไปถึงสะโพกขาวเต็มมือ...ไดกิได้แต่อ้อนวอนขอโชคชะตา ให้ตนพ้นความทุกข์นี้ไปเสียที...ร่างเล็กขยะแขยงทุกๆ สัมผัสที่เกิดขึ้น...แก่นกายแสนหวงถูกปลุกเล้าอย่างแรงและรีบเร่งเสียจนร่างสั่น ปวดระบม
น้ำตาที่รินไหลหากเปลี่ยนเป็นสายเลือดได้...ทั่วบริเวณนี้คงแดงฉานไปนานแล้ว สติของร่างบางค่อยๆ ขาดหายไปพร้อมกับจิตใจที่จมดิ่งสู่ความเยือกเย็นเหน็บหนาวและมืดมิด...
"ไดกิ...."
ทันทีที่ร่างสูงตามมาถึง...สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มเดือนดานยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ...ภาพร่างเปล่าเปลือยของคนที่เค้าหวงที่สุด เต็มไปด้วยรอยช้ำ...ผิวขาวสะอาดที่เค้าเท่านั้นมีสิทธิ์แตะต้อง เต็มไปด้วยรอยแดงจากการกระทำอันป่าเถื่อนของคนใจชั่วที่อยู่บนร่างสลบไสล...ไวกว่าความคิดใดๆ ทั้งหมด...ยูยะก้าวเข้าไปแล้วเหนี่ยวไกทันที
..ปั้ง!!!!!..
"อ๊าก!!! แกเป็นใคร!!! มายิงข้าทำไมวะ!!??"
คนชั่วช้าถูกกระสุนฝังเข้าไปอย่างแม่นยำที่หัวไหล่อย่างจัง ถึงกับผงะถอยออกจากร่างบางที่ปากอันน่ารังเกียจของมันกำลังจะครอบครองแก่นกายขาวของคนที่ร่างสูงหวงที่สุด...ไม่ว่าตอนนี้ไดกิ จะอยู่ในฐานะในในใจของยูยะ...เค้าไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายเด็กคนนี้ได้...ร่างสูงผู้มีดวงตาคมดุ มองดูคนที่ตัวเองเหนี่ยวไกยิงแบบไม่ต้องคิดอย่างเย็นชาและพร้อมที่จะฆ่าได้ทุกเมื่อ..ร่างสูงย่างสามขุมเข้าหาคนชั่วช้าที่ค่อยๆ ถอยหนี และกระบอกปืนก็ถูกจ่อเข้าที่หน้าผากของคนที่มันบังอาจทำร้ายเหยื่อของเค้า...เหยื่อเหรอ?...อาจจะยังใช่...เหยื่อ...
"หย่ะ...อย่า...อย่าาาาา...อย่าฆ่าข้าเลย...อย่าเลย...อย่าๆ..ข้ากลัวแล้ว!!" มันสั่นเทิ้มราวลูกนกตกรังก็ไม่ปาน ลนลานร้องขอชีวิตตัวเองอย่างกลัวตาย
"มึงกล้ามาล้วงคูงูเห่าอย่างกูได้ยังไงวะ...สิ่งที่มึงทำ...กูจะเอาเลือดมึงมาลบล้างรอยของมึงเอง!!!!"
"อย่า!!!..ข้าเปล่า...ข้า...ข้ายังไม่ได้ทำอะไร!...ขะ...ข้า...แค่กำลังจะทำ...ข้าผิดไปแล้ว!!! ได้โปรดๆ...ข้าผิดไปแล้วจริงๆ !!! ขะ...ข้า...จะไปจากที่นี่...จะไม่กลับมาอีก...ได้โปรด!!!" ความกลัวตายถึงที่สุดทำให้ชายชั่วช้าถึงกับฉี่ราด เลือดที่ทะลักออกจากบาดแผลที่หัวไหล่ไหลอาบนองพื้น...มือสากเอื้อมเกาะแขนแกร่งด้วยอาการสั่นกลัว...
"ได้....ครั้งนี้กูจะปล่อยมึงไป!...แต่จำเอาไว้ในสมองของมึงด้วยว่า...ถ้ามึงกล้าคิดที่จะย้อนกลับมาทำร้ายเด็กคนนี้อีก หรือแม้แต่กล้าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป...กระสุนกูจะตาหัวมึงเป็นเงาเลย!!!"
...พลั๊ก!!!...
ร่างสูงซัดหน้าแข้งใส่ก้านคนชายชั่วตรงหน้าจนกระเดนไปอีกทาง มันรีบกระหืดกระหอบหนีตายเข้าป่าไปโดยมีคำขู่ของร่างสูงตามมา
"หนีไปให้ไวเท่าที่มึงจะไปได้ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจ!!!!"
และทันทีที่คนร้ายหนีตายไปสุดสายตาอาฆาตแค้นของชายหนุ่มแล้ว ร่างสูงก็ต้องรีบหันกลับไปมองคนที่ตัวเองมาช่วยไว้ได้ทัน ทันทีที่ได้สติ
"ไดกิ!!"
ร่างสูงรีบดึงเอามีดพกที่เค้าเอาคาดเอวมาด้วยออกมาตัดเชือกแก้มัดให้ร่างบาง รอยถลอกจนได้เลือดที่ข้อมือบางนั้นเพิ่มปมแค้นเข้าไปในใจร่างสูง แต่นั่นยังไม่เท่ากับรอยฟันขบกัดที่สายตาคมไปสะดุดเข้าที่ซอกคอขาว ซึ่งตอนนี้ช้ำจนห้อเลือด...ตามร่างกายขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยมือบีบเค้นจนเห็นเป็นรอยนิ้ว...แม้แต่เรียวขาสวยก็ยังมีรอยแดงเป็นจ้ำอยู่หลายจุด
สิ่งที่เห็นทั้งหมดนี้ทำให้จิตใจแข็งแกร่งร้อนระอุราวภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด...ยูยะอยากจะตามไปฆ่ามันให้ตายนัก ถ้าไม่ติดที่ว่าต้องพาคนบอบช้ำกลับไปให้เร็วที่สุด...นัดเดียวที่หัวไหล่ดูจะน้อยเกินไปสำหรับสิ่งที่ชั่วๆ ที่มันทำเอาไว้...แต่จะจัดการกับไอ้เลวนั่น สำหรับร่างสูงแล้ว ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ...ในเวลานี้ ไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของร่างบางตรงหน้าเค้าอีกแล้ว...
ร่างสูงปลดเอาเป้สะพายหลังของตัวเองลงมา แล้วจัดการค้นหาเสื้อผ้าสำรองของตัวเองที่ลูกน้องเตรียมมาให้...แต่ขนาดตัวที่ต่างกันมากของคนตัวเล็กกับตัวเอง ทำให้ร่างสูงทำได้เพียงส่วมเสื้อยืดตัวใหญ่ยาวให้ไดกิได้เพียงเท่านั้น..ยังดีที่มันยาวคลุมปิดไปถึงครึ่งของต้นขาขาวเนียน...พอที่จะช่วยปิดบังร่างกายไม่ให้ร่างบางต้องอาย(?) หรือไม่ให้ใครได้เห็นร่างกายนี้(?)
ยูยะช้อนเอาร่างเบาหวิวของไดกิขึ้นอุ้ม ก่อนที่จะพาออกจากป่าไปอย่างรวดเร็ว....
"ฮึกๆ...ฮืออออ...อย่าาาา" เสียงเล็กยังคงวอนขอแผ่วเบา...น้ำเสียงนั้นเศร้าสร้อยเสียจนคนอุ้มรู้สึกปวดใจขึ้นมาลึกๆ แต่ก็เป็นเพราะเด็กดื่อนี่อวดเก่งคิดจะหนีเค้าไปนั่นแหละ ถึงต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้...ถึงมันจะมากเกินไปจากที่คาดเดา แต่ก็ยังดีที่เค้ามาทันเวลา...[เกือบไปแล้ว...]...ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ ยิ่งเห็นน้ำตายิ่งอยากฆ่าคน...[ต้องจัดการ!!!]
"ฮืออออ...ช่วยที...ใครก็ได้..."
ร่างเล็กยังคงส่งเสียงแผ่วเบาอยู่เป็นระยะ...แม้จะยังสลบไสล น้ำตาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเหือดหายไป...สิ่งต่างๆ ที่ร่างสูงเฝ้าดู ทำให้เค้าเริ่มคิดว่า คนในอ้อมแขนนี้เจอหนักเกินไปแล้วหรือยัง???...อาจจะหนักเกินไปแล้วจริงๆ..ใช่! หนักมากเกินไป....
เมื่อมาถึงบ้านพักหลังใหญ่โตของตัวเอง...ร่างสูงก็รีบตรงไปยังห้องพักของตัวเองทันที ดดยมีลูกน้องคนสนิทรีบตามไปด้วย สิ่งที่พวกเค้าเห็นนั้น...มีคำถามเดียวที่เกิดขึ้นในใจตรงกัน...[เกิดอะไรขึ้ว!!??]
"เคน!!"
"ครับนาย!"
"สามคนนั้นฟื้นหรือยัง?"
"ฟื้นแล้วครับ"
"ดี! มีงานให้พวกแกไปจัดการ!!"
"เกิดอะไรขึ้นครับนาย!?"
ร่างสูงเอี่ยวตัวกลับมามองลูกน้องทางหางตา แววตาที่เห็นนั้นบอกได้ดีว่านายน้อยทากาคิของพวกเค้ากำลังอยากฆ่าคน ดวงตาที่ปกติก็ทั้งคมเข้มและดุดันอยู่แล้ว...เวลานี้มันน่ากลัวกว่าเดิมจนไม่อาจบอกได้ว่ากี่เท่า แล้วยิ่งมีร่างเล็กบอบบางในอ้อมแขน...ศรีษะชื้นเหงื่อซบอยู่บนไหล่แกร่ง...ยิ่งเสริมให้ผู้เป็นนายของพวกเค้าดูเด็ดขาดมาขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว....
"ไปเอาตัวไอ้ชั่วที่ทำร้ายไดกิมาให้ชั้น..."
เสียงเข้มสั่นเพราะแรงโกรธ น้ำเสียงนั่นทั้งเย็นชาและแค้นเคือง
"ใครครับนายน้อย!?...มันเป็นใครมันถึงได้กล้า!!"
ร่างสูงกัดฟันกรอด เมื่อนึกถึงสภาพของคนบอบบางอย่างไดกิ
"ชั้นน่าจะยิงมันให้ตายช้าๆ ! ให้สาสมกับสิ่งที่มันทำ!!...ไม่น่าปล่อยมันไปเลย...หึ!..."
"แล้วนายจะให้พวกเราทำยังไงกับมันครับ!"
"เอามาเป็นๆ ...ชั้นจะทำให้มันได้รู้รสชาติของความเจ็บปวด!!!"
นายน้อยแห่งทากาคิบรรจงวางร่างบอบช้ำของไดกิลงบนเตียงของเค้าอย่างเบามือ...มือแกร่งเอื้อมสัมผัสแก้วช้ำแผ่วเบา...ร่างสูงเองก็บอกไม่ถูกว่าเค้ารู้สึกอะไรกันแน่...ตอนแรกเค้าก็อยากทำให้เด็กคนนี้เจ็บปวด...แต่พอร่างเล็กเจ็บปวดจริง...ตัวเค้าเองกลับรู้สึกเจ็บมากกว่า...หลายวันที่ผ่านมาตัวเค้าเองก็ต้องมาคอยปวดหัวกับเจ้าของกายเล็กนี่จนแทบจะไม่มีเรื่องของใครในสมองของเค้า...นอกจาก...จะทำยังไงให้เด็กคนนี้โกรธ...จะทำยังไงถึงจะได้เห็นน้ำตาของเด็กคนนี้...และจะต้องทำยังไงให้เด็กดื้อคนนี้ยอมรับว่าเค้าเจ็บปวดเพราะการเป็นพ่อสื่อของตัวเอง...ท้ายที่สุด...จะทำยังไงให้เด็กคนนี้ไม่หนีเค้าไป....
ตลอดเวลา...จริงๆ แล้วเค้าแค่ผิดหวังและต้องการระบายโทสะกับใครสักคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้...แต่เพราะความดื้อดึงของไดกิ ช่างดึงดูดให้ยูยะสนใจและต้องการเป็นเจ้าของ....แต่เพราะความโมโห...การกระทำจึงทั้งโหดร้ายและเย็นชา ทั้งๆ ที่ลึกๆ ในใจแล้ว ร่างสูงเองก็รู้สึกสงสาร....แล้วเมื่อพบว่า ทั้งความกลัว...น้ำตา...ใจที่แตกสลาย...น้ำเสียงเศร้าสร้อย ไปจนถึงความทุกข์ทรมาณที่เด็กคนนี้ได้รับ...แม้จะไม่ได้เกิดจากฝีมือของเค้าเอง แต่เค้าก็เป็นต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายนี้...สิ่งที่ร่างสูงต้องการเห็นจึงกลายเป็นมีดแหลมคมทิ่มแทงใจแกร่งจนปวดร้าวกว่าครั้งไหนๆ....มืออุ่นร้อนค่อยๆ ลูบไล้ไปบนมุมปากที่ปริแตกของคนตัวเล็ก...
"โคตะ...นายพูดถูก!...ไดกิเค้าไม่ผิด...ชั้นแค่ต้องการใครสักคนให้ชั้นได้ระบายโทสะจากความผิดหวังจริงๆ....ไดกิ!...ชั้นขอโทษ!..."
"อย่าาาา...ไม่....ไม่...."
ร่างบางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ และนั่นก็ทำให้ร่างสูงยินดียิ่งนัก...แต่แววตาที่ว่างเปล่ากับหยาดน้ำตามากมายที่ล้นทะลักออกมาไม่ขาดสายนี้มันทำให้ยูยะแทบบ้า...
"ไดกิ!...ขอร้องล่ะ...มองชั้นสิ!"
"ฮึก!!...ฮือออ!!!...ฮือออ!!!"
เสียงร้องไห้ระงมปานจะขาดใจนั้นเชือดเฉือนเข้าไปในใจของร่างสูงจนแทบฉีกขาด ร่างสูงรวบเอาคนตัวบางเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งแล้วกอดแน่นพลางลูบหลัง...แต่ร่างเล็กก็ใช่จะยอย ไดกิพลักยูยะสุดแรงจนร่างสูงกระเดนออกไปหลายก้าว
"อย่ามาแตะตัวชั้น!!!"
เสียงเล็กตวาดกร้าว ดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ไดกิจ้องคนตรงหน้าเขม็งด้วยน้ำตานองหน้า ก่อนที่คนตัวเล็กจะก้าวลงจากเตียงตรงไปหาร่างสูงที่ยืนนิ่งตะลึงอย่างทำอะไรไม่ถูก...
"สะใจแล้วใช่มั้ย!!? ที่ชีวิตผมต้องแหลกละเอียดแบบนี้คุณพอใจหรือยัง!!?"
"ไดกิ!...ชั้น!"
"ฮืออออ!!! ...ผมเกลียด! เกลียด!! เกลียด!!!"
ร่างเล็กทุบตี บิดดึงร่างกายตัวเองด้วยความเกลียดชังและขยะแขยงในความสกปรก...และนั่นยิ่งทำให้ยูยะทนไม่ไหว
"นี่หยุดนะ! ไดกิหยุด!!"
ร่างสูงรวบมือบอบบางทั้งสองข้างเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายตัวเอง แล้วดึงให้ร่างบางเข้ามาสู่อกแกร่ง มือแกร่งกดหัวร่างเล็กให้ซุกซบเพื่อปลอบโยน...แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมหยุดลงง่ายๆ สองมือเล็กทุบตีร่างสูงอย่างคับแค้นใจ ด้วยความเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้น เสียงร้องไห้ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
"ขอร้องล่ะ...ฟังชั้นก่อนนะ..."
ร่างสูงพยายามพูดกับคนเสียใจที่ยังร้องไห้ไม่หยุดในอ้อมกอดเค้า เพื่อให้หยุดฟัง....แต่นั่นไม่เป็นผล ไดกิสะบัดตัวจนหลุดออกจากอ้อมกอดของยูยะ
"จริงสิ...ฮึกๆ...ถ้าชั้นตายนายคงดีใจ!!!"
"ไม่!!! ไดกิ!!!"
ร่างเล็กไม่พูดเปล่า...ทันทีที่พูดจบ มือขาวก็คว้าดึงเอามีดพกที่ร่างสูงเหน็บเอวไว้สำหรับเดินป่าออกมาอย่างรวดเร็ว...และยังไม่ทันที่ยูยะจะไประวัง...ไดกิก็เฉือนมีดคมๆ ลงไปบนข้อมือของตัวเองทันที...เลือดแดงฉานทะลักไหลเป็นทางยาวอย่างรวดเร็ว...ใบหน้าสวยยิ้มเย้ยหยันให้กับร่างสูง
"ดีมั้ย!!?...พอใจมั้ย!!?"
"พอเถอะ!...วางมีดลง...นะ!"
"ไม่!!!....ถอยไป!!!"
ร่างเล็กเราคมมีดจ่อที่ลำคอระหงของตัวเองและกดมันจนเลือดเริ่มซึมออกมาตามรอยบาดผิว...หัวใจแกร่งกระตุกวูบ...วินาทีแห่งความเป็นตายนี้ทำให้ร่างสูงเป็นไปเองอย่างอัตโนมัติ ไวกว่าความคิดใดๆ ...ยูยะก้าวเข้าประชิดตัวไดกิ มือแกร่งเอื้อมคว้าคมมีดกำไว้แน่น เค้าออกแรงง้างมีดออกจากการกดกรีดลำคอระหง แขนแกร่งอีกข้างรวบเอาเอวกลมกลึงเข้าหาตัวและออกแรงยึดไว้แน่นหนา...ร่าสูงเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและอ้างว้าง
"ได้โปรด~ไดกิ!...พอไดแล้ว..."
"ฮึก...ฮืออออ....ฮืออออ!!!"
ร่างบางร้องไห้ออกมามากกว่าเดิม แต่แรงกดที่มีดก็ลดลงเหมือนกับยอมฟังที่ยูยะขอร้อง...ร่างสูงฉวยโอกาสนั้นดึงมีดออกจากมือบอบบาง แล้วโยนมันทิ้งลงหน้าต่างไป แต่เพราะมีคมมาก ร่างสูงจึงโดนมันบาดเป็นทางยาวที่มือของเค้า...ยูยะกอดไดกิไว้แน่น...กดหัวให้ซบกับอกแกร่งแล้วลูบหลังให้อย่างอ่อนโยน...แขนเล็กเองก็กอดกระชับร่างสูงแน่นอย่างต้องการหลักที่มั่นคง...ความอุ่นร้อนบริเวณที่แขนเล็กกอดร่างสูงไว้นั้น ย้ำเตือนให้เค้าต้องรีบห้ามเลือกให้คนตัวเล็กโดยด่วน...
"ไดกิ!...มานี่นะ..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยน
"ฮือออ...ฮึกๆ...ฮือออ"
"นั่งลงนะ..."
ร่างเล็กทรุดนั่งลงที่เตียงใหญ่อย่างว่าง่าย ยูยะรีบคว้าเอากล่องเครื่องมือแพทย์มาค้นหาสำลี แล้วกดมันไว้บนแผลไดกิ แต่ดูจะไม่ได้ผล เพราะเลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด ร่างสูงจึงฉีกชายเสื้อเชิร์ตสีเข้มของตนออกเป็นทางยาว...
"แควกกกกก" ... เสียงฉีกขาดของผ้าเนื้อดี ทำให้ภาพที่ตัวเองโดนฉีกทึ้งเสื้อผ้าผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนในมโนสำนึกของร่างบางอย่างชัดเจน
"ฮึก!!...ไม่!!!...หยุด!!!...ไม่!!!!" ไดกิยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง แล้วเริ่มโวยวายออกมาอีกครั้ง ร่างบางส่ายหน้าแรงๆ เพื่อไล่ภาพเลวร้ายที่ตัวเองจำได้ เมื่อทนไม่ไหว ร่างบางจึงผุดลุกขึ้นและวิ่งออกไป แต่ยูยะก็ไวกว่า เค้าคว้าร่างเล็กเอาไว้ได้ก่อนจะดึงเข้ามากอดไว้แบนอก รวบเอาตัวคนดิ้นรนหนีเอาไว้จนแน่น
"ไดกิ!...ไดกิ!!...พี่เอง...ห้ามเลือดก่อนนะครับ"
"พะ...พี่...ฮึกๆ...พี่ยูยะ..."
ร่างสูงจับจูงคนเสียขวัญให้มานั่งที่เดิมแล้วค่อยๆพันผ้าเข้าที่แผลบนข้อมือบอบบางเพื่อห้ามเลือดให้คนตัวเล็ก...แววตาอ่อนโยนที่แสดงออกมานั้น ทำให้คนตัวเล็กเหมือนเจอที่พึ่งพิง...
ไดกิโผเข้ากอดร่างสูงเอาไว้แน่นแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้อในอกแกร่งนั้น...มือแกร่งกดหลังโอบกระชับอย่างอ่อนโยน ถึงแม้ว่าแผลที่มือของร่างสูงจะยังไม่ได้รับการรักษาก็ตาม เค้าก็ไม่เจ็บเลยสักนิด เมื่อเทียบกับสภาพจิตใจของร่างสั่นเทาที่เค้ากอดเอาไว้
"ฟังพี่นะ....ไดกิยังเป็นไดกิเหมือนเดิม...ยังเป้นไดกิที่น่ารักของคุณพ่อและน้องยูริเหมือนเดิม...ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิดเลยนะ...หื้อ.."
"ไม่จริงหรอก...ฮึก...อย่าหลอกให้ผมดีขึ้นเลย..ฮึกๆ..ผมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น...ฮื้ออออ"
ร่างสูงจับกายบางออกห่างเพียงเล็กน้อยแล้วใช้สองมือกุมใบหน้าเนียนเอาไว้ให้สบตากัน...
"จิงครับ...พี่ไปช่วยไดกิเอาไว้ได้ทัน...เอ่อ...ก่อนที่มันจะทำ..."
"ตะ...แต่.."
"ไดกิสลบไปแล้ว...ถึงได้จำอะไรไม่ได้ไง...เชื่อพี่นะ...หื้อ..."
"ฮึก..ให้เชื่อ..ฮึกๆ...ได้ยังไง...ฮื้ออออ"
"พี่ไม่เคยโกหกนะครับ...อีกอย่าง...พี่จัดการมันก่อนที่จะได้แตะต้องส่วนนั้นของไดกิด้วยซ้ำ.."
แม้จะเริ้มเชื่อที่ร่างสูงพูด แต่คนตัวเล็กก็ยังคงสั่นกลัวเมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกซ้อมอย่างมารุณ...
"มันซ้อมผม..ฮึก..มันทุบตีจนเจ็บไปหมดเลย..ฮึกๆ"
"แล้วอะไรอีก หื้มม..บอกพี่มา..มันทำอะไรอีก"
สายตาคมดุที่จ้องมองมาทำให้ร่างเล็กเขินอาย แก้มใสเริ่มแดงระรื้อ มือบางยกขึ้นแตะที่ซอกคอช้ำแดง
"ัมันกัดตรงนี้...ฮึก!!...มันกัดแรงๆ...ฮือๆ...ผมเจ็บฮะ...ฮือออ"
ร่างสูงจูบซับแผ่วเบาบนรอยช้ำนั้น ลิ้นร้อนไล่เลียลบรอยให้คนปวดร้าวต้องตกใจจนถดกายหนี แต่ก็ห่างออกไปได้ไม่ไกล เมื่อมีวงแขนแกร่งโอบกอดเอวบางเอาไว้มั่น
"ยะ...อย่าาา...มันสกปรก...ฮึกๆ...อย่าฮะ" ดวงตาปริ่มน้ำ เสหลบด้วยความอาย ใบหน้าขาวซีดกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง...
"ไม่เลยสักนิด...ยังหอมเหมือนเดิม..." น้ำเสียงและแววตาของคนปลอบโยนทำให้ไดกิหัวใจกระตุกวูบ...นี่คนใจร้านกำลังล้อเค้าเล่นหรือไร?...เมื่อเช้ายังร้ายกาจกับเค้าอยู่เลยแท้ๆ...
"คุณต้องการอะไรอีก...ฮึกๆ...ความเจ็บปวดเสียใจ...ฮึกๆ...ผมก็ให้คุณแล้วไง...ผมไม่เหลือแม้กระทั่งความภาคภูมิใจ...ระ...หรือ...ฮึกๆ...แม้แต่แรงที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป...ผมก็ไม่มีมันอีกแล้ว..." ร่างบางพูดออกมาอย่างสูญสิ้นแล้วซึ่งแสงสว่างนำทางชีวิตเปราะบางของเค้า...
"ขอร้องล่ะไดกิ!...อย่าพูดแบบนี้...พี่ขอโทษครับ!...พี่ขอโทษ!!!..." ร่างสูงซบลงที่ซอกคอขาวอย่างคนสำนึกผิด น้ำตาที่ไม่มีวันเหือดแห้งนี้...จะทำยังไงดี...ไดกิบอกพี่ที...พี่ต้องทำยังไง...
"ผมอยากล้างตัว...ช่วยพาผมไปที" ร่างเล็กสบตาแล้ววอนขอ...
ยูยะจับจูงมือสั่นเทาให้เดินตามไปช้าๆ เพื่อทำตามที่ร่างบอบบางต้องการ...ตลอดทางไปบ่อออนเซน ร่างยังคงมีน้ำตาและเสียงสะอื้นแผ่วเบาให้ยูยะต้องเจ็บปวด นี่เป็นครั้งแรกที่ร่างสูงพบว่าความเจ็บปวดครั้งนี้...ทำให้เค้าปางตายยิ่งกว่าการรู้ข่าวเรื่องยูริแต่งงานซะอีก...เมื่อเริ่มแรกนั้น เค้าต้องการฝังความเจ็บปวดลงไปในใจของไดกิให้ลึกที่สุด...แต่ตอนนี้เค้ากลับกลายเป็นคนที่โดนฝังความเจ็บปวกนั้นลงไปซะเอง...ร่างสูงกระชับฝ่ามือแกร่งแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าจะสูญเสียคนข้างหลังของเค้าไป...
"ถึงแล้วครับ"
"ฮึกๆ...ขอบคุณครับ"
"ไดกิ!!..."
ร่างสูงอยากจะรั้งคนบอบช้ำเข้ามากอดอีกครั้ง แต่แววตาวอนขอนั่น ทำให้เค้าต้องยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งร่างบางหายเข้าไปในห้องออนเซน...แต่เพราะความกลัวว่าร่างเล็กจะคิดสั้นในยามลับตาเค้า ครู่ต่อมาร่างสูงจึงก้าวเท้าตามเข้าไป...
ภาพของร่างกายบอบช้ำที่เห็น ยิ่งทำให้ยูยะเพิ่มความอาฆาตแค้นไปที่คนกระทำที่ตอนนี้น่าจะโดนขังอยู่ห้องใต้ดินของบ้านนี้เพื่อรอเค้าไปจัดการแล้ว...
ร่างบอบบางก้าวขาอันสั่นเทาลงไปในบ่อน้ำ...ความเจ็บแสบจากบาดแผลที่โดนทารุณยิ่งตอกย้ำคมมีดลงไปในใจบอบบางยิ่งขึ้น...แงสะอื้นเริ่มหนักขึ้น...น้ำตายิ่งมากขึ้น...ไดกิยืนสะอื้นจนตัวโยนอยู่ในบ่อน้ำสีขุ่นขาวราวน้ำนม กายขาวที่พ้นจากน้ำดูบอบบางจนคนที่เฝ้ามองเงียบๆ ด้านหลังทนต่อไปไม่ไหว...ร่างสูงก้าวลงไปในบ่อน้ำทั้งเสื้อผ้าทั้งชุด...ยูยะรวบเอาคนตัวบางไปไว้แบบอกแน่นจากทางด้านหลัง แผ่นหลังบอบบางที่แนบชิดกับอกแกร่งนั้นสั่นเทา...ไดกิยกสองมือขึ้นปิดหน้าตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักอีกครั้ง...
"ไดกิ...ไดกิ...ไดกิ!!" ยูยะเฝ้าเรียกชื่อของคนน่าสงสารอย่างอ่อนโยน
"ฮืก..ฮือออ..ฮึกๆ..ฮื้ออออ!!!"
"อย่าร้อง...อย่าร้องอีกเลย...นะ"
"มันล้างไม่ออกเสียแล้ว...ฮึกๆ..มันฝังแน่นเสียแล้ว...ฮือออ"
"พี่สาบาญ!!...พี่จะแล่เนื้อมันออกมาที่ละชิ้น!!!..." ร่างสูงกัดฟันพูดออกมาอย่างเจ็บปวด
"ฮือออ...ฮึกๆ...ฮือออ...ผะ...ผม...ฮึกๆ...ผมอยากตาย..."
"ไมนะ!!...โถ่ไดกิ!!!...เชื่อพี่บ้างสิ...นะ"
"ผมเกลียดร่างกายนี้...ร่องรอยที่น่ารังเกียจเต็มไปหมด...ฮึกๆ"
"ไดกิ..." ร่างสูงจับร่างบางให้หันมาหากันช้าๆ รอยเลือดแดงฉานที่หยดลงน้ำ ทำให้ร่างเล็กตกใจ...ไดกิรีบเงยหน้าขึ้นมองหาที่มาของเลือดจากร่างกายคนตรงหน้า แม้น้ำตาและแรงสะอื้นจะยังไม่เบาบาง แต่ร่างบางก็ยังคงเป็นห่วงคนอื่นก่อนเสมอ...
มือเรียวสวยจับยกเอามือแกร่งข้างที่โดนคมมีดบาดเพราะช่วยชีวิตเค้าขึ้นมาสำรวจดูความลึกของบาดแผล แต่เพราะน้ำตาที่ไหลไม่หยุดทำให้ภาพที่เห็นไม่ชัดเจน ร่างบางยกมือขึ้นจะปาดน้ำตา แต่ก็ยังช้ากว่ามือแกร่งอีกข้างที่เช็ดซับน้ำตาให้เค้าอย่างอ่อนโยน...
ดวงตาสวยสบเข้ากับดวงตานิ่ง ความอบอุ่นขับให้น้ำตาที่ร่างสูงเพิ่งเช็ดให้ร่างเล็กไปหยกๆ ไหลออกมาอีกครั้ง...
"ขอบคุณ!...ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้อีกครั้ง...ฮึกๆ...ขอบคุณฮะ.."
"พี่ปล่อยให้ไดกิทำร้ายตัวเองไม่ได้หรอกนะ...อ๊ะ!! ไดกิ!!!"
ร่างสูงถึงกับตัวชา...เมื่อร่างเล็กยกมือของเค้าขึ้นจูบซับที่แผลอย่างอ่อนโยน...ความน่ารักของร่างเล็กทลายความแค้นในใจร่างสูงที่เคยมีมาไปจนหมดสิ้น...แถมยังถักทอสายใยรักบางเบา หากแต่แน่นเหนียวขึ้นมาแทนที่...ริมฝีปากอิ่มสวยแดงจัดด้วยคราบเลือดของร่างสูงตัดกับผิวขาวซีดดูมีสเน่ห์น่าหลงใหล...อยากสัมผัส!!...ดวงตาเศร้าที่ช้อนมองมาอย่างใสซื้อนั้น ทำให้ยูยะใจเต้นไม่เป็นส่ำ...
ร่างสูงค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าคมคายเข้าใกล้คนตัวเล็กช้าๆ แต่ร่างเล็กกลับถอยกายหนีห่าง ยูยะก้าวขาเข้าประชิดคนตัวเล็กอีกครั้ง วงแขนแกร่งตวัดคว้าเกี่ยวเอวบางเข้าหาตัว เมื่อระยะห่างหดหายร่างสูงจึงได้ประทับจุมพิตสมใจบนเรียวปากแดงฉานอิ่มนุ่ม...
ไดกิตกใจไม่น้อย...แต่ก็ยอมโอนอ่อนผ่อนตาม เปลือกตาสวยค่อยๆ พริ้มหลับลงในที่สุด...
รสชาติและกลิ่นคาวเลือดที่ปะปนมากับจูบแรกของเค้ากับคนตัวเล็กนี่ ร่างสูงจะไม่มีวันลืมเลือนมันไปชั่วชีวิตของเค้า...นั่นก็เพราะรสชาติของมันเต็มไปด้วยอดีตที่แสนเจ็บปวด...
"อย่าเจ็บปวดอีกเลยไดกิ...ร่องรอยที่น่ารังเกียจนั่น...พี่จะลบมันให้เอง..."
"..................."
"ได้ไหม!?" แทนคำตอบรับ ร่างบางค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้งพร้อมน้ำตาที่ล่วงหล่น...ร่างสูงประทับจูบให้ร่างบางอีกครั้ง...และครั้งนี้มันช่างหวานล้ำ รสชาติของมันเต็มไปด้วยความรักแรกเริ่มเติบโต...จูบนี้เค้าก็จะจดจำมันตลอดไปเช่นกัน...มือแกร่งลูบไล้ร่างกายบอบบางอย่างทะนุถนอม...ทุกสัมผัสที่เกิดขึ้น...ค่อยๆ ลบเลือนสัมผัสที่น่ารังเกียจนั้นไปจนหมดสิ้น...
"อ๊ะ!!..ตรงนั้น..ดะ..เดียวแผลโดนน้ำฮะ..." ร่างบางรีบฉุดมือข้างที่บาดเจ็บของร่างสูงเอาไว้ ก่อนที่มันจะเลื่อนต่ำลงไปกับร่างกายส่วนที่อยู่ใต้ผืนน้ำของเค้า
"ไม่เป็นไรหรอก...เพราะ...ทั้งน้ำ...ทั้งตัวนาย...มันร้อนกำลังดี..." เสียงทุ้มกระซิบเย้าหยอกคนตัวเล้กด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่...นั่นยิ่งทำให้ไดกิเขินอายสุดกำลัง
"ม่ะ...ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย..."
"เกียวสิ!!...แผลสดต้องแช่น้ำร้อน...ดูที่ข้อมือไดกิสิ...เลือดไม่ไหลแล้ว...เห็นไหม?" ไม่พูดเปล่า ร่างสูงยังขโมยหอมแก้มใสเสียฟอดใหญ่ จมูกโด่งคมสันซุกไซ้ไล่จูบซับไปจนถึงลำคอระหงส์
"อ๊ะ!!...ฮ๊า!!!" เสียงหวานหูหลุดออกมาจากปากอิ่มสวย ให้คนตัวโตได้ใจ
"รังเกียจไหม...หื้ออ?...เริ่มจากตรงนี้...รอยนี้ที่เคยเป็นของพี่แล้ว..." ร่างสูงขบเม้มซ้ำรอยช้ำเดิมข้างซอกคอขาว เค้าค่อยดูดดึงเอาเลือดที่ห้อขังอยู่ใต้ผิวบอบบางออกทีละน้อย...จนหมดสิ้น...ลิ้นอุ่นร้อนไล่เลียไล่ความเจ็บปวดออกไปจากใจคนตัวบาง แล้วแทนที่มันด้วยสัมผัสอ่อนโยนเสียวซ่าน...ยูยะค่อยๆ เอาน้ำแร่ในบ่อลูบไล้แผลบนซอกคอของไดกิแผ่วเบาจนเลือดนั้นเหือดหาย แล้วจูบซับไล่เลียมันอีกครั้งอย่างคนเป็นเจ้าของ...มือแกร่งยังคงลูบไล้ไปทุกส่วนของร่างกายบางใต้น้ำก่อนที่จะโอบอุ้มยกให้คนตัวเล็กขึ้นไปนั่งบนขอบบ่อ...ร่างเล็กรีบเอามือสั่นเทาของตัวเองปิดดวงตาคมเข้มของยูยะด้วยความเขินอายร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง...มือแกร่งค่อยๆ จับกระชับมือบางบนตาของตัวเองให้ลดลง...แววตาคมหากแต่อ่อนโยนและยังมั่งคง จ้องมองสบตากับไดกิสื่อความหมาย...ร่างบางค่อยๆ เลื่อนมือมาปกปิดส่วนอ่อนไหวของตัวเอง แล้วก้มหน้าหลับตาหนีสายตานั้นไปเสียดื้อๆ...ร่างสูงจึงค่อยๆ จูบไซ้ไปตามร่องรอยบนเรียวขาขาวเนียนทั้งหมด...ทีละรอย...ทีละรอย...จนหมดสิ้นแล้วซึ่งร่อยรอยที่ร่างบางรังเกียจ...ยูยะ่ค่อยๆ อุ้มเอาคนตัวบางที่เริ่มสั่นเพราะความหนาวลงมาในบ่อน้ำอีกครั้งหนึ่ง แล้วโอบกอดเอาไว้แนบกาย...
"ขอนะ...ได้ไหม?...ส่วนที่เหลือ..."
"เอะ...เอ๊...คือ..."
"นะ...พี่อยากทำให้...ไดกิเป็นของพี่...คนเดียว...แค่คนเดียวจริงๆ"
".......จะให้ผมตอบว่ายังไงล่ะฮะ...มันน่าอายจะตายไป..."
"ฟังนะ...ไม่รู้เพราะอะไรและเมื่อไหร่ที่ไดกิเข้ามามีอิทธิพลกับใจพี่...แต่ตอนนี้...เวลานี้...และ...นับจากนี้...พี่รักไดกินะ!!"
สิ่งที่ได้ยินนั้นสร้างความเสียใจให้กับร่างบางไม่น้อย...จะให้เชื่อได้ยังไง...ไม่มีทาง...เวลาแค่ชั่ววันจะเปลี่ยนความแค้นให้เป็นความรักได้อย่างไร...ความเศร้าสลดแผ่กว้างอยู่ในใจบอบช้ำ แล้วกลั่นมันออกมาเป็นหยดน้ำตา...
"อย่าพูดมันออกมาเพียงเพราะคุณเวทนาในตัวผมเลย...มันยิ่งตอกย้ำว่า...ผมมันไร้ค่า..."
คำตอบที่มาพร้อมกับความโศกเศร้าของคนตรงหน้าทำให้ยูยะตระหนักได้ว่า ตัวเค้ารีบร้อนมากเกินไป จนลืมนึกถึงจิตใจของไดกิ "คำรัก" จึงเป็นเหมือนเครื่องมือทำร้ายจิตใจบอบช้ำที่เค้าหวังที่จะได้มันมาครอบครอง...
"ขอบโทษนะไดกิ!...พี่ไม่ได้จะทำให้นายเสียใจขนาดนี้...ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์เถอะนะ...ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน...พี่ก็จะรอไดกิเสมอครับ"
สิ่งที่ร่างสูงแสดงออกมานั้น ทำให้ความหวังที่แทบจะริบหลี่ของไดกิเรืองรองขึ้นมาอีกครั้ง...บางที...หากเป็นตอนนี้...หากลองพูดออกไปในเวลานี้...อาจจะดีที่สุดแล้วก็ได้ ที่คนตรงหน้าจะเห็นใจและยอมปล่อยเค้าให้ได้กลับบ้านเสียที...คิดมาถึงตรงนี้ ร่างบางรู้สึกโหวงๆ ขึ้นมาในใจเสียดื้อๆ แต่หากไม่ร้องขอ ก็อาจจะไม่มีโอกาวอีกแล้วก็เป็นได้...ถึงแม้จะยังอธิบายความรู้สึกที่มีอยู่ในใจยามนี้ไม่ได้...ความคุ้นเคยและความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยที่พัฒนาไปนั้น ร่างบางเองก็ยังไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปเป็นอะไรกันแน่...หากเป็นก่อนหน้านี้ เค้าคงไม่ลังเลที่จะหนีหากเห็นโอกาส...แต่เวลานี้...การจะไปจากคนคนนี้ทำให้ร่างบางรู้สึกลังเลขึ้นมานิดๆ ในส่วนลึกของจิตใจ...
"เ่อ่อ...คือ...ผม...ผมอยากกลับบ้าน...คุณส่งผมกลับบ้านไปได้ไหม...นะ"
"................" สิ่งที่ร่างบางร้องขอ ยูยะไม่เคยคิดเลยว่ามันจะมาถึงเร็วเพียงนี้ เค้ายังไม่ได้เตรียมใจที่จะอยู่ห่างจากคนตัวเล็กนี่เลยสักนิด แม้ว่าเค้าจะต้องพาไดกิไปคืนให้กับครอบครัวร่างบาง แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องเป็นเวลานี้เลย...
อาการนิ่งเงียบของคนตัวสูงที่เห็น ก็ทำให้คนตัวเล็กคาดเดาเอาว่าคนตรงหน้าจะไม่ยอมปล่อยเค้าไปแน่แล้ว...มือบางเอื้มจับแขนแกร่งไว้แน่น แล้ววอนขอ...
"นะฮะ...ได้โปรดนะ...พี่ยูยะ...ผมจะไม่พูดเด็ดขาดว่าโดนพี่จับตัวมา"
"หึๆๆ...ฉลาดสมกับเป็นเทรนเนอร์ของยูริจริงนะ..เรียกอีกครั้งได้ไหม?"
"พี่ยูยะ..นะฮะ..นะ"
"ครับ!...พี่ตกลง...แต่ไดกิต้องอยู่ที่นี่รักษาแผลให้หายก่อน...โอเคไหม??"
ร่างบางยิ้นหวานออกมาทั้งน้ำตา พร่ำบอกขอบคุณ แล้วโอบกอดร่างหนาเอาไว้แน่น ถูไถใบหน้าเนียนกับอกแกร่งอย่างออดอ้อนเอาใจ...
"ถ้ายังไม่หยุดอ้อนแบบนี้...พี่จะไม่ปล่อยไปง่ายๆ นะไดกิ...เดี๋ยวก็จับกดซะหรอก...ฮึๆๆ"
"บ้า!!...พูดอะไรของคุณเนี่ย...ไม่เอาด้วยหรอก!!"
ร่างบางเขินอายจากคำพูดทีเล่นทีจริงของร่างสูงเป็นอย่างมาก แก้มเนียนเริ่มขับสีเลือด...หัวใจอ่อนล้ากลับมาเต้นแรงราวกับมีคนตีกลองอยู่ภายในนั้น...เมื่อทำอะไรไม่ถูก ไดกิจึงค้อนให้ร่างสูงทีนึงแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นเสีย...แต่นั่นก็เป็นโอกาสให้ยูยะได้ฝังจูบลงไปบนแก้มเรื่อแบบเต็มรัก
"คะ..คุณ!!"
"ครับๆ โอเค~ พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้...ขึ้นกันเถอะนะ! ดูซิปากซีดหมดแล้ว...นะครับ"
มือแกร่งแตะสัมผัสริมฝีปากอิมแผ่วเบา...ไดกิจะทำอะไรได้ล่ะ...ก็ต้องยอมเค้าอีกตามเคย...ร่างสูงจับจูงร่างบางให้ก้าวขึ้นจากบ่อน้ำร้อนด้วยความระมัดระวัง...กายขาวถูกคนตัวโตโอบกอดผ่านผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่เค้าหยิบมาห่มคลุมให้ร่างบางของเค้า...แถมด้วยรอยหอมฟอดใหญ่ที่แสนอ่อนโยนของคนฉวยโอกาส...เมื่อผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเรียบร้อยแล้ว คนทั้งคู่ก็ได้ก้าวออกไปจากส่วนของเรือนออนเซน...เหมือนเช่นเคย...ยูยะยังคงจับกุมมือขาวเอาไว้แน่น...แต่ที่ต่างไปจากเมื่อตอนขามาคือ ตอนนี้...ร่างสูงไม่รู้สึกกลัวว่าคนที่ตัวเองเพิ่งจะยอมรับว่าหลงรักเข้าไปเต็มเปานี้จะห่างหายไปจากเค้าอีกแล้ว...
"ไดกิโอเคนะ...รู้สึกเหนื่อยหรือไม่สบายตรงไหนมั้ย?"
"ผมสบายใจมากขึ้นแล้ว...ขอบคุณจริงๆ นะ"
ร่างบางตาปรือๆ ดูเหนื่อยล้า แถมยังดูตัวแดงๆ ...มือเล็กถูกยกขึ้นมาขยี้ตาสวยหวาน เหมือนเด็กที่กำลังง่วงนอน...เป็นอีกครั้งที่ยูยะรู้สึกว่าภาพที่เห็นตรงหน้านี้ ทำให้เค้าใจเต้นแรง...บริสุทธิ์ไร้เดียงสา...ซ้ำยังฉลาดหลักแหลม...แต่ก็อ่อนไหว...เปราะบาง...น่าปกป้องถนุถนอม...ร่างสูงเอื้อมมือสัมผัสหน้าผากมนแล้วเลยลงมาอังที่แก้ทอุ่น...ก่อนสายตาคมจะทอดมองอย่างอ่อนโยน แววตาที่เต็มไปด้วยความรักมาพร้อมกับการลูบหัวไดกิอย่างเอนดู...
"เริ่มไม่สบายแล้วนะไดกิ...ไปพักนะครับ"
"แล้วคุณล่ะฮะ...ยังไม่ได้ทำแผลที่มือเลย..." ตาปรือๆ กับขอบตาแดงก่ำช้อนมองร่างสูงอย่างเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรหรอกนะ...พี่หายแล้ว.."
ภาพบรรยากาศที่เจือไปด้วยความอบอุ่นและหวานซึ้งของคนทั้งคู่ อยู่ในสายตาของนายแพทย์หนุ่มผู้ที่ถูกเคน...ลูกน้องคนสนิทแถมยังพ่วงตำแหน่งเลขาส่วนตัวเพื่อนรักของตัวเอง ตามตัวมากระทันหัน...
[เกิดอะไรขึ้น?...แต่...เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว]...ยาบุยืนพิงกรอบประตูบานใหญ่ตรงหน้าบ้าน...กำลังจ้องมองทั้งสองคนที่กำลังประสานมือจับจูงกันเดินเข้ามาในตัวบ้าน...ภาพที่เห็นทำให้เค้าอดยิ้มไปกับมันไม่ได้เลยจริงๆ
"ไงไอ้เสือ!! ยอมถอดเขี้ยวเล็บแล้วเหรอวะ!?"
"โคตะ!!...นาย...."
ร่างสูงตกใจมากที่เห็นเพื่อนรักของเค้ามาเยือนโดยที่เค้าไม่รู้ตัว...คำพูดสุดท้ายของเพื่อนยังคงก้องอยู่ในหัวใจแกร่งเสมอ...อาการนิ่งค้างของเพื่อนรัก ทำให้หมอหนุ่มต้องรีบทำลายความตึงเครียดโดยไว
"เฮ้ย!...ชั้นไม่ใช่ผีนะเพื่อน...ชั้นเป็นหมอ!...ไม่ใช่ผี!...ตกใจอะไรขนาดนั้น? ฮ่าๆๆ"
"ก็นายเคย..."
"ไม่แล้วล่ะ...ชั้นเห็นแล้วว่านายกลับมาเป็นเพื่อนรักคนเดิมของชั้น"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ร่างสูงรู้สึกขอบคุณเพื่อนรักของเค้าเป็นที่สุด และจากนี้...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...ยูยะสาบานว่าจะปกป้องดูแลไดกิด้วยมือของเค้าเอง...และสายตาคมดุก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนในยามที่ร่างสูงทอดมองเพื่อนที่เค้ารักที่สุด
"ขอบใจว่ะเพื่อน...ชั้นสัญญา...ชั้นจะคืนเค้าไป..."
"เริ่มต้นใหม่ดีกว่ายูยะ...เริ่มในแบบที่ดีกว่านี้...เริ่มจากการแนะนำตัวกันดีมั้ย?...สวัสดีครับ! ผม ยาบุ โคตะ ครับ!"
ยูยะยิ้มอ่อนโยนให้ร่างบางข้างกายเค้า ที่ดูจะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก กับบทสนทนาของคนทั้งสองตรงหน้าเค้า
"ไดกิครับ...นี่คุณหมอยาบุ...เพื่อนรักของพี่ครับ"
"สะ...สวัสดีครับ...ผม อาริโอกะ ไดกิ ครับ...เป็น...เป็นเพื่อนของน้องยูริ..."
คุณหมอหนุ่มยิ้มใจดีให้กับร่างบางที่เพื่อนเค้าประสานมือเอาไว้ไม่ห่างกาย...
[เจอตัวจริงซะทีนะเพื่อน...แววตาของนายมันบอกชัดจริงๆ ยูยะ...รักสินะ!...]
"สวัสดีครับ คุณอาริโอกะ...ต่อไปเรียกหมอว่าพี่โคตะก็ได้ครับ"
"ครับ...พี่โคตะ...รบกวนด้วยนะฮะ"
ไดกิยิ้มสวยให้เพื่อนของร่างสูงแล้วก็เผื่อแผ่ยิ้มสดใสนั้นกลับมาให้คนที่ยืนกุมมือกันอยู่อย่างน่ารักได้เห็นมันด้วย...อีกแล้ว...วันนี้ยูยะ รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงบ่อยเกินไปแล้วจริงๆ ...มือแกร่งอีกข้างจึงถูกยกขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กด้วยความเอนดู...ก่อนที่ร่างสูงจะนึกบางอย่างขึ้นได้...
"เอ้อ! ว่าแต่ว่า นายมาได้ยังไงน่ะโคตะ?"
"อ๋อ!..ก็เคน เลขานายน่ะสิ...เค้าไปลากชั้นมาจากโรงพยาบาลหน้าตาตื่น...บอกว่า...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!! ...ชั้นก็เลยรีบมาเนี่ย"
"นายมาก็ดีแล้ว! ช่วยตรวจอาการให้ไดกิหน่อยสิ! เค้าดูเหมือนจะไม่สบายอีกแล้วว่ะ!"
"คุณก็หว่งมากเกินไป...ผมไม่เป็นอะไรสักหน่อยนี่..."
"ไม่เป็นได้ไงหื้อ?...ตัวร้อนขนาดนี้!...นี่...ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลยนะ...ห้ามดื้อ!"
"ก็มัน..."
"แน่ะ!...ยัง!..."
ยาบุอดที่จะรู้สึกเอนดูคู่ที่ดูเหมือนเป็นคู้รักในสายตาเค้าในตอนนี้ไม่ได้เลย...และก่อนที่ทั้งคู่ที่ดูจะไม่มีใครยอมใคร จะถกเถียงกันไปมากกว่านี้...คนหมอคนเก่งเลยกระโดดเข้าห้ามทัพซะเอง
"ขอพี่ตรวจหน่อยนะครับ...นิดเดียว!"
เมื่อคุณหมอออกปากเองแบบนี้ ใครมันจะไปปฏิเสธได้เล่า!...แล้วดูสีหน้าผู้ชนะของคนร่างสูงข้างๆ เค้านี่ซิ!
[น่าหมั่นไส้ชะมัด!!!...เจ็บใจจริงๆ เลย!!]
ร่างบางได้แต่หน้าง้ำหน้างอ กอดอกจ้องมองร่างสูงอย่างหมั่นไส้...คนขี้แกล้งเห็นแบบนั้นก็หัวเราะร่าออกมายกใหญ่...ยูยะเลยได้รับค้อนเบ้อเร่อจากไดกิไปเต็มๆ....




โปรดติดตามตอนต่อไป.................



Post comment

Only the blog author may view the comment.

Trackback

trackbackURL:http://jumpcafe.blog.fc2.com/tb.php/8-33cf6dae